Ludwika Sosnowska herbu Nałęcz (ur. 1751, zm. 6 grudnia 1836 w Równem) – polska szlachcianka, córka hetmana polnego litewskiego Józefa Sosnowskiego i Tekli z domu Despot-Zenowicz, żona księcia Józefa Aleksandra Lubomirskiego.
Ukochana Tadeusza Kościuszki, wolą ojca poślubiona Lubomirskiemu. Najdokładniejszą relację dotyczącą zakończenia romansu Tadeusza Kościuszki i Ludwiki Sosnowskiej pozostawił w swoim wspomnieniu „Nieszczęśliwa miłość Kościuszki. Nota przez Świadka naocznego napisana” marszałek guberni mińskiej Michał Despot-Zenowicz, który był krewnym Ludwiki (Ludwika Sosnowska była cioteczną siostrą ojca Michała Despot-Zenowicza)T. Korzon, Kościuszko: życiorys z dokumentów wysnuty, Kraków 1894, s. 592T. Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik XVIII, Poznań 1896, s. 209.
Na skutek kłopotów finansowych mąż w 1794 roku przekazał jej zastawiony majątek w Równem, który wyprowadziła z długów.
Miała troje dzieci, Henryka Ludwika i Fryderyka Wilhelma oraz córkę Helenę.
Przypisy
Bibliografia Bartłomiej Szyndler, Tadeusz Kościuszko 1746 – 1817, Bellona, Warszawa 1991. .
Ludwika Ludwika Kategoria:Urodzeni w 1751 Kategoria:Zmarli w 1836 Kategoria:Żony senatorów I Rzeczypospolitej