Konklawe 12 lutego–12 lipca 1691 – konklawe, które po śmierci Aleksandra VIII wybrało na jego następcę Innocentego XII. Było to najdłuższe konklawe XVII wieku (trwało równe 5 miesięcy).
Śmierć Aleksandra VIII thumb|125px|Papież Aleksander VIII Ponad 80-letni papież Aleksander VIII Ottoboni zmarł 1 lutego 1691. Jego pontyfikat trwał zaledwie 16 miesięcy, w tym czasie jednak przywrócił zaniechane przez swego poprzednika Innocentego XI praktyki nepotyzmu (dwóch swoich krewnych Pietro Ottoboniego i Giovanniego Battistę Rubiniego mianował odpowiednio wicekanclerzem i sekretarzem stanu). W dużej mierze roztrwonił on oszczędności Stolicy Apostolskiej na rzecz swojego rodu oraz na wspomaganie swojej ojczyzny – Republiki Weneckiej. Plusem było natomiast załagodzenie konfliktu z Francją.
Lista uczestników Kolegium Kardynalskie w chwili śmierci Aleksandra VIII liczyło 70 członków. Pięciu z nich w ogóle nie przybyło do Rzymu (w tym jeden zmarł w trakcie sediswakancji). Czterech innych wzięło wprawdzie udział w konklawe, ale z powodu choroby musiało je opuścić (w tym dwóch zmarło jeszcze przed jego zakończeniem). Ogółem w konklawe wzięło więc udział 65 kardynałów, ale tylko 61 głosowało w ostatnim głosowaniu:
Alderano Cibo (nominacja kardynalska 6 marca 1645) – kardynał biskup Ostia e Velletri; dziekan Świętego Kolegium Kardynałów; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów; prefekt Świętej Kongregacji Konsystorialnej; prefekt Fabryki Świętego Piotra Flavio Chigi (9 kwietnia 1657) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości; archiprezbiter bazyliki laterańskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Granic Państwa Kościelnego Giacomo Franzoni (29 kwietnia 1658) – kardynał biskup Frascati; biskup Camerino Paluzzo Paluzzi Altieri degli Albertoni (14 stycznia 1664) – kardynał biskup Sabiny; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt generalny Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu; komendatariusz opactwa terytorialnego Tre Fontane Emmanuel Théodose de la Tour d’Auvergne de Bouillon (5 sierpnia 1669) – kardynał biskup Albano; komendatariusz opactwa terytorialnego Cluny Francesco Maidalchini (7 października 1647) – kardynał prezbiter S. Maria in Via; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów Carlo Barberini (23 czerwca 1653) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; komendatariusz opactw terytorialnych Farfa i Subiaco; protektor Polski i Sabaudii; prefekt Rzymu Gregorio Barbarigo (5 kwietnia 1660) – kardynał prezbiter S. Marco; biskup Padwy Giannicolò Conti (14 stycznia 1664) – kardynał prezbiter S. Maria in Transpontina; biskup Ankony † Giulio Spinola (15 lutego 1666) – kardynał prezbiter S. Prassede; prefekt ds. ekonomicznych Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (opuścił konklawe 21 lutego, zmarł 11 marca w Rzymie) Giovanni Delfino (7 marca 1667) – kardynał prezbiter Ss. Vito e Modesto; patriarcha Akwilei Nicolò Acciaioli (29 listopada 1669) – kardynał prezbiter S. Callisto Gasparo Carpegna (22 grudnia 1670) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Reformy Statutów Kleru Rzymskiego César d’Estrées (24 sierpnia 1671) – kardynał prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; protektor Francji i Portugalii Pierre de Bonzi (22 lutego 1672) – kardynał prezbiter S. Eusebio; arcybiskup Narbonne Vincenzo Maria Orsini OP (22 lutego 1672) – kardynał prezbiter S. Sisto; arcybiskup Benewentu Francesco Nerli (12 czerwca 1673) – kardynał prezbiter S. Matteo in Via Merulana Girolamo Casanate (12 czerwca 1673) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite Federico Baldeschi Colonna (12 czerwca 1673) – kardynał prezbiter S. Anastasia; prefekt Świętej Kongregacji Soboru Trydenckiego (29 czerwca opuścił konklawe z powodu choroby) Galeazzo Marescotti (27 maja 1675) – kardynał prezbiter Ss. Quirico e Giulitta Fabrizio Spada (27 maja 1675) – kardynał prezbiter S. Crisogono Philip Thomas Howard OP (27 maja 1675) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej Giovanni Battista Spinola (1 września 1681) – kardynał prezbiter S. Cecilia; progubernator Rzymu; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów Antonio Pignatelli (1 września 1681) – kardynał prezbiter S. Pancrazio; arcybiskup Neapolu Francesco Bonvisi (1 września 1681) – kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio; arcybiskup Lukki Savo Millini (1 września 1681) – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli; arcybiskup Orvieto Federico Visconti (1 września 1681) – kardynał prezbiter S. Alessio; arcybiskup Mediolanu (opuścił konklawe 19 czerwca) † Raimondo Capizucchi OP (1 września 1681) – kardynał prezbiter S. Maria degli Angeli (opuścił konklawe 13 kwietnia, zmarł 22 kwietnia w Rzymie) Lorenzo Brancati di Lauria OFMConv (1 września 1681) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego Giacomo de Angelis (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Maria in Aracoeli; komendatariusz opactwa terytorialnego Nonantola Opizio Pallavicini (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Martino ai Monti; arcybiskup Spoleto Marcello Durazzo (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Prisca; arcybiskup Ferrary Marcantonio Barbarigo (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Susanna; arcybiskup Montefiascone e Corneto Carlo Stefano Anastasio Ciceri (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Agostino; biskup Como Leopold Karl von Kollonitsch (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Girolamo degli Schiavoni; arcybiskup Kalocssa-Bács; administrator diecezji Györ Etienne Le Camus (2 września 1686) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Grenoble Johannes von Goes (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Pietro in Montorio; biskup Gurk; ambasador Austrii wobec Stolicy Apostolskiej Pier Matteo Petrucci CO (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Marcello Pedro de Salazar Gutiérrez de Toledo OdeM (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; biskup Kordowy Jan Kazimierz Denhoff (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Giovanni a Porta Latina; biskup Ceseny; minister Polski przy Stolicy Apostolskiej José Sáenz de Aguirre OSB (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Balbina Leandro Colloredo CO (2 września 1686) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; penitencjariusz większy Fortunato Ilario Carafa della Spina (2 września 1686) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo; biskup Aversa Bandino Panciatici (13 lutego 1690) – kardynał prezbiter S. Tommaso in Parione; prodatariusz Jego Świątobliwości Giacomo Cantelmi (13 lutego 1690) – kardynał prezbiter Ss. Marcellino e Pietro; arcybiskup Kapui Ferdinando d’Adda (13 lutego 1690) – kardynał prezbiter S. Clemente Toussaint de Forbin Janson (13 lutego 1690) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura; biskup Beauvais Giambattista Rubini (13 lutego 1690) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Panisperna; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; biskup Vicenzy; legat apostolski w Urbino Francesco del Giudice (13 lutego 1690) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo Giambattista Costaguti (13 lutego 1690) – kardynał prezbiter S. Bernardo alla Terme Urbano Sacchetti (1 września 1681) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; biskup Viterbo e Toscanella Gianfrancesco Ginetti (1 września 1681) – kardynał diakon S. Nicola in Carcere Tulliano; arcybiskup Fermo Benedetto Pamphilj OSIoHieros (1 września 1681) – kardynał diakon S. Agata in Suburra; legat apostolski w Bolonii; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie Domenico Maria Corsi (2 września 1686) – kardynał diakon S. Eustachio; biskup Rimini; legat apostolski w Romanii Giovanni Francesco Negroni (2 września 1686) – kardynał diakon S. Cesareo in Palatio; biskup Faenzy Fulvio Astalli (2 września 1686) – kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano Francesco Maria de’ Medici (2 września 1686) – kardynał diakon S. Maria in Domnica; protektor Hiszpanii, Austrii i Rzeszy Niemieckiej Reginald d’Este (2 września 1686) – kardynał diakon S. Maria della Scala Pietro Ottoboni (7 listopada 1689) – kardynał diakon S. Lorenzo in Damaso; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; superintendent generalny Państwa Kościelnego; sekretarz ds. Memoriałów; prefekt Świętej Konsulty; prefekt Świętej Kongregacji ds. Wód, Bagien Pontyjskich i Doliny Chiana; legat apostolski w Awinionie; gubernator Tivoli, Fermo i Capranica Carlo Bichi (13 lutego 1690) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin Giuseppe Renato Imperiali (13 lutego 1690) – kardynał diakon S. Giorgio in Velabro; legat apostolski w Ferrarze Luigi Omodei (13 lutego 1690) – kardynał diakon S. Maria in Portico Giovanni Francesco Albani (13 lutego 1690) – kardynał diakon S. Adriano; sekretarz ds. Brewe Apostolskich Francesco Barberini (13 listopada 1690) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria Lorenzo Altieri (13 listopada 1690) – kardynał diakon S. Maria in Aquiro
Pięćdziesięciu czterech elektorów było Włochami, pięciu Francuzami, dwóch Hiszpanami, dwóch Niemcami, jeden Anglikiem i jeden Polakiem.
Trzech elektorów mianował jeszcze papież Innocenty X (1644–1655), siedmiu Aleksander VII (1655–1667), dwóch Klemens IX (1667–1669), dziesięciu Klemens X (1670–1676), dwudziestu dziewięciu Innocenty XI (1676–1689), a czternastu Aleksander VIII (1689–1691).
Nieobecni Pięciu kardynałów w ogóle nie przybyło na konklawe, z czego jeden zmarł w trakcie sediswakancji: † Antonio Bichi (9 kwietnia 1657) – kardynał biskup Palestriny; administrator diecezji Osimo (zmarł 21 lutego w Osimo) Luis Manuel Fernández de Portocarrero (5 sierpnia 1669) – kardynał prezbiter S. Sabina; arcybiskup Toledo i prymas Hiszpanii Veríssimo de Lencastre (2 września 1686) – kardynał prezbiter bez tytułu; generalny inkwizytor Portugalii Augustyn Michał Stefan Radziejowski (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Maria della Pace; arcybiskup Gniezna i prymas Polski Wilhelm Egon von Fürstenberg (2 września 1686) – kardynał prezbiter S. Onofrio; biskup Strasbourga
Trzech z nich zostało mianowanych przez Innocentego XI, po jednym przez Klemensa IX (Portocarrero) i Aleksandra VII (Bichi).
Frakcje w Kolegium Kardynalskim thumb|200px|Kardynał Pietro Ottoboni, prabratanek zmarłego papieża i przywódca mianowanych przez niego kardynałów thumb|200px|Kardynał César d’Estrées, lider frakcji francuskiej Święte Kolegium podzielone było na sześć frakcjiMelani, s. 53-54; Pastor, s. 562; Wahrmund, s. 167-168, 286-287; por. Leti, s. 220-224.: „Partia habsburska” – grupa kardynałów reprezentujących interesy Hiszpanii i Cesarstwa. W jej skład wchodzili: Medici, Giudice, Goes, Aguirre, Salazar, Kollonitsch; „Partia francuska” – kardynałowie reprezentujący interesy króla Francji Ludwika XIV: d’Estrées, de Bouillon, Bonzi, La Camus, Forbin Janson i Maidalchini; „Chigianie” – frakcja kardynała Flavio Chigi, bratanka Aleksandra VII, grupująca nominatów tego papieża: Franzoni, Gregorio Barbarigo, Conti, Giulio Spinola i Delfino, a ponadto dołączyli do nich Astalli i Pamphilj z grona nominatów Innocentego XI; „Altieriści” – frakcja kardynała Paluzzo Paluzzi-Altieri. W jej skład wchodziła większość nominatów jego wuja Klemensa X: Carpegna, Orsini, Nerli, Casanate, Colonna, Marescotti, Spada i Howard oraz Lorenzo Altieri, mianowany przez Aleksandra VIII krewny kardynała Paluzzo Altieri;