Zespół preekscytacji (ang. Pre-excitation syndrome) – wrodzona choroba serca polegająca na istnieniu w sercu dodatkowej drogi przewodzenia umożliwiającej pobudzenie elektryczne (depolaryzację) części lub całej komory szybciej, niż gdyby bodziec był przewodzony tylko poprzez fizjologiczny układ bodźcoprzewodzący – węzeł przedsionkowo-komorowy, pęczek Hisa i jego odnogi. Istnieją różne typy dróg dodatkowych, łączących różne struktury serca i powodujące powstanie różnych zespołów klinicznych. Typ Przewodzenie pobudzenia odstęp PQ zespół QRS fala delta Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a pęczek Kenta krótki wydłużony obecna Zespół Lowna-Ganonga-Levine’a nieswoiste krótki normalny brak Typ Mahaima włókna Mahaima normalny wydłużony obecna Najczęstszy typ zespołu preekscytacji jest związany z obecnością pęczka Kenta, łączącego przedsionek z komorą. Zespół objawów związanych z obecnością tego typu drogi dodatkowej (częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy) wraz ze specyficznym obrazem elektrokardiograficznym nazywany jest zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a (lub zespołem WPW) a nazwa ta często mylnie stosowana jest jako synonim zespołu preekscytacji. Pozostałe typy dróg dodatkowego przewodzenia występują kazuistycznie.
Zobacz też Układ bodźcotwórczo-przewodzący serca Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a Inwazyjne badanie elektrofizjologiczne Ablacja przezskórna
Bibliografia
Kategoria:Zaburzenia rytmu serca i przewodzenia