thumb|USS „Greenfish” (SS-351) po modernizacji GUPPY III Greater Underwater Propulsion Power Program (GUPPY) (program większej mocy podwodnego napędu) został zainicjowany przez United States Navy po II wojnie światowej, aby ulepszyć okręty podwodne pod względem prędkości, manewrowości i żywotności. (litera „Y” w akronimie została dodana, aby łatwiej można było wypowiadać skrót).
Marynarka rozpoczęła program od przetestowania i zastosowania wstecznej inżynierii na dwóch zdobytych niemieckich okrętach podwodnych typu XXI U-2513 i U-3008. Analiza miała na celu poznanie technologii, które umożliwiłyby zwiększenie pojemności baterii, stworzenie bardziej opływowego kształtu nadbudówek, dodanie chrap i ulepszenie systemu prowadzenia ognia. US Navy szybko skoncentrowała się na stworzeniu nowych typów okrętów, ale Biuro Okrętów uważało, że duża część istniejących okrętów typu Balao, Gato i Tench mogłaby przejść modyfikacje zwiększające ich możliwości bojowe. W czerwcu 1946 Szef Operacji Morskich zaakceptował projekt GUPPY. Początkowo projekt przetestowano na dwóch okrętach, przerabianych w stoczni, a później program kontynuowano, dokonując kilku serii zmian. Zmiany te przebiegały w siedmiu wariantach: GUPPY I, GUPPY II, GUPPY IA, Fleet Snorkel, GUPPY IIA, GUPPY IB, GUPPY III.
Kolejność niezgodna z numeracją jest prawidłowa – zobacz niżej. Niektóre okręty, które przeszły modernizację na wczesnym etapie, później zostały zmodyfikowane ponownie.
Program GUPPY I Okręty „Odax” i „Pomodon”, które służyły jako prototypy w projekcie GUPPY (oba zbudowane w Portsmouth okręty typu Tench), zostały przebudowane w 1947. Z zewnątrz poprawiono opływowość mostka i innych wystających struktur, także peryskopu i masztu podtrzymującego radar. Aby ograniczyć opór hydrodynamiczny, usunięto jeden z peryskopów. Okręty nie zostały wyposażone w chrapy, ponieważ pojawiły się kłopoty z dostosowaniem tego elementu do wymogów okrętów floty. Usunięto działa pokładowe i połączone z nimi sprzęty. Na szczycie masztu dodano radar przestrzeni powietrznej SV, co spowodowało znaczne wybrzuszenie kiosku. Przeprojektowano kabestany, knagi i wsporniki szynowe, w taki sposób, że dawało się je schować lub usunąć przed zanurzeniem. Najłatwiej zauważalną zmianą była przebudowa dziobu, który dotychczas miał kształt litery V, na bardziej zaokrąglony, co polepszyło parametry okrętu w czasie pływania pod wodą.
Te modyfikacje nie dotyczyły tylko samych okrętów, ale także terminologii. Po konwersji GUPPY struktura naokoło wieży dowodzenia i wsporników masztu została nazwana „żaglem” (ang. sail).
Wprowadzono również znaczne zmiany wewnątrz. Dokonano przebudowy w celu umieszczenia większych akumulatorów, które znacząco zwiększyły ilość magazynowanej energii. Same akumulatory były nowo zaprojektowane. Porównując z projektem zastosowanym na okrętach typu Sargo, akumulatory instalowane w ramach modernizacji GUPPY składały się z większej liczby cieńszych płytek, które mogły generować wyższe napięcie przez dłuższy czas. Ceną za to było jednak istotne skrócenie czasu działania: nowe działały przez 18 miesięcy, natomiast baterie Sargo – 5 lat. Nowe baterie wymagały także dłuższego ładowania oraz wentylacji w celu usunięcia wodoru. Niezbędne było też chłodzenie wodą terminali baterii i wyłączników. Cztery 126-celowe baterie zostały zainstalowane w powiększonych pomieszczeniach akumulatorowych, które zastąpiły magazyny, miejsca składowania amunicji i chłodnię. Akumulatory mogły być połączone szeregowo albo równolegle, co zapewniało różnorodny zakres napięć i natężeń, a przez to szeroki zakres prędkości.
W maszynowni dwa albo cztery wcześniejsze silniki wysokiej prędkości i przekładnie redukcyjne zostały zastąpione przez motory niskiej prędkości. Wszystkie otwarte tablice przełączników zostały zamienione na zamknięte, wodoszczelne. Oświetlenie i inne „hotelowe” obciążenie zostało przerobione w taki sposób, aby mogło używać prądu 120-woltowego o częstotliwości 60 herców, natomiast elektryka okrętu wykorzystywała 120-woltowy prąd zmienny o częstotliwości 400 herców. Zainstalowano także nowy system klimatyzacyjny o znacznie zwiększonej wydajności.
W czasie służby okazało się, że okręty znacznie polepszyły swoje możliwości podwodne. „Pomodon” osiągnął 17,8 węzła na powierzchni i 18,2 węzła zanurzony, natomiast „Odax” osiągnął nieco mniejsze prędkości.
Okręty, które przeszły modyfikację GUPPY I „Odax” (SS-484) „Pomodon” (SS-486)
Program GUPPY II thumb|USS „Cubera” (SS-347), po modernizacji GUPPY II Konwersja GUPPY II (SCB 47) była wprowadzana w latach 1947–1951 i była generalnie podobna do programu GUPPY I, z wyjątkiem zachowania na pokładzie dwóch peryskopów i wprowadzenia doprowadzonych do stanu użyteczności bojowej chrap. Wraz z dodaniem trzech nowych masztów: wlotu chrap, wylotu chrap oraz masztu środków wsparcia elektronicznego, pojawiła się potrzeba przebudowania górnej części kiosku.
„Kiosk Electric Boat” miał prostą krawędź spływu, okrągłe okna, szerszy szczyt i bardziej zaokrąglony przedni brzeg.
„Kiosk Portsmouth” miał węższy szczyt, zaokrągloną krawędź spływu, prostokątne okna i ostrzejszy niższy przedni brzeg. Został zastosowany na wszystkich jednostkach, jakie rząd planował przebudować.
Niektóre okręty wyposażone w kiosk typu Portsmouth miały radar SV i potrzebowały dodatkowego miejsca na antenę – z tego powodu posiadały garb na szczycie kiosku. Późniejsze modyfikacje umieściły radary SS lub SS2 na tych i innych okrętach. Radary te miały mniejszą antenę i były wyposażone we wskaźnik z blokadami, co umożliwiało wejście na maszt tylko wtedy, gdy znajdował się pod określonym kątem. Dodatkowo niektóre okręty GUPPY II i GUPPY III miały powiększone kioski nad linią wodną (tzw. „Northern Sail”), co podniosło mostek i pozwoliło na obsadzanie go w bardziej niesprzyjających warunkach pogodowych.
Wszystkie okręty przerobione podczas programu GUPPY II, pierwotnie wyposażone w silniki szybkoobrotowe połączone z reduktorem, otrzymały niskoobrotowe silniki o napędzie bezpośrednim o mocy 2500 koni mechanicznych (1,9 MW) na śrubę.
Dwa okręty modernizowane do standardu GUPPY I, „Odax” i „Pomodon”, zostały także zmodyfikowane do standardu GUPPY II.
Okręty, które przeszły modyfikację GUPPY II „Catfish” (SS-339) „Clamagore” (SS-343) „Cobbler” (SS-344) „Cochino” (SS-345) „Corporal” (SS-346) „Cubera” (SS-347) „Diodon” (SS-349) „Dogfish” (SS-350) „Greenfish” (SS-351) „Halfbeak” (SS-352) „Tiru” (SS-416) „Trumpetfish” (SS-425) „Tusk” (SS-426) „Cutlass” (SS-478)
„Odax” (SS-484) „Sirago” (SS-485) „Pomodon” (SS-486) „Remora” (SS-487)
„Amberjack” (SS-522) „Grampus” (SS-523)
„Grenadier” (SS-525)
Dane techniczne okrętu, który przeszedł modernizację GUPPY II Dane techniczne USS „Dogfish” (SS-350) przed i po modernizacji Po zbudowaniu Po modernizacji GUPPY II Wyporność (wynurzony) 1526 (long) ton (1550 t) 1870 ton (1900 t) Wyporność (zanurzony) 2424 (long) ton (2460 t) 2440 ton (2480 t) Długość 95 metrów 93,6 mU.S. Submarines Since 1945 s. 242. Szerokość 8,3 metra 7,4 m Zanurzenie 5,1 metra 5,2 m Napęd4 silniki dieslowskie V16 typu General Motors Model 16-278A napędzające generatory elektryczne 2 akumulatory 126-komórkowe typu Sargo 4 szybkoobrotowe silniki elektryczne General Electric wraz z przekładniami redukcyjnymi dwie śruby 5400 shp (4,0 MW) wynurzony 2740 shp (2,0 MW) zanurzonychrapy akumulatory ulepszone do typu GUPPY, pojemność zwiększona do 504 komórek (1 × 184 , 1 × 68 i 2 × 126) 2 wolnoobrotowe silniki elektryczne o napędzie bezpośrednim Prędkość (wynurzony) 20,25 węzła wynurzonyU.S. Submarines Through 1945 s. 305–311.18,0 węzłów(33,3 km/h) maksymalna 13,5 węzłów (25,0 km/h) podróżna Prędkość (zanurzony) 8,75 węzła zanurzony16,0 węzłów(29,6 km/h) na ½ godziny 9,0 węzłów (16,7 km/h) na chrapach 3,5 węzła (6,5 km/h) podróżna Zasięg 11 000 mil przy prędkości 10 węzłów 15 000 mil (28 000 km) przy prędkości 11 węzłów (20 km/h) Długotrwałość rejsu48 godzin przy prędkości 2 węzłów 75 dni na patrolu 48 godzin przy prędkości 4 węzłów (7,4 km/h) zanurzony Załoga10 oficerów 70–71 marynarzy9–10 oficerów 5 podoficerów 70 marynarzy Wyposażenie elektroniczne ?sonar aktywny WFA sonar pasywny JT system kierowania ogniem torpedowym Mk 106 Uzbrojenie torpedowe10 wyrzutni torpedowych 533 mm (sześć dziobowych, cztery rufowe) 24 torpedy10 wyrzutni torpedowych 533 mm (sześć dziobowych, cztery rufowe) Uzbrojenie artyleryjskie 1 × 127 mm /25 kalibrów4 karabiny maszynowe brak
Program GUPPY IA BuShips w 1951 zaplanowało konwersję GUPPY IA (SCB 47A) jako tańszą alternatywę dla programu GUPPY II. Podczas gdy konwersja GUPPY IA zakładała przeróbki podobne do tego programu, pomijała przebudowę akumulatorów i związaną z tym konieczność znacznej przebudowy wnętrza. W zamian okręty otrzymały oryginalne studzienki akumulatorów, wypełnione silniejszymi akumulatorami typu Sargo II. Baterie te zostały wyposażone we pobudzanie elektrolitu, chłodzenie akumulatorów i wentylację otwartych zbiorników, miały także dłuższy czas żywotności od baterii GUPPY, ale krótszy w porównaniu do oryginalnych baterii Sargo. Pomieszczenie sonarowe zostało przeniesione z przedniego pomieszczenia torpedowego do przestrzeni pod kuchnią. W porównaniu z programem GUPPY II program GUPPY IA był tańszy, zapewniał lepsze warunki załodze i łatwiejszą konserwację, kosztem parametrów podwodnych.
Okręty, które przeszły modyfikację GUPPY IA „Becuna” (SS-319) „Blackfin” (SS-322) „Caiman” (SS-323) „Blenny” (SS-324) „Chivo” (SS-341) „Chopper” (SS-342) „Atule” (SS-403) „Sea Poacher” (SS-406) „Sea Robin” (SS-407) „Tench” (SS-417)
Program modernizacji chrap – Fleet Snorkel Program thumb|USS „Piper” (SS-409), po modernizacji chrap Kiedy Marynarka zdała sobie sprawę, że nie będzie mogła sfinansować przeprowadzenia wszystkich pożądanych modernizacji GUPPY, postanowiła wprowadzić w życie program SCB 47B, który pod nazwą Fleet Snorkel Program zapewniał minimum potrzebnych modyfikacji w okrętach floty. Podczas tej modernizacji dodawano chrapy, bardziej opływowy kiosk, bardziej wydajne urządzenia klimatyzacyjne i systemy elektryczne. Działo pokładowe i pomocniczy diesel zostały usunięte. W przeciwieństwie do innych modernizacji typu GUPPY nie zmieniano struktury pokładu, dziobu i baterii akumulatorów. Zdolności podwodne okrętów, które przeszły Fleet Snorkel Program, były znacznie gorsze w stosunku do innych okrętów, które przeszły program GUPPY. Pomimo tych ograniczeń, okręty, które przeszły przez program SCB 47B, były w służbie prawie tak długo, jak inne okręty po modernizacjach. Trzy okręty: „Piper”, „Sea Owl” i „Sterlet” otrzymały duży sonar dziobowy BQR-4A.
Okręty, które przeszły modyfikację Fleet Snorkel Program „Sabalo” (SS-302) „Sablefish” (SS-303) „Bergall” (SS-320) „Besugo” (SS-321) „Charr” (SS-328) „Bugara” (SS-331) „Carbonero” (SS-337) „Carp” (SS-338) „Cusk” (SS-348) „Kraken” (SS-370) „Lizardfish” (SS-373) „Mapiro” (SS-376) „Mero” (SS-378) „Sterlet” (SS-392) „Scabbardfish” (SS-397) „Segundo” (SS-398) „Sea Cat” (SS-399) „Sea Owl” (SS-405) „Sennet” (SS-408) „Piper” (SS-409) „Torsk” (SS-423) „Argonaut” (SS-475) „Runner” (SS-476) „Diablo” (SS-479) „Medregal” (SS-480) „Requin” (SS-481) „Irex” (SS-482)
Program GUPPY IIA thumb|USS Thornback (SS-418) po modernizacji GUPPY IIA