Biedronka bledniczka, bledniczka (Myzia oblongoguttata) – gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych. Zamieszkuje krainę palearktyczną od Półwyspu Iberyjskiego i Maghrebu po Rosyjski Daleki Wschód i Wyspy Japońskie.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1758 roku przez Karola Linneusza w dziesiątym wydaniu Systema Naturae pod nazwą Coccinella oblongoguttata. W 1846 roku Étienne Mulsant przeniósł go do nowego rodzaju Myzia, dla którego stanowi gatunek typowy. W obrębie tego gatunku wyróżnia się dwa podgatunki:
Myzia oblongoguttata nipponica (Yuasa, 1963) Myzia oblongoguttata oblongoguttata (Linnaeus, 1758)
Pierwszy z wymienionych opisany został po raz pierwszy w 1963 roku przez Hiroharu Yuasę na łamach „Fragmenta coleopterologica” pod nazwą Neomysia nipponica. Do rangi podgatunku bledniczki obniżył go w 2007 roku Ivo Kovář.
Morfologia Chrząszcz ciele długości od 6 do 9 mm i szerokości od 4,5 do 6,5 mm, w zarysie owalnym, z wierzchu mocno wysklepionym i drobno punktowanym.
Głowa jest żółtawobrązowa, o owłosionym czole. Na nadustku występują dwa wyrostki położone przed czułkami. Czułki są rudobrązowe, wyraźnie dłuższe od głowy, o członie dziewiątym dwukrotnie dłuższym niż szerszym, a dziesiątym półtorakrotnie dłuższym niż szerszym. Żuwaczki mają barwę czułków i cechują się obecnością dwóch zębów wierzchołkowych, wyraźnej bruzdy na spodzie oraz jednej długiej i ośmiu krótkich szczecinek na krawędzi bocznej.
Tło przedplecza jest żółtobrązowe do ciemnobrunatnego, a jego brzegi boczne szeroko zażółcone. Szerokość przedplecza jest trochę większa niż głowy i mniejsza niż ⅔ największej szerokości ciała. Punkty na jego powierzchni są gęsto rozmieszczone. Na brunatnawożółtych pokrywach obecnych jest po 6 lub 7 wydłużonych plam białawej barwy, które mogą być pozlewane lub słabo widoczne. Zwykle plama tylno-boczna ciągnie się przez połowę długości pokryw i często łączy z plamą podbarkową. Powierzchnia pokryw oprócz punktowania jest wyraźnie szagrynowana. Odnóża środkowej i tylnej pary mają dwie ostrogi wierzchołkowe na goleniach. Pazurki stóp są wcięte.
Spód odwłoka jest skąpo owłosiony. Na pierwszym widocznym sternicie linie udowe (zabiodrowe) są niepełne, dochodzą do jego tylnej krawędzi i dalej biegną równolegle do niej aż po brzeg boczny sternitu. Sternit ostatni ma tylny brzeg u samca lekko wklęśnięty, u samicy zaś zaokrąglony. Genitalia samca cechują się dość długim i smukłym tegmenem oraz cienkim prąciem. Genitalia samicy mają lekko tylko zakrzywioną spermatekę.
Ekologia i występowanie thumb|left|Imago, widok z boku Biedronka ta zasiedla głównie lasy iglaste i mieszane, ale w górach występuje również wśród kosodrzewiny. Zimują owady dorosłe pod korą lub w iglastej ściółce.
Gatunek palearktyczny.
Podgatunek nominatywny w Europie znany jest z Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Luksemburga, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Białorusi, Ukrainy, Węgier, Rumunii, Bułgarii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii oraz europejskich części Rosji i Turcji. W Polsce rozprzestrzeniony jest na terenie całego kraju. W Afryce podawany jest z Maroka. W Azji notowany jest z anatolijskiej części Turcji, syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Kazachstanu, Kirgistanu i Mongolii.
Podgatunek M. o. nipponica wykazany został z Korei Północnej, Korei Południowej i Japonii.
Przypisy
Kategoria:Biedronkowate Kategoria:Chrząszcze Azji Środkowej Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Japonii Kategoria:Chrząszcze Korei Kategoria:Chrząszcze Mongolii Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Chrząszcze Turcji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza