thumb thumb|Sztab 58 pp nad Świsłoczą; 1920 r. Pierwszy z lewej por. Aleksander Kurowski 58 pułk Piechoty Wielkopolskiej (58 pp) – oddział piechoty Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego II RP.

Formowanie i zmiany organizacyjne Rozkazem Dowództwa Głównego z dnia 6 marca 1919 sformowany został na froncie północnym 4 pułk strzelców Wielkopolskich. Powstał z oddziałów walczących z okolic Gniezna, Wągrowca i Wrześni. W styczniu 1920 przemianowany na 58 pułk piechoty Wielkopolskiej. W grudniu 1919 batalion zapasowy pułku stacjonował w Wolsztynie. Od nazwy z okresu powstania wielkopolskiego – 4 pułk strzelców wielkopolskich oraz odznaki specjalnej noszonej na kołnierzu w postaci arabskiej „4” pułk i żołnierze pułku byli powszechnie zwani „czwartakami”. Nieoficjalnym patronem pułku był Bolesław Chrobry. Stąd często posługiwano się nazwą 58 pułk Piechoty Wielkopolskiej Króla Bolesława Chrobrego.

Pułk w walkach o granice 28 sierpnia Grupa Wielkopolska gen. Daniela Konarzewskiego rozpoczęła natarcie na Bobrujsk. Jako pierwszy maszerował 4 pułk strzelców wielkopolskich mjr. Oskara Brezanego, wspierany przez 2 kompanię czołgów Renault FT kpt. Dufoura. Dowódca pułku przyjął ugrupowanie w trzy kolumny, a oddziały maszerowały w pasie między linią kolejową Osipowicze–Bobrujsk a szosą Słuck–Bobrujsk.

Pierwsza kolumna pod osobistym dowództwem mjr. Brezanego w składzie I batalion, 2 i 3 bateria 1 pułku artylerii polowej Wielkopolskiej i pluton saperów, łamiąc słaby opór nieprzyjaciela pod Gorbacewiczami, Pobokowiczami i Bałczynem, dotarła do skrzyżowania szosy z torem kolejowym. Tutaj została zatrzymana ogniem pociągu pancernego. Po wymianie ognia z polską baterią, pociąg wycofał się i jeszcze przed południem kolumna, nie napotykając przeciwnika, zajęła twierdzę i miasto. W tym czasie druga kolumna pod dowództwem ppor. Nowaka w składzie 5 i 7 kompania, kompania czołgów, 1 bateria 1 pap Wlkp. uderzyła na pozycje sowieckie nad Wołczanką. Pojawienie się czołgów było dużym zaskoczeniem dla czerwonoarmistów, którzy nie podjęli walki i wycofali się. Po krótkiej walce pod Siemkowem, a potem z pociągiem pancernym, kolumna zdobyła dworzec w Bobrujsku i około 15:00 wkroczyła do miasta zajętego już przez I batalion. Trzecia kolumna pod dowództwem ppor. Wiktora Skotarczaka, w składzie 6 i 8 kompania oraz 4 kompania ckm i oddział miotaczy min, przełamując sowiecką obronę pod Bybkowszczyzną, po południu wkroczyła do miasta. Ostatecznie I batalion stanął w koszarach w twierdzy, II w centrum miasta, III na południe od dworca kolejowego, a czołgi w pobliżu stacji kolejowej. Do godziny 20:00 3 i 4 kompania ubezpieczały Bobrujsk patrolując brzeg rzeki.

13 września 1920 58 pułk piechoty mjr. Pawła Chrobaka zajmował pozycje obronne na lewym skrzydle 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w rejonie PoddubnaObecnie Паддубна. Następnego dnia dowódca dywizji gen. Daniel Konarzewski postawił zadanie, by 58 pp osiągnął linię bagien Koziegobrodu i tym samym wyszedł na tyły walczącej pod Tewlami sowieckiej 170 Brygady Strzelców.

Przed południem pułk wyruszył z Poddubna w stronę Żabina. W tym samym czasie z Prużany na Żabin maszerowała kolumna sowieckiej 165 Brygady Strzelców. Na wschód od Żabina doszło do boju spotkaniowego. Walkę awangard rozstrzygnęło brawurowe natarcie Il batalionu por. Darnowskiego. Czoło sowieckiej brygady zostało odrzucone, a podjęta przez nią próba kontrataku załamała się w ogniu batalionu. Kolejne kontrataki wykonywane metodą linii tyralier zagroziły oskrzydleniem pułku. Major Chrobok wysłał na pierwszą linię wszystkie swoje odwody. W czterogodzinnym boju obie strony poniosły znaczne straty.

Fakt stacjonowania 170 Brygady Strzelców w pobliskich Szawlach spowodował, że dowódca polskiego pułku zdecydował się atakować i jak najszybciej zakończyć bój. Początkowo ataki polskiej piechoty załamywały się na twardej obronie przeważającego liczebnie przeciwnika. Dopiero zdecydowane uderzenie 3 kompanii w lewe skrzydło nieprzyjacielskiej brygady przeważyło szalę zwycięstwa. Sowieci zaczęli wycofywać się na północ. Wykorzystując sukces 3 kompanii, mjr Chrobok obsadził wojskiem szosę prużańską, która stanowiła jedyną drogę odwrotu przeciwnika. Okoliczne bagna uniemożliwiły oddziałom 165 BS wykonywanie jakichkolwiek manewrów. Uderzyła ona zatem czołowo na blokujące drogę pododdziały polskie i przełamała blokadę. Tutaj jednak, stłoczona na grobli, poniosła olbrzymie straty od ognia polskiej broni maszynowej. Resztki czerwonoarmistów skapitulowały.

W październiku 1920 wziął udział w walkach o Kojdanów, przy czym uzyskał wsparcie 61 pułku piechoty.

Do 21 listopada 1920 roku pułk obsadzał linię demarkacyjną na odcinku Borowce–Ostrów–Nowinki–Kuciec, a następnie przeszedł do rejonu Dereczyna. 21 grudnia odjechał do swego stałego garnizonu w Poznaniu.

Mapy walk pułku

Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari

15px|left Żołnierze pułku odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari za wojnę 1918–1920plut. Michał Adamskisierż. Antoni Balbińskipor. Maksymilian Bartsch*ppor. Adam Biedrzyński*ppor. Teofil Bojanowski*ppor. Michał Cieślewiczkpr. Stanisław Czyżpor. Jan Darnowski (2317)kpr. Michał Gawałkiewiczst. szer. Władysław Górniakppor. Aleksy Hamlingsierż. Józef Hanszplut. Bolesław Januchowskippor. Kazimierz Kapellappor. Paweł Kolańczyksierż. Maksymilian Kozłowskippor. Leonard Krukowski*por. Aleksander Kurowski*sierż. Czesław Lewandowskippor. Mieczysław Łażewski*plut. Wacław Machnickippor. Wincenty Mendoszewski*ppor. Tadeusz Mindaksierż. Hieronim Modrakppor. Karol Nalaskowskisierż. Leon Napiecek (4742)ppor. Alojzy Nowakplut. Bolesław Paninsierż. Franciszek Perlst. szer. Wincenty Piskulskiplut. Leon Prusst. sierż. Antoni Przybylskippor. Michał Przybysz*plut. Stanisław Rugowskippor. Bronisław Sempiński*ppor. Antoni Skotarczak* (1081)st. sierż. Maksymilian Skibińskippor. Wiktor Skotarczak*sierż. Jakub Sławińskipor. Stanisław Szalińskippor. Stefan Tomaszewskikpr. Szczepan Walkowiakplut. Mikołaj Waloszewskikpr. Wojciech Wypijewskippor. dr Henryk Zborowski*ppor. Stefan Trzebiatowski-Żmuda

Pułk w okresie pokoju thumb W czasie zamachu Piłsudskiego w 1926 pułk został wysłany na odsiecz wojskom rządowym. W czasie działań w Warszawie, jednostki pułku pod dowództwem ppłk dypl. Lucjana Ruszczewskiego, weszły w skład tzw. Grupy płk. Mariana Kukiela. W trakcie walk zginęło 13 podoficerów i szeregowych pułku w tym: st. sierż Józef Węglewski, sierż. Jan Suchocki oraz plut. Zygmunt Kufel.

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 58 pułk piechoty zaliczony został do typu II pułków piechoty (tzw. wzmocnionych). W każdym roku otrzymywał około 845 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 68 oficerów oraz 1900 podoficerów i szeregowców. Na czas wojny przewidywany był do pierwszego rzutu mobilizacyjnego. W okresie zimowym posiadał dwa bataliony starszego rocznika i batalion szkolny, w okresie letnim zaś trzy bataliony strzeleckie. Jego stany były wyższe od pułku „normalnego” (typ I) o ok. 400-700 żołnierzy. thumb|Wręczenie proporca 58 pp za zdobycie I miejsca w strzeleckich zawodach dywizyjnych; marzec 1932thumb|Przysięga żołnierzy 58 pp na Placu Sapieżyńskim w Poznaniu - odbiera ks. kapelan Franciszek Dymarski; maj 1936thumb|165px|14 DP w 1938

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939StanowiskoStopień, imię i nazwiskoDowództwo pułkudowódca pułkuppłk Stanisław TomiakI zastępca dowódcyppłk Józef Kokoszkaadiutantkpt. Norbert Bartoszewiczstarszy lekarzmjr dr Zygmunt Marian Łepkowskimłodszy lekarzppor. lek. Zygmunt Łukasz ChojeckiII zastępca dowódcy (kwatermistrz)mjr Marian Kwiatkowskioficer mobilizacyjnykpt. Wilhelm Konieczkowskizastępca oficera mobilizacyjnegopor Henryk Witold Zawadzkioficer administracyjno-materiałowykpt. adm. (piech.) Wawrzyniec Mazanyoficer gospodarczykpt. int. Antoni II Górnyoficer żywnościowypor. Paweł Jasińskioficer taborowypor. Stanisław Maksymilian Cybulskikapelmistrzkpt. adm. Władysław Sadowskidowódca plutonu łącznościpor. Stefan Fiedorowdowódca plutonu pionierówpor. Witold Stanisław Sicińskidowódca plutonu artylerii piechotypor. art. Fdward Surowiec-Surowińskldowódca plutonu ppanc.por. Walerian Żelaźniewiczdowódca oddziału zwiadupor. Stanisław JakielI bataliondowódca batalionumjr Albin Marian Michalewskidowódca 1 kompaniikpt. Jan Sułkowskidowódca plutonuppor. Mieczysław Piędeldowódca 2 kompaniikpt. Ksawery Aleksander Masiakdowódca 3 kompaniikpt. Mieczysław Kąckidowódca plutonupor. Stanisław Sobiśdowódca plutonupor. Stanisław Żurawekdowódca plutonuppor. Antoni Piotr Lubowieckidowódca 1 kompanii kmkpt. Józef Chylińskidowódca plutonupor. Andrzej Bielickidowódca plutonupor. Antoni Jakub Opaladowódca plutonuppor. Władysław ChmielII bataliondowódca batalionumjr Jan II Chrzanowskidowódca 4 kompaniikpt. Zdzisław Tadeusz Stęślickidowódca plutonupor. Jan Dynowskidowódca plutonuppor. Marian Frąckowiakdowódca plutonuppor. Adam Tadeusz Kleszczdowódca 5 kompaniivacatdowódca plutonuchor. Leon Napiecekdowódca 6 kompaniikpt. Jan II Sochackidowódca plutonuchor. Stanisław Przymowskidowódca 2 kompanii kmkpt. Wilhelm Kazimierz Weberdowódca plutonupor. Zenon Henryk KubskiIII bataliondowódca batalionumjr dypl. Ernest Buchtadowódca 7 kompaniikpt. Stanisław Lucjan Abramczykdowódca plutonupor. Jan Andrzej Graczdowódca plutonuppor. Jan Frączakdowódca plutonuppor. Bernard Hupkadowódca 8 kompaniikpt. Stanisław Maciej Lewińskidowódca plutonuppor. Maksymilian Dziedzicdowódca plutonuppor. Tadeusz Stanisław Rypińskidowódca plutonuppor. Józef Bernardyn Suwalskidowódca 9 kompaniipor. Ludwik Gawrychdowódca plutonuchor. Stanisław Przybylskidowódca 3 kompanii kmkpt. Stanisław Jaroszewiczdowódca plutonupor Paweł August Leńskidowódca plutonuppor. Henryk Marian Stańczukdowódca plutonuchor. Leon PraussInnedowódca 10 kompanii wartowniczejkpt. Stanisław II Mielcarskidowódca plutonuppor. Józef Grzesiakdowódca plutonuchor. Antoni Bendziechana kursiekpt. Stanisław Serafinobwodowy komendant PW nr 58kpt. adm. (piech.) Ignacy Sękmiejski komendant PW Poznań Ikpt. piech. Edward Bankiewicz

58 pp w kampanii wrześniowej Mobilizacja W związku z narastaniem zagrożenia politycznego 23 marca 1939 nastąpiła częściowa mobilizacja alarmowa dla oddziałów Okręgu Korpusu nr IX i częściowo dla OK nr IV. Na terenie OK nr VII również zwiększono gotowość bojową poprzez powołanie części rezerwistów na dodatkowe ćwiczenia zwiększając stany osobowe jednostek piechoty w rejonach pogranicznych. Rozkazem dowódcy OK VII gen. bryg. Edmunda Knoll-Kownackiego w każdym pułku piechoty sformowano oddział ćwiczebny w sile batalionu piechoty na etatach wojennych z plutonami kolarzy, pionierów, przeciwpancernym, przeciwgazowym i połową plutonu artylerii piechoty. 58 pułk piechoty w Poznaniu sformował na pełnych etatach I batalion dopiero 23 maja 1939. Od początku czerwca batalion prowadził prace fortyfikacyjne na zachodnich przedmieściach Poznania. 24 sierpnia o godz. 6.00 58 pułk piechoty rozpoczął mobilizację alarmową w Poznaniu. 58 pułk piechoty był jednostką mobilizującą. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” sformował:

w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem brązowym20 kompanię karabinów maszynowych przeciwlotniczych typ B nr 72, w czasie G20+30, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym baon strzelców nr 6, w czasie A+24, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem niebieskim 58 pułk piechoty, w czasie od A+24 do A+48, samodzielną kompanię karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 71, w czasie A+52, kolumnę taborową parokonną nr 703, w czasie A+52, batalion marszowy 58 pp, w czasie A+60, uzupełnienie marszowe samodzielnej kompanii karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 71, w czasie A+60, w II rzucie mobilizacji powszechnej w czasie X+6,