Park Narodowy Skuleskogen – park narodowy leżący na środkowo-wschodnim wybrzeżu Szwecji, koło miasta Örnsköldsvik, w gminach Örnsköldsvik i Örnsköldsvik, w regionie Västernorrland. Utworzony w 1984 i rozszerzony w 1989. Bogaty we florę i faunę, również w gatunki rzadkie, oraz w charakterystyczny granit rapakiwi. Stanowi część obszaru Höga Kusten wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Znajdują się tam również ślady osadnictwa z epoki brązu.
Teren parku, w latach 1860–1900, był silnie eksploatowany. Przez te lata wycięty został niemal cały przemysłowo użyteczny las. Dzięki sprzyjającemu klimatowi i urodzajnej glebie, w ciągu 100 lat zdążył się odrodzić do pierwotnego stanu.
Ukształtowanie terenu thumb|250px|Zróżnicowany teren parku Skuleskogen W parku znajdują się niskie góry pokryte w połowie powierzchni gołoborzami , oraz unikalne w skali światowej wybrzeże, stanowiące część wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO obszaru Höga Kusten ("wysokie wybrzeże"). Na terenie parku znajdują się również ślady osadnictwa ze epoki brązu.
Teren parku został ukształtowany przez lodowiec, około 9 000 lat temu. Na obszarze Höga Kusten napierał tak mocno, że ląd został wciśnięty około 280 metrów pod poziom mórz. Na ich poziom wystawało jedynie kilka szczytów. Od tego czasu z powrotem się wypiętrza. Przez pierwsze 400 lat, o około 60 metrów. Potem wypiętrzał się z szybkością około 1 m na 100 lat (jeden z najszybciej wypiętrzających się obszarów Szwecji). Tempo to jest zachowane do dziś, a najwyższe szczyty mają już około 300 m wysokości. Charakterystycznymi elementami krajobrazu parku jest wąwóz Slåttdalsskrevan (200 metrów długości, 40 metrów głębokości i 7 m szerokości) oraz góra Kalottberget, o zalesionym szczycie i niezadrzewionych zboczach oraz obficie tutaj występujący granit rapakiwi.
Park leży na pograniczu kilku stref wegetacyjnych, co czyni jego florę i faunę bardzo bogatą i zróżnicowaną.
Gleba na terenie parku jest wyjątkowo żyzna, . Żyzność zawdzięcza najpewniej stałej erozji skał, co dostarcza roślinom wielu składników mineralnych. W środkowej części parku występują również bagna.
Flora thumb|250px|Skrzypy i paprocie w parku Skuleskogen Najbardziej znaczącym gatunkiem roślinności parku jest rzadki porost Usnea longissima rosnący wyłącznie na starych świerkach i wrażliwy nawet na najmniejsze ilości zanieczyszczeń. Drzewa: świerk, sosna, lipa, klon, leszczyna Trawy: kostrzewa Inne: modrzyk górski, Tofieldia pusilla, firletka alpejska, paprotnik kolczysty
Fauna Bogata populacja ptactwa, m.in.: Dzięcioły: zielonosiwy, czarny, trójpalczasty, duży, białogrzbiety i dzięciołek Głuszcowate: głuszec, jarząbek, cietrzew, pardwa mszarna Śpiewające: jemiołuszki, strzyżyki, świstunka leśna, kapturka, sosnówka, czubatka europejska, sójka syberyjska
Do spotykanych ssaków należą: łoś euroazjatycki, sarna europejska, ryś euroazjatycki, lis rudy, gronostaj europejski, kuna leśna, gronostaj europejski, zając bielak, wiewiórka pospolita
Zabytki thumb|250px|Wąwóz Slåttdalsskrevan Na terenie parku zachowało się wiele śladów osadnictwa ludzkiego. Najstarsze z nich to kurhany z końca epoki brązu (1500-500 p.n.e.), położone między Näskefjärden i Kälaviken. Część ze szlaków turystycznych jest poprowadzona istniejącymi już od stuleci ścieżkami.
Zwiedzanie Park jest dostępny do zwiedzania przez cały rok. Położony jest niedaleko międzynarodowej trasy E4, około 40 km na południe od Örnsköldsvik. W parku wytyczono około 32 km szlaków turystycznych i umieszczono czynne cały rok chatki (trzy: Näskebodarna, Skrattabbortjärn, Lillruten) i schrony (dwa). Przez park przechodzi regionalny szlak turystyczne "Höga Kustenleden". Kemping z namiotami jest dozwolony wyłącznie we wschodniej części parku i na łące Skrattabbortjärn, tylko przez jedną noc w danym miejscu.
Bibliografia
Ulotka informacyjna Naturvardsverket
Skuleskogen