thumb|250px|Poseł papieża Innocentego IV otrzymuje od niego list (po lewej), a następnie przekazuje go Bajdżu (po prawej) Bajdżu (albo Baczu) (? - zm. ok. 1261) – mongolski wódz i namiestnik północno-zachodniego Iranu.
Pochodził z rodu Besut wchodzącego w skład plemienia Mongołów i był krewnym wodza Czyngis-chana Dżebe. Wziął udział w ataku na Isfahan w roku 1228, a następnie brał udział w walkach na Kaukazie i Bliskim Wschodzie jako zastępca Czormagana, który w roku 1229 został mianowany mongolskim naczelnym dowódcą w tym rejonie przez Ugedeja. Kiedy Czormagan zmarł w roku 1242, Bajdżu zajął jego miejsce, i niemal natychmiast zaatakował Sułtanat Rum, osłabiony po niedawnej rebelii Baby Ishaka. Jeszcze w tym samym roku zdobył Erzurum, a w roku następnym zadał armii sułtana Kaj Chusrau druzgocącą klęskę pod Köse Dağ. Następnie Mongołowie zdobyli i splądrowali Sivas i Kayseri. W wyniku najazdu spustoszony sułtanat Rum stał się lennem Mongołów, i zaczął płacić im trybut.
W roku 1244 Bajdżu wyparł z terytoriów zajętych przez Mongołów Chorezmijczyków i zażądał od Księstwa Antiochii podporządkowania się Mongołom. To prawdopodobnie wieści o tym ostatnim wydarzeniu skłoniły papieża Innocentego IV do wysłania na Bliski Wschód poselstwa, które 24 maja 1247 roku doprowadziło Bajdżu do furii swoim żądaniem podporządkowania się autorytetowi papieża i odmową trzykrotnego pokłonienia się przed nim jako reprezentantem Wielkiego Chana. Początkowo Bajdżu chciał zabić posłów, jednak pod wpływem otoczenia ostatecznie pozwolił papieskiej misji na opuszczenie go wraz z edyktem Wielkiego Chana Gujuka i osobistym listem Bajdżu do papieża.
W okresie interregnum po śmierci Ugedeja w 1241 roku Bajdżu podlegał rozkazom jego bratanka Batu-chana, głównego rywala Gujuka w walce o stanowisko Wielkiego Chana, który w związku z tym teraz odsunął go od dowodzenia. Gujuk jednak zmarł w roku 1248, a następca Bajdżu, Eldżigidej, został w roku 1251 zamordowany z rozkazu Batu w związku z jego opozycją wobec nowego Wielkiego Chana, Mongkego. W wyniku tych wydarzeń w roku 1252 Bajdżu powrócił na swoje dawne stanowisko. Kiedy w roku 1256 na Bliski Wschód przybył Hulagu, został mu on podporządkowany. Rashid ad-Din opisuje jak Hulagu wiosną 1257 roku miał skarcić Bajdżu za jego niedostateczne postępy, szczególnie w wojnie z kalifatem. Ta rozmowa jest bez wątpienia apokryficzna, ponieważ Bajdżu przebywał wówczas w Anatolii, jednak wydaje się, że dobrze oddaje ona stan napięcia jaki utrzymywał się pomiędzy dwoma mongolskimi wodzami. W roku 1256 sułtan Rum Kajkawus II podniósł bunt przeciwko Mongołom i na rozkaz Hulagu to właśnie Bajdżu go stłumił, burząc przy okazji stolicę sułtanatu, Konyę. Po tym zwycięstwie powrócił do głównej armii Hulagu i wyróżnił się w trakcie oblężenia Bagdadu.
Po raz ostatni Bajdżu jest wzmiankowany w kontekście przygotowań Hulagu do inwazji na Syrię we wrześniu 1259 roku. Według Rashid ad-Dina został zamordowany z rozkazu Hulagu, jednak nie podaje on żadnej daty. Wydarzenie to należy jednak najprawdopodobniej wiązać z działaniami przeciwko kontyngentom Złotej Ordy jakie Hulagu podjął po wybuchu kolejnej wojny domowej w imperium mongolskim w roku 1260, w której on i brat Batu-chana, Berke, stanęli po przeciwnych stronach. Bajdżu bowiem ciągle był uważany za dawnego człowieka Batu.
Bajdżu swoimi działaniami walnie przyczynił się do konsolidacji Mongolskiej władzy w Azerbejdżanie, który potem miał stać się centrum imperium Ilchanidów, a jego błyskotliwe kampanie przeciwko anatolijskim Seldżukom doprowadziły do dramatycznych politycznych zmian, które ostatecznie przyczyniły się do powstania państwa Osmanów.
Bibliografia Lew Gumilow, Śladami cywilizacji Wielkiego Stepu, Polski Instytut Wydawniczy, Warszawa 2004, Jerzy Hauziński, Burzliwe dzieje Kalifatu Bagdadzkiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa - Kraków 1993,
Kategoria:Członkowie plemienia Mongołów Kategoria:Dowódcy imperium mongolskiego Kategoria:Ludzie związani ze Złotą Ordą Kategoria:Zmarli w XIII wieku