mały|Budynek „A” przy ul. Rakowieckiej 24, najstarszy budynek w kampusie SGH thumb|Mecz piłki nożnej Politechnika Warszawska−Wyższa Szkoła Handlowa na Dynasach (1925) mały|Budowa zespołu budynków Wyższej Szkoły Handlowej w Warszawie (1934). Od lewej: Antoni Sujkowski (rektor szkoły), Stefan Mierzwa (założyciel Fundacji Kościuszkowskiej), Jan Witkiewicz (Koszczyc) i Zdzisław Gillewicz mały|Nowo wybudowany Gmach Główny (1955) mały|Aula Główna mały|Aula Spadochronowa w Gmachu Głównym mały|Czytelnia Ogólna Biblioteki SGH mały|Rzeźba byka w budynku „C” – dar Giełdy Papierów Wartościowych na 100-lecie SGH mały|Uroczystość nadania tytułu doktora honoris causa Stanisłauowi Szuszkiewiczowi Szkoła Główna Handlowa w WarszawieArt. 2 ustawy z 5 kwietnia 1991 r. o zmianie nazw niektórych szkół wyższych (Dz. U. nr 41 z 1991 r., poz. 177): Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie nadaje się nazwę „Szkoła Główna Handlowa w Warszawie”. (SGH), w latach 1949–1991 Szkoła Główna Planowania i Statystyki (SGPiS) – najstarsza uczelnia ekonomiczna w Polsce. Jej siedziba znajduje się przy al. Niepodległości 162 w Warszawie, w dzielnicy Mokotów.
Uczelnia istnieje od 1906 i rocznie wydaje ponad 2,5 tys. dyplomów ukończenia studiów wyższychSzkoła Główna Handlowa – Informacje.. Szacuje się, że od początku istnienia, uczelnia wykształciła ponad 70 000 absolwentów wszystkich typów studiów (stacjonarnych, niestacjonarnych, doktoranckich i podyplomowych).
Wcześniejsze, historyczne nazwy uczelni to: Prywatne Kursy Handlowe Męskie Augusta Zielińskiego, Wyższe Kursy Handlowe im. Augusta Zielińskiego, Wyższa Szkoła Handlowa, Miejska Szkoła Handlowa oraz Kursy Akademickie w CzęstochowieNazwa ta była używana w latach 1944–1945, kiedy po upadku Powstania Warszawskiego uczelnię przeniesiono na krótko do Częstochowy.. W kontaktach z zagranicą uczelnia posługuje się nazwą .
Historia Przegrana Rosji w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905) oraz rewolucja 1905 przyniosły Królestwu Polskiemu (zabór rosyjski) zmiany w szkolnictwie. 13 października 1906 przy ul. Smolnej 9 odbyła się uroczysta inauguracja roku akademickiego na Prywatnych Kursach Handlowych Męskich Augusta Zielińskiego, zorganizowanych przez grupę wychowanków Szkoły Handlowej Leopolda Kronenberga (funkcjonowała w latach 1875–1900). Naukę rozpoczęło wtedy 40 słuchaczy. Po śmierci założyciela nazwę szkoły zmieniono na Wyższe Kursy Handlowe im. Augusta Zielińskiego. Do I wojny światowej mury szkoły opuściło 689 absolwentów.
W 1916 zmieniono nazwę na Wyższą Szkołę Handlową (WSH). Na pierwszym posiedzeniu Senatu na rektora wybrano Bolesława Miklaszewskiego. W roku akademickim 1917/1918 do WSH przyjęto pierwsze studentki.
Na podstawie ustawy z 13 lutego 1924 r. w przedmiocie przyznania Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie praw szkół akademickich państwowych uczelnia uzyskała osobowość prawną, a jej absolwenci, poza dyplomem zawodowym, mogli uzyskać tytuł magistra, a także stopień doktora nauk ekonomicznychUstawa z dnia 13 lutego 1924 r. w przedmiocie przyznania Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie praw szkół akademickich państwowych ().. WSH była uczelnią prywatną ze stosunkowo wysokim czesnym.
Pierwszy własny budynek powstał przy ul. Kredytowej 9. Ponieważ jednak szybko stał się on zbyt mały dla rozwijającej się uczelni, opracowanie koncepcji nowej siedziby zlecono Janowi Witkiewiczowi Koszczycowi. W 1924 zakupiono działkę na Mokotowie przy skrzyżowaniu ul. Rakowieckiej i al. Niepodległości. We wrześniu 1925 pierwszych studentów przyjął Pawilon Zakładów Doświadczalnych wzniesiony przy ul. Rakowieckiej 24 (obecnie budynek „A”). W latach 1928–1931 przy ul. Rakowieckiej 22 wzniesiono budynek uczelnianej biblioteki.
Od 1933 uczelnia uzyskała pełne prawa akademickie i zaczęła używać nazwy Szkoła Główna Handlowa . Było to nawiązanie do pomysłu Stanisława Staszica z 1821. W roku akademickim 1936/1937 kształciło się w niej ok. 1500 studentów.
W roku akademickim 1937/1938 SGH, jako jedna z pierwszych uczelni w Polsce, wprowadziła getto ławkowe.
Przed wybuchem II wojny światowej na uczelni było 8 kierunków studiów: ogólnoekonomiczny, handlowy, bankowy, skarbowy, samorządowy, ubezpieczeniowy, służby zagranicznej i spółdzielczy.
Do 1939 uczelnia przyznała ponad 1700 dyplomów ukończenia studiów i ponad 500 dyplomów magistra. Przyjęto również 26 prac doktorskich i przeprowadzono 9 przewodów habilitacyjnych (m.in. Andrzej Grodek, Aleksy Wakar, Jan Drewnowski, Leon Koźmiński, Stanisław Rychliński i Jan Wiśniewski).
Budynki SGH nie ucierpiały w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku. Po kapitulacji miasta okupacyjne władze niemieckie początkowo wyraziły zgodę na wznowienie działalności przez uczelnię, jednak szybko ją cofnęły. W listopadzie 1939 budynek przy ul. Rakowieckiej 24 zajęło wojsko niemieckie, a w czerwcu 1940 znajdujący się obok budynek mieszkalny SGH przejęło SS. W tym samym roku uzyskano koncesję na prowadzenie jednorocznej szkoły handlowej, od 1941 działającej pod nazwą Miejskiej Szkoły Handlowej. Prowadzono w niej konspiracyjne zajęcia ze wszystkich lat studiów. Słuchaczami szkoły było ok. 900 osób.
Wiosną 1945 SGH jako jedna z pierwszych warszawskich uczelni wznowiła działalność dydaktyczną. Z powodu spalenia przez Niemców budynku przy ul. Rakowieckiej 24 zajęcia dla 150 studentów odbywały się w ocalałym budynku biblioteki. W lipcu uruchomiono oddział w Łodzi, przekształcony w Wyższą Szkołę Ekonomiczną, a następnie w Wydział Ekonomiczny Uniwersytetu Łódzkiego.
W 1949 uczelnia została upaństwowiona, a jej nazwę zmieniono ma Szkołę Główną Planowania i StatystykiDekret z dnia 16 sierpnia 1949 o przekształceniu Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie na Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie ().. Programy nauczania oparto na rozwiązaniach stosowanych na uczelniach radzieckich. Powstały wydziały odzwierciedlające branżowy układ gospodarki i oferujące wąskie, specjalistyczne przygotowanie do pracy zawodowej.
SGPiS miała początkowo cztery wydziały: Ekonomiki Rolnictwa, Ekonomiki Przemysłu, Ekonomiki Handlu Wewnętrznego oraz Finansów. Później wydziały Rolnictwa i Przemysłu połączono w Wydział Ekonomiki Produkcji. Ze Szkoły Głównej Służby Zagranicznej przeniesiono do SGPiS Wydział Handlu Zagranicznego oraz powołano nowy Wydział Ekonomiczno-Społeczny. Utworzony jako odrębny Wydział Statystyki połączono z Wydziałem Finansów jako Wydział Finansów i Statystyki.
Po wydarzeniach marca 1968, w atmosferze nietolerancji i resentymentów, doszło do licznych zwolnień wśród wykładowców.
W latach 1951–1955 wzniesiono gmach główny SGPiS według projektu Jana Witkiewicza Koszczyca z 1924 zmodyfikowanego przez Stefana Putowskiego. Styl architektoniczny wszystkich trzech budynków składających się na główny kampus uczelni (gmach główny, budynek „A” i budynek Biblioteki) określany jest jako art déco, umiarkowany modernizm lub połączenie klasycyzmu i narodowego historyzmu z funkcjonalizmem. W latach 50. zbudowano także trzy domy studenckie: żeński przy al. Niepodległości 147/149 dla ok. 870 osób (obecnie DS „Sabinki”) żeński przy ul. Madalińskiego 31/33 dla ok. 220 osób (obecnie DS „Grosik”) męski przy ul. Madalińskiego 6/8 dla ok. 340 osób (późniejszy DS „Hermes”, obecnie budynek administracyjny „M”)
Pozostali studenci-mężczyźni (ok. 400 osób) byli kwaterowani na osiedlu „Przyjaźń”, na Jelonkach.
W 1973 pozyskano budynek szkolny przy ul. Wiśniowej, a pod koniec lat 70. wybudowano stołówkę i klub studencki „Park”.
W maju 1991 uczelni przywrócono tradycyjną nazwę Szkoła Główna Handlowa w WarszawieUstawa z dnia 5 kwietnia 1991 r. o zmianie nazw niektórych szkół wyższych ()..
W kadencji rektorskiej prof. Aleksandra Müllera w latach 1990–1993 przeprowadzono na uczelni reformy. Wprowadzono wspólne dla wszystkich kandydatów egzaminy wstępne na studia dzienne, utworzono Studium Podstawowe, Studium Dyplomowe i Studium Zaoczne. Przeprowadzono radykalną przebudowę programów studiów, wprowadzono powszechny indywidualny tok studiów i punktowy system kontroli postępów w nauce. Zlikwidowano wydziały i powołano kolegia, skupiające nauczycieli akademickich.
W kwietniu 2005 z udziałem premiera Marka Belki wmurowano kamień węgielny, a w grudniu 2006 u zbiegu ulic Madalińskiego i alei Niepodległości został oddany do użytku nowy budynek naukowo-dydaktyczny „C”. W 2008 gmach główny, budynek „A”, budynek Biblioteki oraz należące do uczelni trzy domy mieszkalne przy ul. Rakowieckiej zostały wpisane do rejestru zabytków. W 2016 z powodu złego stanu technicznego zburzono budynek „F”, wzniesiony na przełomie lat 70. i 80 XX wieku przy al. Niepodległości 164.
W 2020, w związku z pandemią COVID-19, po raz pierwszy w historii rektora SGH wybrano w głosowaniu zdalnym.
W 2024 oddano do użytku nowy budynek „S“ (Centrum Przestrzeni Innowacyjnej) przy ul. Batorego 8, wzniesiony w miejscu zburzonego w 2019 mniejszego, parterowego budynku.
Nazwa Kursy Handlowe Męskie Augusta Zielińskiego (1906–1909) Wyższe Kursy Handlowe im. A. Zielińskiego w Warszawie (1909–1915) Wyższa Szkoła Handlowa w Warszawie (1915–1933) Szkoła Główna Handlowa w Warszawie (1933–1940) Kursy Gospodarcze (1940–1941) Miejska Szkoła Handlowa w Warszawie (1941–1944) Kursy Akademickie w Częstochowie (1944–1945) Szkoła Główna Handlowa w Warszawie (1945–1949) Szkoła Główna Planowania i Statystyki w Warszawie (1949–1991) Szkoła Główna Handlowa w Warszawie (od 1991)
SGH obecnie Obecnie na uczelni kształci się ponad 15 000 studentów, w tym 7200 na studiach stacjonarnych. Oprócz tego na uczelni kształci ponad 4200 osób w ramach studiów podyplomowych oraz ponad 1150 słuchaczy na studiach doktoranckich.
W 2017 SGH zatrudniała 1208 pracowników, w tym ok. 720 nauczycieli akademickich.
W 2006 SGH znalazła się po raz pierwszy w czołowej czterdziestce rankingu dziennika Financial Times, oceniającego studia magisterskie w dziedzinie zarządzania. W 2007 pozycja uczelni w rankingu wzmocniła się (awans z 35. na 31. miejsceRanking Masters in Management 2007. Financial Times Deutschland, 20 września 2007.), a w 2008 SGH znalazła się na 25. miejscuRanking europejskich uczelni ekonomicznych., Financial Times z 29 września 2008.. Po nieobecności w rankingu w 2009, notowana w 2010 ponownie na 47. miejscu. W kolejnych latach zajęła 50. i 56. pozycję. W 2013 w rankingu zadebiutował kierunek SGH – zarządzanie. Jednocześnie od wielu lat w pierwszej dziesiątce rankingu plasuje się realizowany w SGH program .
Kierunki studiów SGH jest uczelnią bezwydziałową. W ramach studiów stacjonarnych i niestacjonarnych prowadzone są studia dwustopniowe. Pierwszym stopniem są sześciosemestralne Studium Licencjackie prowadzące do uzyskania tytułu zawodowego licencjata. Posiadacze tytułu licencjata mogą przystąpić do rekrutacji i rozpocząć czterosemestralne Studium Magisterskie prowadzące do uzyskania tytułu zawodowego magistra.
Do 2005 istniał inny podział: na Studium Podstawowe (3 semestry) dające ogólne podstawy wiedzy ekonomicznej oraz Studium Dyplomowe (7 semestrów), w którym można było uzyskać dyplom licencjata lub magistra.
Dla uzyskania dyplomu (a także dla zaliczenia semestrów) konieczne jest zdobycie wymaganego minimum punktowego. Poszczególne przedmioty podzielone są na obowiązkowe dla poszczególnych kierunków, fakultatywne dla tychże kierunków, przedmioty dodatkowe, dzięki którym rozwijać można wiedzę niepowiązaną z konkretnymi kierunkami oraz przedmioty wykształcenia wspólnego dla wszystkich ekonomistów. Poszczególne kierunki mogą mieć różne minima punktowe dla każdego z tych rodzajów przedmiotów.
Aby móc uzyskać tytuł licencjata, należy zrealizować program jednego z kierunków (lub kilku z nich):
ekonomia ekonomia stosowana finanse i rachunkowość metody ilościowe w ekonomii i systemy informacyjne międzynarodowe stosunki gospodarcze zarządzanie logistyka globalny biznes, finanse i zarządzanie () zrównoważony biznes i finanse