Konklawe 5 marca – 12 lipca 1730 – konklawe, które wybrało Klemensa XII na następcę Benedykta XIII.
Śmierć Benedykta XIII thumb|120px|Benedykt XIII 80-letni papież Benedykt XIII zmarł 21 lutego 1730 roku po niespełna sześciu latach pontyfikatu. Był on skromnym, pobożnym i świątobliwym duszpasterzem (w 1931 Pius XI rozpoczął jego proces beatyfikacyjny), nie miał natomiast żadnego doświadczenia politycznego. Administrację i politykę zagraniczną niemal w całości powierzył swojemu współpracownikowi Niccolò Coscii, którego mianował kardynałem. Był to wybór wyjątkowo nietrafny – Coscia nadużywał powierzonej mu władzy, przywłaszczając sobie znaczne sumy ze skarbca papieskiego, a jego postępowanie mocno nadwyrężało autorytet Ojca Świętego. W polityce zagranicznej doprowadził do zawarcia konkordatu z Wiktorem Amadeuszem II Sabaudzkim, który od 1720 tytułował się królem Sardynii. W konkordacie tym Stolica Apostolska uznawała jego królewską godność, mimo że Sardynia od pontyfikatu Bonifacego VIII była lennem papieskim. Po śmierci Benedykta XIII Coscia początkowo uciekł z Rzymu, ostatecznie jednak został dopuszczony do udziału w konklawe.
Lista elektorów W chwili śmierci Benedykta XIII było 67 kardynałów, z czego 55 brało udział w konklawe, ale jeden zmarł w jego trakcie, a jeden opuścił je przed zakończeniem. Ponadto jeden z nieobecnych kardynałów zmarł w trakcie sediswakancji.
Francesco Pignatelli CRT (nominacja kardynalska 17 grudnia 1703) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; dziekan Świętego Kolegium Kardynałów; arcybiskup Neapolu Francesco Barberini (13 listopada 1690) – kardynał biskup Ostia e Velletri; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników; prefekt Świętej Kongregacji ds. Wód, Bagien Pontyjskich i Doliny Chiana; prefekt Świętej Kongregacji ds. Korekty Ksiąg Obrządków Wschodnich; komendatariusz opactw terytorialnych Farfa i Subiaco Jacopo Boncompagni (12 grudnia 1695) – kardynał biskup Albano; administrator archidiecezji Bolonia Pietro Ottoboni (7 listopada 1689) – kardynał biskup Sabiny; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Lorenzo in Damaso; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego; sekretarz Świętej Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycji; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej; protektor Francji Lorenzo Corsini (17 maja 1706) – kardynał biskup Frascati; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości Tommaso Ruffo (17 maja 1706) – kardynał biskup Palestriny; arcybiskup Ferrary; legat apostolski w Ferrarze Giuseppe Renato Imperiali (13 lutego 1690) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; komendatariusz diakonii S. Giorgio in Velabro; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Świętej Kongregacji Dobrego Rządu; prefekt Świętej Kongregacji ds. Dyscypliny Zakonnej Annibale Albani (23 grudnia 1711) – kardynał prezbiter S. Clemente; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; prefekt Fabryki Świętego Piotra; protektor Polski Ludovico Pico della Mirandola (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Prassede; prefekt Świętej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii Gianantonio Davia (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu Antonio Felice Zondadari (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Balbina Pier Marcellino Corradini (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Giovanni a Porta Latina; prodatariusz Jego Świątobliwości Armand Gaston Maximilien de Rohan de Soubise (18 maja 1712) – kardynał prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; biskup Strasburga Curzio Origo (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Eustachio; prefekt Świętej Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego Melchior de Polignac (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Maria degli Angeli alla Terme; arcybiskup Auch; ambasador Francji wobec Stolicy Apostolskiej; komendatariusz opactwa terytorialnego Saint-Pierre-de-Corbie Benedetto Erba Odescalchi (30 stycznia 1713) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; arcybiskup Mediolanu Damian Hugo Philipp von Schönborn (30 stycznia 1713) – kardynał prezbiter S. Pancrazio; biskup Spiry; biskup koadiutor Konstancji (opuścił konklawe 1 lipca z powodu choroby) Henri Thiard de Bissy (29 maja 1715) – kardynał prezbiter Ss. Quirico e Giulitta; biskup Meaux Innico Caracciolo (29 maja 1715) – kardynał prezbiter S. Tommaso in Parione; biskup Aversa Nicolò Spinola (16 grudnia 1715) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo; prefekt Świętej Kongregacji ds. Granic Państwa Kościelnego; prefekt ds. ekonomicznych Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary Giberto Bartolomeo Borromeo (15 marca 1717) – kardynał prezbiter S. Alessio; biskup Novary Giulio Alberoni (12 lipca 1717) – kardynał prezbiter S. Crisogono Giorgio Spinola (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Wspomagania Rolnictwa; legat apostolski w Bolonii Cornelio Bentivoglio (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Cecilia; ambasador Hiszpanii wobec Stolicy Apostolskiej Luis Antonio Belluga y Moncada CO (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Prisca; protektor Hiszpanii Michael Friedrich Althan (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Sabina; biskup Vác Álvaro Cienfuegos Villazón SJ (30 września 1720) – kardynał prezbiter S. Bartolomeo all’Isola; arcybiskup Monreale; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów; ambasador Austrii wobec Stolicy Apostolskiej † Bernardo Maria Conti OSBCas (16 czerwca 1721) – kardynał prezbiter S. Bernardo alla Terme; penitencjariusz większy (zmarł 23 kwietnia na konklawe) Giovanni Battista Altieri (11 września 1724) – kardynał prezbiter S. Matteo in Via Merulana Vincenzo Petra (20 listopada 1724) – kardynał prezbiter S. Onofrio; prefekt generalny Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; od 26 kwietnia propenitencjariusz większy Prospero Marefoschi (20 grudnia 1724) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite; wikariusz generalny diecezji rzymskiej Niccolò Coscia (11 czerwca 1725) – kardynał prezbiter S. Maria in Domnica; sekretarz ds. Memoriałów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Awinionu; arcybiskup Benewentu Angelo Maria Quirini OSBCas (9 grudnia 1726) – kardynał prezbiter S. Marco; arcybiskup Brescii; komendatariusz opactwa terytorialnego Vangadizza Niccolò Maria Lercari (9 grudnia 1726) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; prefekt Świętej Konsulty; prefekt Świętej Kongregacji ds. Sanktuarium w Loreto; prefekt Świętej Kongregacji ds. Fermo Prospero Lorenzo Lambertini (9 grudnia 1726) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; arcybiskup Ankony Francesco Antonio Finy (9 grudnia 1726) – kardynał prezbiter S. Sisto; proaudytor Jego Świątobliwości Sigismund von Kollonitsch (26 listopada 1727) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Wiednia; inkwizytor generalny Królestwa Sycylii Philipp Ludwig von Sinzendorf (26 listopada 1727) – kardynał prezbiter bez tytułu; biskup Györ Vincenzo Ludovico Gotti OP (30 kwietnia 1728) – kardynał prezbiter S. Pancrazio Leandro Porzia OSBCas (30 kwietnia 1728) – kardynał prezbiter S. Callisto; biskup Bergamo Pierluigi Carafa (20 września 1728) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Panisperna Giuseppe Accoramboni (20 września 1728) – kardynał prezbiter S. Maria in Transpontina; arcybiskup Imoli Camillo Cibo (23 marca 1729) – kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio Francesco Scipione Maria Borghese (6 lipca 1729) – kardynał prezbiter S. Pietro in Montorio Carlo Vincenzo Maria Ferreri OP (6 lipca 1729) – kardynał prezbiter S. Maria in Via; biskup Vercelli Alamanno Salviati (8 lutego 1730) – kardynał prezbiter bez tytułu Lorenzo Altieri (13 listopada 1690) – kardynał diakon S. Agata in Suburra; komendatariusz opactwa terytorialnego Tre Fontane; od 22 marca 1730 protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów Carlo Colonna (17 maja 1706) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria Fabio Olivieri (6 maja 1715) – kardynał diakon Ss. Vito e Modesto; sekretarz ds. Brewe Apostolskich; komendatariusz opactwa terytorialnego S. Genesio w Brescello Carlo Maria Marini (29 maja 1715) – kardynał diakon S. Maria in Aquiro; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów; legat apostolski w Romanii Alessandro Albani OSIoHieros (16 lipca 1721) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin; komendatariusz opactw terytorialnych Nonantola i Staffarda; protektor królestwa Sardynii Alessandro Falconieri (11 września 1724) – kardynał diakon S. Maria della Scala Nicolò del Giudice (11 czerwca 1725) – kardynał diakon S. Maria ad Martyres Antonio Banchieri (9 grudnia 1726) – kardynał diakon S. Nicola in Carcere Tulliano Carlo Collicola (9 grudnia 1726) – kardynał diakon S. Maria in Portico
Czterech elektorów mianował Aleksander VIII (1689–1691), jednego Innocenty XII (1691–1700), dwudziestu sześciu Klemens XI (1700–1721), dwóch Innocenty XIII (1721–1724), a dwudziestu dwóch Benedykt XIII (1724–1730).
Nieobecni Dwunastu kardynałów (ośmiu z nominacji Klemensa XI, trzech z nominacji Benedykta XIII i jeden z nominacji Innocentego XI), w tym jeden zmarł w czasie sediswakancji:
Agostino Cusani (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo Nuno de Cunha da Ataíde (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Anastasia; inkwizytor generalny Portugalii Wolfgang Hannibal von Schrattenbach (18 maja 1712) – kardynał prezbiter S. Marcello; biskup Ołomuńca; protektor Austrii i Rzeszy Niemieckiej Imre Csáky (12 lipca 1717) – kardynał prezbiter S. Eusebio; arcybiskup Kalocsa-Bács Léon Potier de Gesvres (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter bez tytułu Thomas-Philippe Wallard d’Hénin-Liétard (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Cesareo in Palatio; arcybiskup Mechelen José Pereira de la Cerda (29 listopada 1719) – kardynał prezbiter S. Susanna; biskup Faro Carlos de Borja y Centellas (30 września 1720) – kardynał prezbiter S. Pudenziana; patriarcha Zachodnich Indii André Hercule de Fleury (11 września 1726) – kardynał prezbiter bez tytułu; pierwszy minister króla Francji i generalny superintendent Poczty Diego de Astorga y Céspedes (26 listopada 1727) – kardynał prezbiter bez tytułu; arcybiskup Toledo i prymas Hiszpanii João da Mota e Silva (26 listopada 1727) – kardynał prezbiter bez tytułu † Benedetto Pamphili OSIoHieros (1 września 1681) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; archiprezbiter bazyliki laterańskiej; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie (zmarł 22 marca w Rzymie, poza konklawe)
Frakcje w Kolegium Kardynalskim thumb|170px|Kardynał Cornelio Bentivoglio, ambasador Hiszpanii przy Stolicy Apostolskiej Święte Kolegium dzieliło się na kilka stronnictwZob. Petruccelli della Gattina, s. 57-59; Pastor, s. 305-309; Sede Vacante 1730.: thumb|170px|Kardynał Annibale Albani, kamerling Stolicy Apostolskiej „Benedyktyni” – włoscy nominaci Benedykta XIII. Była to grupa licząca kilkunastu kardynałów (Giovanni Battista Altieri, Falconieri, Gotti, Porzia, Accoramboni, Cibo, Borghese, Salviati, Collicola, Marefoschi, Quirini i Banchieri). W analizach przed konklawe spodziewano się, że będą oni najsilniejszą frakcją, jednak w praktyce tak się nie stało z uwagi na brak wyraźnego lidera. Formalnie przewodzili im kardynałowie Giovanni Battista Altieri oraz Gotti, jednak w toku konklawe grupa ta uległa faktycznemu rozproszeniu. Większość „benedyktynów” (w tym Altieri) dołączyła do partii Gorliwych, choć Quirini i Banchieri sprzymierzyli się z Francuzami, a Collicola i Marefoschi z Albanim Partia francuska – francuscy kardynałowie reprezentujący interesy króla Francji Ludwika XV: Polignac (ambasador Francji), Rohan, Bissy.