Klomipramina – organiczny związek chemiczny z grupy dibenzoazepin, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, chlorowana pochodna imipraminy. Do lecznictwa wprowadzony w latach 60. XX wieku przez szwajcarski koncern Novartis.
Mechanizm działania Klomipramina hamuje wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny ze szczeliny synaptycznej (wychwyt serotoniny jest hamowany w znacznie większym stopniu Przedruk w: ), zaś jej główny metabolit, demetyloklomipramina, silniej hamuje wychwyt noradrenaliny. Klomipramina blokuje również receptory muskarynowe, histaminowe, dopaminergiczne, serotoninergiczne oraz receptory α.
Poziom klopraminy we krwi staje się stały po ok. 1–2 tygodniach przyjmowania leku. Poprawa nastroju następuje po czasie nie krótszym niż 2 tygodnie od rozpoczęcia terapii klopraminą, co oznacza, że nie działa ona wyłącznie poprzez hamowanie wychwytu zwrotnego neuroprzekaźników noradrenaliny i serotoniny przez komórki nerwowe, lecz prowadzi do zmian wrażliwości receptorów w korze mózgowej i hipokampie.
Farmakokinetyka Biodostępność po podaniu doustnym wynosi ok. 50%. Maksymalne stężenie w osoczu występuje po około 2–6 godzinach (średnio 4,7 godziny) po podaniu doustnym. Wiąże się w około 97–98% z białkami osocza, głównie z albuminami. Klomipramina jest metabolizowana w wątrobie. Jej okres półtrwania wynosi ok. 32 godziny (zakres 19–37 h), a jej metabolit, N-demetyloklomipramina, ma okres półtrwania ok. 69 godzin (zakres 54–77 h).
Tak jak w przypadku innych antydepresantów trójpierścieniowych, za działanie przeciwhistaminowe klomipraminy i działania niepożądane, takie jak sedacja i senność jest odpowiedzialna blokada receptora H1. Z kolei antagonizm receptora α1-adrenergicznego może powodować hipotonię ortostatyczną i zawroty głowy. Hamowanie muskarynowych receptorów jest odpowiedzialne za antycholinergiczne skutki uboczne klomipraminy, takie jak suchość w ustach, zaparcia, zatrzymanie moczu, niewyraźne widzenie i zaburzenia funkcji poznawczych czy pamięci.
Wskazania Zaburzenia depresyjne o różnym podłożu (np. depresja endogenna, depresja nerwicowa etc.) Dysmorfofobia Katapleksja powiązana z narkolepsją Depersonalizacja Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne Fobie Zespół lęku napadowego Przewlekłe stany bólowe Przedwczesny wytrysk Moczenie nocne u dzieci (powyżej 5 lat) Metaanaliza przeprowadzona w 1989 r. wykazała, że spośród fluoksetyny, fluwoksaminy, klomipraminy i sertraliny, klomipramina jest najskuteczniejszą w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych.
Przeciwwskazania uczulenie na lek stosowanie inhibitorów MAO niedawno przebyty zawał serca Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku: padaczki, schizofrenii jaskry nadczynności tarczycy chorób wątroby i nerek alkoholizmu
Działania niepożądane senność nadmierne pocenie ból głowy zaparcia suchość błon śluzowych niepokój nudności kołatanie serca zaburzenia akomodacji zaburzenia seksualne wysypka
Dawkowanie Ustala lekarz, zazwyczaj: tabletki powlekane 10 mg, 25 mg 2–3 razy na dobę, lub jedna 75 mg o przedłużonym uwalnianiu raz na dobę. Lek jest dostępny w Polsce pod dwiema nazwami handlowymi: Anafranil oraz Hydiphen.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Aminy trzeciorzędowe Kategoria:Antagonisty muskarynowe Kategoria:Dihydroazepiny Kategoria:Leki z listy leków podstawowych Światowej Organizacji Zdrowia Kategoria:Nieselektywne inhibitory wychwytu zwrotnego monoaminy Kategoria:Związki chloroaromatyczne