thumb|czołg TKS thumb|Samochód pancerny wz. 34 thumb|Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych1 – czołg dowódcy kompanii; 2 – czołg dowódcy 1 plutonu; 3 – czołg dowódcy 2 plutonu; 4 – czołg dowódcy 3 plutonu; 5 – czołgi z 1 plutonu; 6 – czołgi z 2 plutonu; 7 – czołgi z 3 plutonu thumb|Znaki taktyczne malowane na pojazdach pancernych1 – wóz dowódcy szwadronu; 2 – wóz dowódcy 1 plutonu; 3 – wóz dowódcy 2 plutonu; 4 – wóz z 1 plutonu; 5 – wóz z 2 plutonu.

7 batalion pancerny (7 bpanc) – oddział broni pancernych Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Batalion był jednostką wojskową istniejącą w okresie pokoju i spełniająca zadania mobilizacyjne wobec oddziałów i pododdziałów broni pancernej. Spełniał również zadania organizacyjne i szkoleniowe. Batalion stacjonował w garnizonie Grodno, a wydzielona kompania czołgów TK w garnizonie Wilno. Na swoim wyposażeniu posiadał 79 czołgów TKS i 25 wozów pancernych wz.34. Batalion należał do typu I. W 1939, po zmobilizowaniu jednostek przewidzianych planem mobilizacyjnym, został rozwiązany.

Mobilizacja w 1939 W 1939 batalion sformował w grupie żółtej: w alarmie 31 dywizjon pancerny dla Suwalskiej Brygady Kawalerii 32 dywizjon pancerny dla Podlaskiej Brygady Kawalerii 33 dywizjon pancerny dla Wileńskiej Brygady Kawalerii 31 samodzielną kompanię czołgów rozpoznawczych dla Armii „Poznań” 32 samodzielną kompanię czołgów rozpoznawczych dla Armii „Łódź” kolumnę samochodów osobowych nr 31 dla odwodu NW kolumnę samochodów ciężarowych typ I nr 352 (Fiat 621L) dla Armii „Prusy” kolumnę samochodów ciężarowych typ II nr 351 (SPA) dla SGO „Narew” - dowódca por. rez. inż. Jerzy Woyzbun kolumnę samochodów sanitarnych PCK typ I nr 301 dla SGO „Narew” park stały broni pancernej nr 31Według Piotra Zarzyckiego był to park ruchomy bez czołówki. dla SGO „Narew”

w I rzucie mobilizacji powszechnej kolumnę samochodów ciężarowych w kraju nr 31 dla OK III kolumnę samochodów osobowych i sanitarnych w kraju nr 3 dla OK III kolumnę samochodów ciężarowych typ II nr 353 (Berliet) dla SGO „Narew”

Żołnierze batalionu Dowódcy batalionu ppłk br. panc. Piotr Rudzki (– 1939)

Organizacja i obsada personalna w 1939 +Obsada personalna batalionu w marcu 1939:StanowiskoStopień, imię i nazwiskodowódca batalionuppłk Piotr RudzkiI zastępca dowódcymjr Stanisław SzostakII zastępca dowódcymjr Stanisław Wasilewskiadiutantkpt. Janusz Kieszkowskilekarz medycynypor. lek. Witold Baldwin-Ramultkwatermistrzkpt. Witold Lagunaoficer mobilizacyjnykpt. Jerzy GostldewiczI zastępca oficera mobilizacyjnegokpt. Stanisław IV KosińskiII zastępca oficera mobilizacyjnegortm. adm. (kaw.) Stefan Gołębiowskioficer administracyjno-materiałowykpt. adm. (art.) Franciszek Szczęsnowiczzastępca oficera administracyjno-materiałowegochor. Kazimierz Kuźniarskioficer gospodarczykpt. int. Stefan Muchadowódca kompanii gospodarczejpor. Antoni Palukajtysdowódca plutonu łącznościpor. Włodzimierz Zeltcerdowódca kompanii szkolnejkpt. Brunon Błędzkiinstruktorzypor. Aleksander Strokowskipor. Igor Sławomir Iwińskichor. Józef Krasowskidowódca 1 kompanii pancernejkpt. Florian Kaźmierczakinstruktorppor. Józef Kaplinowskidowódca 2 kompanii pancernejpor. Edward Antoni Popielarskidowódca plutonupor. Gracjan Frógdowódca szwadronu pancernegokpt. Tadeusz Szalekdowódca plutonupor. Henryk Plungusdowódca plutonupor. Witold Soińskidowódca kompanii motorowejkpt. Józef Zbaraszewskiinstruktorzypor. Janusz Żongołłowiczchor. Bazyli Zacharskidowódca kolumny samochodowejpor. Mikołaj Murowieckikomendant parkukpt. Eugeniusz Ozgowskikierownik warsztatówkpt. Tadeusz Lutomirskizastępca kierownikachor. Alfred Zielińskikierownik składnicypor. Stefan Kaweckina kursiekpt. Józef Kotańskipor. piech. Apolinary Zygmunt Bokunpor. piech. Apolinary Antoni Grzeszczakpor. kaw. Władysław KitowskiWydzielona kompania czołgów rozpoznawczych w Wilniedowódca kompaniikpt. Władysław Łubieńskipodkwatermistrzpor. Wacław Stradomskioficer techniczny kompaniikpt. Alfred Marchilewiczdowódca plutonupor. Wiktor Szykszneldowódca plutonupor. Karol Smolakdowódca plutonu przewozowego OK IIIkpt. Roman Dubikajtis

Żołnierze 7 batalionu pancernego – ofiary zbrodni katyńskiej

Biogramy zamordowanych znajdują się na stronie internetowej Muzeum KatyńskiegoKsięgi Cmentarne – biogramy oficerów. Nazwisko i imięstopieńzawódmiejsce pracy przed mobilizacjązamordowany Błędzki Brunonkapitanżołnierz zawodowy(III 39) dca ksz/7 bpanc; (IX 39) dca 31 dpancKatyńKawecki StefanKsięgi Cmentarne – wpis 5701.porucznikżołnierz zawodowyCharkówMucha StefanKsięgi Cmentarne – wpis 2465.kapitanżołnierz zawodowyKatyńPalukajtys AntoniKsięgi Cmentarne – wpis 2729.porucznikżołnierz zawodowyKatyńRomanowski Maksymilianpodporucznik rezerwytechnikKatyńSitarski Marian Jerzyporucznik rezerwyinżynierKatyńSzczęsnowicz FranciszekKsięgi Cmentarne – wpis 3623.kapitanżołnierz zawodowyKatyń

Symbole batalionu Sztandar

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 marca 1938 nadano batalionowi sztandar. Jak wszystkie sztandary broni pancernych, posiadał on ujednoliconą prawą stronę płatu. Zamiast numeru oddziału, na białych tarczach między ramionami krzyża kawaleryjskiego występował Znak Pancerny. Znak ten umieszczony był również na przedniej ściance podstawy orła.

Na lewej stronie płatu sztandaru umieszczono: w prawym górnym rogu — wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej w lewym górnym rogu — wizerunek św. Michała w prawym dolnym rogu — godło Grodna w lewym dolnym rogu — odznaka honorowa 7 batalionu pancernego

Uroczyste wręczenie sztandaru odbyło się 26 maja 1938 na Polu Mokotowskim w Warszawie. Sztandar wręczył reprezentujący Prezydenta RP i Naczelnego Wodza — minister Spraw Wojskowych gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki.

W czasie kampanii wrześniowej pozostawał w gabinecie dowódcy batalionu. Dalsze jego losy są nieznane.

Odznaka Wzór odznaki zatwierdzony został Dz. Rozk. MSWoj. nr 17 poz. 210 z 22 grudnia 1937. Był to srebrny krzyż schodkowy o powierzchni podzielonej na prostokąty emaliowane na przemian kolorami czarnym i pomarańczowy. Na środku krzyża umieszczony srebrny, oksydowany hełm rycerski z zamknięta przyłbicą i potrójnym pióropuszem.

Brak jest danych o autorze projektu odznaki. Odznaki wykonywane były w wersjach: oficerskiej – emaliowanej, podoficerskiej – malowanej farbą i żołnierskiej – srebrzonej, bez emalii.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Bataliony pancerne II Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie jednostki pancerne utworzone w 1935 Kategoria:Polskie jednostki pancerne rozwiązane w 1939 Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Grodnie Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Wilnie