Falanruk malgaski, falanruk (Eupleres goudotii) – gatunek drapieżnego ssaka z podrodziny falanruków (Euplerinae) w obrębie rodziny falanrukowatych (Eupleridae). Wcześniej zaliczany był do rzędu owadożernych ze względu na kształt uzębienia, a następnie do wiwerowatych. Do Eupleridae wyłoniony w wyniku przeprowadzonych badań molekularnych.
Taksonomia Rodzaj i gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1835 roku francuski biolog Louis Michel François Doyère nadając im odpowiednio nazwy Eupleres i Eupleres goudotii. Holotyp pochodził z Toamasiny, na Madagaskarze. Jedyny przedstawiciel rodzaju falanruk (Eupleres).
W obrębie Eupleres ogólnie rozpoznawane są dwa gatunki lub podgatunki: goudotii i major. Można je łatwo rozróżnić na podstawie cech morfologicznych, ale badania oparte na danych molekularnych wykazały, że te dwie formy nie są względem siebie monofiletyczne i żadna z nich nie powinna być rozpoznawana nawet na poziomie podgatunku. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Eupleres: eu „dobry, ładny”; πληρης plērēs „pełen, pełny”; w aluzji do pełnej liczby 5 palców na przednich i tylnych łapach. goudotii: Jules-Prosper „Bibikely” Goudot (ur. 1803), francuski przyrodnik, entomolog, kolekcjoner z Madagaskaru, Komorów i Maskarenów w latach 1830–1857.
Zasięg występowania Falanruk malgaski występuje endemicznie we wschodnim, zachodnim i północno-zachodnim Madagaskarze.
Opis Długość ciała (bez ogona) 45,5–65 cm, długość ogona 22–25 cm, długość ucha 4–5 cm, długość tylnej stopy 8–9,2 cm; masa ciała 1,6–4,6 kg. Głowa wydłużona zwężająca się ku przodowi, zakończona spiczastym pyskiem. Ubarwienie płowe, jaśniejsze na brzuchu.
Ekologia Aktywny w nocy, żywi się owadami i małymi kręgowcami.
Ochrona Gatunek zagrożony, objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik II).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Falanrukowate Kategoria:Ssaki Madagaskaru Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1835 roku