Konklawe 5-7 maja 1342 – trzecie konklawe okresu tzw. „niewoli awiniońskiej papieży” i drugie z kolei, które odbywało się w Awinionie. W jego wyniku papieżem został Klemens VI.
Śmierć Benedykta XII Papież Benedykt XII zmarł 25 kwietnia 1342 roku. Na początku swojego pontyfikatu pragnął on powrotu z Awinionu do Rzymu i przeznaczył spore sumy na remonty bazyliki watykańskiej i bazyliki laterańskiej. Niespokojna sytuacja we Włoszech (w tym w samym Rzymie) spowodowała jednak, że szybko porzucił te plany i rozpoczął budowę pałacu papieskiego w Awinionie. Ponadto sprowadził z Rzymu znaczną część kościelnych archiwów i powiększył i tak już sporą przewagę Francuzów w Kolegium Kardynalskim. Zdominowana przez Francuzów kuria papieska była niechętna powrotowi nad Tyber.
Lista uczestników W konklawe wzięło udział 18 spośród 19 kardynałów: Pierre Desprès (nominacja kardynalska: 20 grudnia 1320) – kardynał biskup Palestriny; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Pudenziana; prymas Świętego Kolegium Kardynałów; wicekanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego Bertrand du Pouget (18 grudnia 1316) – kardynał biskup Ostia e Velletri; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Marcello Gauscelin de Jean (18 grudnia 1316) – kardynał biskup Albano; komendatariusz kościoła prezbiterialnego Ss. Marcellino e Pietro; penitencjariusz większy Jean-Raymond de Comminges; Kardynał z CommingesOd XIV do XVI wieku (a sporadycznie nawet i jeszcze później) rozpowszechniony był zwyczaj nazywania kardynałów (nawet w oficjalnych dokumentach) nie według ich imion i nazwisk, lecz według pseudonimów nawiązujących najczęściej do miejsca pochodzenia, diecezji lub kościoła tytularnego danego kardynała. (18 grudnia 1327) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; komendatariusz kościołów prezbiterialnych S. Crisogono i S. Croce in Gerusalemme Annibaldo di Ceccano (18 grudnia 1327) – kardynał biskup Tusculum; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Lorenzo in Lucina Pedro Gómez de Barroso; Kardynał z Hiszpanii (18 grudnia 1327) – kardynał biskup Sabiny; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Prassede Imbert Dupuis (18 grudnia 1327) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów Élie Talleyrand de Périgord; Kardynał z Périgord (25 maja 1331) – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli Pierre Bertrand d’Annonay; Kardynał z Autun (20 grudnia 1331) – kardynał prezbiter S. Clemente Gozzio Battaglia (18 grudnia 1338) – kardynał prezbiter S. Prisca Bertrand de Déaulx; Kardynał z Embrun (18 grudnia 1338) – kardynał prezbiter S. Marco Pierre Roger OSB (18 grudnia 1338) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo Guillaume de Court OCist; Biały Kardynał (18 grudnia 1338) – kardynał prezbiter Ss. IV Coronati Bernard d’Albi; Kardynał z Rodez (18 grudnia 1338) – kardynał prezbiter S. Ciriaco alle Terme Guillaume d’Aure OSB; Kardynał z Montolieu (18 grudnia 1338) – kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio Raymond Guillaume des Farges (19 grudnia 1310) – kardynał diakon S. Maria Nuova; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów Gaillard de la Mothe (18 grudnia 1316) – kardynał diakon S. Lucia in Silice Giovanni Colonna (18 grudnia 1327) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria; archiprezbiter bazyliki liberiańskiej
Wśród elektorów było czternastu Francuzów, trzech Włochów i Hiszpan. Jedenastu z nich mianował Jan XXII, sześciu Benedykt XII, a jednego Klemens V.
Urząd kamerlinga Świętego Kościoła Rzymskiego sprawował wówczas Gasbert de Valle, arcybiskup Narbonne i krewny papieża Jana XXII.
Nieobecny Bertrand de Montfavez (18 grudnia 1316) – kardynał diakon S. Maria in Aquiro; archiprezbiter bazyliki laterańskiej
Wybór Klemensa VI Konklawe rozpoczęło się 5 maja i trwało zaledwie dwa dni. 7 maja jednogłośnie i przez aklamację wybrany został kardynał Pierre Roger, były kanclerz króla Francji Filipa VI. Elekt przybrał imię Klemens VI i 19 maja został uroczyście koronowany w awiniońskiej katedrze przez kardynała Raymonda Guillaume des Farges.
Przypisy
1342 Kategoria:Wydarzenia 1342