thumb|250px|Zasada niwelacji trygonometrycznej Niwelacja trygonometryczna – jeden z rodzajów niwelacji. Pomiar różnic wysokości punktów wykonywany na podstawie pomierzonych odległości poziomych oraz kątów pionowych.
Polega na wyznaczeniu różnicy wysokości między dwoma punktami terenowymi korzystając z zasad trygonometrii. Do wyznaczenia różnicy wysokości należy dokonać pomiaru długości poziomej między punktami terenowymi, kąta pochylenia odcinka zawartego między punktami terenowymi.
Dokładność wyznaczenia różnicy wysokości z użyciem niwelacji trygonometrycznej jest wyższa niż dokładność wyznaczenia z użyciem niwelacji barometrycznej, a przy wykorzystaniu współczesnych precyzyjnych instrumentów porównywalna z dokładnością wyznaczenia tej różnicy z użyciem niwelacji geometrycznej.
Zasadę obliczania wysokości przy użyciu niwelacji trygonometrycznej przedstawia rysunek.
A – stanowisko obserwacyjne, BC – tyczka lub łata niwelacyjna o znanej długości, DE – mierzona wysokość obiektu, α – kąt pomiaru, AB i AD – odległości znane (pomierzone). Wysokość DE obliczyć możemy na dwa sposoby: z pomiarem kąta α bez konieczności użycia tyczki: z użyciem tyczki bez pomiaru kąta:
Minimalne wymagania dokładnościowe wykonywania niwelacji trygonometrycznej: pomiar odległości z błędem średnim ≤ 0,01 m pomiar kąta pionowego z błędem średnim ≤ 0,0030 g
Minimalne wymagania dokładnościowe wykonywania niwelacji trygonometrycznej przy zakładaniu osnowy pomiarowej: długość celowych ≤ 250 m błąd pomiaru wysokości instrumentu oraz lustra ≤ 0,002 m
Przypisy
Kategoria:Metody pomiarów geodezyjnych