17 Warszawska Drużyna Harcerska im. gen. Jakuba Jasińskiego – najstarsza drużyna harcerska na warszawskiej Pradze, początkowo była nazywana Pierwszą Praską Drużyną Skautową. Według relacji ustnych działała od 1911 r., jednak najstarsze dokumenty pisane sięgają 1914 r. Od 1918 działała w ZHP, rozwiązana w 2019.
Szczep W 1970 r. drużyna przekształciła się w Szczep 17 Warszawskich Drużyn Harcerskich im. gen. Jakuba Jasińskiego (od lat 90. – Szczep 17 Warszawskich Drużyn Harcerskich i Gromad Zuchowych im. gen. Jakuba Jasińskiego), skupiający w różnych okresach 2-5 drużyn i gromad. Drużyna od 1918 r. działała w środowisku uczniów i absolwentów Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława IV, a od 1992 również Szkoły Podstawowej nr 30.
W ostatnim czasie w skład szczepu wchodziły: 17 Warszawska Gromada Zuchowa "Mieszkańcy Zaginionego Grodu" 17 Warszawska Drużyna Harcerska "Orlęta" im. ppor. hm. Stanisława Srzednickiego 17 Warszawska Drużyna Wędrownicza "Purga" 17 Krąg Instruktorski
Odznaka szczepu Najwyższym wyróżnieniem w szczepie była Odznaka Szczepu, mająca formę czarnej plakietki, zaprojektowanej w latach 70. przez Witolda Dobieleckiego – nauczyciela w Liceum im. Władysława IV i opiekuna harcerzy, zainspirowanego przez drużynowego Witolda Gawdę. Odznaka była dwustopniowa, a warunki jej przyznania określał regulamin obowiązujący niezmiennie od 1981.
Barwy drużyny i szczepu W okresie przed II wojną światową harcerze Siedemnastki nosili na mundurach zielone krajki. Po wojnie ustaliły się inne barwy – bordowe chusty z obszyciem z czarnej aksamitki.
Na pamiątkę przedwojennych barw nowo przybyli harcerze nosili w okresie próbnym tzw. przejściówki – chusty w barwach biało-zielonych. Harcerze nosili również inne elementy munduru w barwach szczepu: czarno-bordowe getry, bordowe wywijki, koszulki bordowe z czarnym lub zielone z białym nadrukiem. Plakietki drużyn w większości były również dwustopniowe: biało-zielone i bordowo-czarne.
Sztandar Pierwszy sztandar, zaprojektowany przez Bolesława Czarkowskiego (późniejszego kustosza Muzeum Wojska Polskiego) drużyna otrzymała w 1925. Sztandar ten, częściowo malowany, nawiązywał swą kolorystyką do barw drużyny. Do dziś zachował się rysunek i opis tego sztandaru, wykonany przez autora projektu. Sztandar ten jednak prawdopodobnie zaginął i w 1929 drużyna otrzymała drugi.
W 1939, po wybuchu II wojny światowej, ukrył go wraz z aktami drużyny drużynowy z lat 1935-1936 Stanisław Srzednicki. Niestety hm. Srzednicki zginął 20 sierpnia 1944 podczas Powstania Warszawskiego. Nie wiadomo czy o miejscu przechowywania sztandaru wiedziały jeszcze inne osoby.
W 1967 harcerze podjęli próbę odnalezienia sztandaru lub wyjaśnienia jego losów, lecz nie przyniosło to rezultatów. W styczniu 1972 podczas zjazdu wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława IV Szczep 17 WDH otrzymał nowy, trzeci sztandar. Odbiega on nieco od wymagań obowiązującego regulaminu – wzorowany jest na sztandarze przedwojennym, zachowano też charakterystyczny zestaw barw: jedna strona biało-zielona, druga czerwona. W latach 90. sztandar poddano renowacji.
Członkowie 17 WDH thumb|Mapa mezoregionów fizycznogeograficznych Polski według Jerzego Kondrackiego thumb|Tablica pamiątkowa przy ul. Kilińskiego poświęcona Stanisławowi Srzednickiemu i „Orlętom”
W drużynie i szczepie wychowali się i działali m.in.: ppor. Wacław Błaszczyk ps. Boruta – harcmistrz, wiceprzewodniczący Koła Przyjaciół Harcerstwa przy Chorągwi Warszawskiej, wiceprzewodniczący Zarządu Okręgu Warszawskiego, wykładowca na kursach wigierskich, bezprawnie usunięty z ZHP (sprawa Ludwiga), wykładowca na kursach „Agricoli”, dyrektor wodociągów i kanalizacji Bolesław Czarkowski – kustosz Muzeum Wojska Polskiego Dobiesław Damięcki – aktor i reżyser, działacz Związku Artystów Scen Polskich Jerzy Dargiel ps. Henryk – podporucznik AK, aktor, reżyser, dyrektor teatrów, m.in. Teatru „Baj”, nauczyciel, kompozytor i autor tekstów piosenek, członek GK ZHP Wiesław Drzewiecki – warszawski radny w kadencji 2002–2006 Witold Gawda – socjolog, menedżer, były dyrektor biura reklamy Telewizji Polskiej, członek międzynarodowych stowarzyszeń reklamy, właściciel Instytutu Mediów, od 2018 zastępca burmistrza Łomianek Andrzej Goszczyński – dziennikarz, współtwórca Centrum Monitoringu Wolności Prasy przy Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich pchor. Zbigniew Klimas ps. Rawicz – drużynowy drużyny CP-300 (konspiracyjnej 17 WDH w Szarych Szeregach), korespondent i wiceprezes Polskiej Agencji Prasowej Jerzy Kondracki – geograf, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, autor regionalizacji fizycznogeograficznej Polski Zdzisław Kozankiewicz ps. Mimoza – przyboczny w konspiracyjnej drużynie CP-300 (później BS-PR-300), absolwent szkoły podchorążych „Agricola”, koordynator szkoleń „sklepowych” w praskim hufcu Bojowych Szkół, członek komendy BS Ula „Wisła” Stanisław Lange – harcmistrz, organizator i wykładowca na kursach instruktorskich nad Wigrami, p.o. komendanta Chorągwi Warszawskiej, komendant Chorągwi Mazowieckiej Tadeusz Mioduszewski – pedagog, działacz Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, poeta Władysław Padacz – duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, poseł na Sejm RP, działacz trzeźwościowy, osobisty kapelan ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego Włodzimierz Paszyński – nauczyciel języka polskiego w Liceum im. Władysława IV, drużynowy 17 WDH, późniejszy stołeczny kurator oświaty, wiceminister edukacji, zastępca Prezydenta Warszawy Paweł Pelc – były wiceprezes Urzędu Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi, członek Komisji Nadzoru Bankowego i doradca prezesa Narodowego Banku Polskiego Zygmunt Pytliński ps. Sławek, Zenek – współtwórca organizacji „Orlęta”, organizator drużyn orlęcych w konspiracji, nauczyciel i wychowawca, po wojnie organizator i dyrektor szkół na Dolnym Śląsku, harcmistrz Józef Szczepański ps. Ziutek – poeta, autor znanych piosenek powstańczych, żołnierz batalionu Parasol Armii Krajowej por. Stanisław Srzednicki ps. Stach – współtwórca młodzieżowej organizacji „Orlęta”, dowódca batalionu motorowego „Orląt” AK, harcmistrz; jemu i „Orlętom” poświęcono tablicę pamiątkową w katedrze polowej Wojska Polskiego oraz tablicę na budynku przy skrzyżowaniu ul. Kilińskiego i Podwale Zygmunt Syrokomski – pedagog, wieloletni przewodniczący Koła Wychowanków Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława IV Joanna Tokarska-Bakir – antropolog kultury i religii, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i PAN Janusz Warakomski – prawnik, urzędnik samorządowy, były burmistrz dzielnicy Żoliborz i zastępca burmistrza Ursusa Wojciech Stefan Wyrobek ps. Żyłka – nauczyciel i wychowawca, organizator konspiracyjnych działań młodzieży na Targówku Fabrycznym Dorota Zbińkowska – warszawska radna w latach 2007-2018, była przewodnicząca samorządu szkolnego i drużynowa 17 WDH
Historia thumb|Grób Jakuba Jasińskiego na warszawskim Kamionku thumb|Jakub Jasiński – bohater Szczepu 17 WDH
1911-1938 Według relacji Zygmunta Syrokomskiego drużyna rozpoczęła działalność w 1911 i nosiła początkowo nazwę Pierwszej Praskiej Drużyny Skautowej. 29 listopada 1911 lub 1914 drużyna otrzymała imię obrońcy Pragi – gen. Jakuba Jasińskiego.
Początkowo drużyna skupiała młodzież męską z całej Pragi. Po opuszczeniu Pragi przez Rosjan zaczęła działać przy Praskim Gimnazjum. Harcerze ćwiczyli się w wiązaniu węzłów, posługiwaniu się mapą, uczyli się terenoznawstwa, musztry i obyczajów żołnierskich, odbywali piesze wycieczki w okolice Jabłonny, Legionowa, Strugi, Wawra i Zielonki, gdzie jesienią jeden z patroli harcerzy został ujęty przez carską żandarmerię i wywieziony na Syberię.
W 1915 lub 1916 zorganizowano pierwszy obóz letni w bliżej nieznanym majątku pod Warszawą, prowadzony przez Mścisława Modzelewskiego.
Podczas I wojny światowej kadra Siedemnastki i część szeregowych harcerzy wstąpiła do Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 harcerze uczestniczyli w akcji rozbrajania Niemców opuszczających Warszawę.
W 1919 Gimnazjum im. Króla Władysława IV zostało upaństwowione, a w nim zorganizowana izba harcerska (w sali naprzeciwko pracowni biologicznej na parterze). Siedemnastacy rekrutowali się odtąd prawie wyłącznie spośród uczniów gimnazjum.
W trakcie trwania obozu zorganizowanego w 1920 pod Tucholą, w związku z wybuchem wojny polsko-bolszewickiej harcerze w wieku od 16 lat zostali zmobilizowani do wojska i wstąpili do Kompanii Harcerskiej w Grudziądzu. Młodsi kontynuowali w tym czasie normalne zajęcia obozowe.
W czerwcu 1922 drużyna wzięła udział w zlocie Chorągwi Warszawskiej w Lesie Bielańskim, gdzie otrzymała dyplom za samodzielnie wykonaną radiostację. Latem odbyły się dwa obozy: stały w Skałce koło Olkusza oraz wędrowny przez Ojców, Kraków i Wieliczkę, skąd pochodzi najstarsze zachowane zdjęcie harcerzy 17 WDH.
3 maja 1923 Siedemnastka wystąpiła w defiladzie i uroczystościach związanych z pobytem w Polsce Marszałka Francji Ferdynanda Focha i nadaniem mu tytułu Marszałka Polski. W lipcu drużyna zorganizowała pierwszy obóz pod namiotami – na bindudze nad jeziorem Wigry (jezioro) koło wsi Cimochowizna, jego komendantem był Stanisław Lange. Na miejscu wybranym przez 17 WDH, prawdopodobnie za przyczyną Langego, w latach 1929–1959 (z przerwą w okresie wojny) odbywały się wigierskie kursy instruktorskie Chorągwi Warszawskiej i Mazowieckiej.
W 1924 na obozie nad jeziorem Łot koło Druskienik drużynę odwiedził marszałek Józef Piłsudski z żoną i córkami Jadwigą i Wandą.
W 1925 drużyna otrzymała sztandar, zaprojektowany przez Bolesława Czarkowskiego. Harcerze uczestniczyli w uroczystościach pogrzebowych Stefana Żeromskiego (z Zamku Królewskiego, gdzie mieszkał pisarz, nieśli za jego trumną pochodnie) i Władysława Reymonta.
11 listopada 1928 Siedemnastka gościła, wraz z delegacjami 1, 6 i 23 Warszawskich Drużyn Harcerskich, na audiencji u Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ignacego Mościckiego, na Zamku Królewskim.
Po obozie letnim w 1929 w Rakowni k. Murowanej Gośliny 17 WDH uczestniczyła w zlocie w Poznaniu podczas Powszechnej Wystawy Krajowej. Wystąpiła tam jako drużyna sygnalizacyjna, wyspecjalizowana w nadawaniu i odbieraniu depesz semaforem i zajęła II miejsce w ogólnej klasyfikacji. Drużyna otrzymała swój drugi sztandar (pierwszy prawdopodobnie zaginął).
W 1931 grupa starszych harcerzy wyjechała do Pragi w Czechosłowacji na Zlot Skautów Słowiańskich (Tábory slovanských skautů – slovanské Jamboree). Podczas zlotu harcerzy Siedemnastki odwiedził prezydent Czechosłowacji Tomáš Masaryk. W drodze powrotnej harcerze odwiedzili środowiska Polaków zamieszkałych na Śląsku Cieszyńskim.
thumb|200px|Znak graficzny Jubileuszowego Zlotu ZHP w Spale 17 WDH wzięła udział w Jubileuszowym Zlocie 25-lecia Harcerstwa Polskiego w Spale w 1935. W jego przygotowywaniu czynnie uczestniczyli byli siedemnastacy: Stanisław Lange, Włodzimierz Skłodowski, Zygmunt Syrokomski, Wacław Błaszczyk, Wacław Zienkiewicz i Bolesław Czarkowski.
1939-1945 Po powrocie z obozu w Trokach w 1939 drużyna została skierowana do pełnienia Pogotowia Harcerskiego w praskiej Komendzie Obrony Przeciwlotniczej. Zadaniem harcerzy była obsługa centralek telefonicznych i utrzymywanie łączności pieszej lub rowerowej z punktami służby OPL na terenie Pragi. Od dnia wybuchu II wojny światowej pełnili dyżury przeciwlotnicze i przeciwpożarowe, nieśli pomoc rannym wskutek bombardowań, wydobywali ludzi zasypanych pod gruzami.