Pingwin mały (Eudyptula minor) – gatunek średniego, nielotnego ptaka wodnego z rodziny pingwinów (Spheniscidae), występujący u wybrzeży Nowej Zelandii i Australii. Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Eudyptula.
Morfologia Cechy gatunku Czarnogranatowe upierzenie wierzchu ciała płynnie przechodzi w biały spód. Nogi i dziób ciemne. Wymiary średnie dł. ciała ok. 40 cmmasa ciała ok. 1,1 kg
Ekologia i zachowanie Biotop Wody otaczające wybrzeża Nowej Zelandii, Australii i Tasmanii. Gniazdo Nora o długości około 50 cm (zdarzają się również metrowe), często w głębi lądu, ukryta w zaroślach lub lesie. Jaja W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, rzadziej dwa, składając w sierpniu-październiku zazwyczaj 2 jaja. Wysiadywanie Jaja wysiadywane są przez okres około 5 tygodni przez obydwoje rodziców. Pisklęta opuszczają gniazdo po około 8 tygodniach. Pożywienie Drobne ryby, głowonogi i skorupiaki.
Podgatunki Wyróżnia się 6 podgatunków E. minor: E. minor novaehollandiae (Stephens, 1826) – południowa Australia i Tasmania, E. minor iredalei Mathews, 1911 – północna część Wyspy Północnej (Nowa Zelandia), E. minor variabilis Kinsky & Falla, 1976 – południowa część Wyspy Północnej, wyspy i wybrzeża Cieśniny Cooka oraz północna część Wyspy Południowej, pingwin mały (E. minor minor) (J.R. Forster, 1781) – podgatunek nominatywny; zachodnia i południowa część Wyspy Południowej oraz Wyspa Stewart (Nowa Zelandia), pingwin białoskrzydły (E. minor albosignata) Finsch, 1874 – wschodnie wybrzeże Wyspy Południowej; niektórzy autorzy wyodrębniają go w osobny gatunek, E. minor chathamensis Kinsky & Falla, 1976 – Wyspy Chatham (Nowa Zelandia). Ptaki tego gatunku regularnie pojawiają się na pacyficznym wybrzeżu Patagonii, gdzie być może również znajduje się nieodkryta jeszcze kolonia lęgowa. W kwietniu 2005 jeden osobnik pojawił się na wysepce Ichaboe u wybrzeży Namibii.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje pingwina małego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Liczebność światowej populacji szacuje się na około 470 tysięcy dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za stabilny. Głównym zagrożeniem są introdukowane w Australii i Nowej Zelandii drapieżne ssaki, takie jak psy i koty.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Pingwiny Kategoria:Ptaki Australii Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1781 roku