Witold Mężnicki

Witold Mężnicki, ps. „Marek Dulęba”, „Old boy” (ur. 5 października 1905 w Częstochowie, zm. 5 maja 1970 w Gdyni) – polski publicysta, dziennikarz, redaktor „Dziennika Bałtyckiego”, krytyk teatralny, działacz harcerski oraz księgarz.

Życiorys Urodził się w rodzinie Jana, urzędnika Banku Handlowego, i Elżbiety z domu Korwin-Gąsiewskiej (1882–1968). Uczył się w latach 1915–1916 w I Gimnazjum Gustawa Kośmińskiego w Częstochowie, w latach 1917–1918, i po 1920 w Krakowie i Toruniu, w maju 1926 zdał maturę w Państwowym Gimnazjum Humanistycznym w Bydgoszczy. Od 1915 należał do Drużyny Skautowej im. Waleriana Łukasińskiego w Częstochowie, następnie w Komendzie Pomorskiej Chorągwi Harcerzy Poznaniu i Toruniu, w 1927 mianowany podharcmistrzem, organizował wyjazdy harcerzy do Rzucewa. W 1920 jako ochotnik w Wojsku Polskim był członkiem Straży Granicznej w Czeladzi nad Przemszą i łącznikiem w II powstaniu śląskim. W latach 1926–1928 studiwał na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Studia przerwał i zajął się dziennikarstwem. W 1928 był redaktorem „Ziemi Radomskiej” w Radomiu, w 1929–1930 pracował w gazecie „Opinia” w Kielcach, w 1930–1936 w „Dniu Pomorskim” w Toruniu (od 1 kwietnia 1936 był zastępcą redaktora naczelnego). Od listopada 1935 był wiceprezesem Syndykatu Dziennikarzy Pomorskich. W 1937 osiedlił się w Gdyni. Posiadając już znaczne doświadczenie w zawodzie reportera, trafił do redakcji lokalnego „Kuriera Bałtyckiego”, gdzie został sekretarzem redakcji. Do momentu wybuchu wojny była to najbardziej poczytna gazeta na Pomorzu.

W czasie okupacji hitlerowskiej wysiedlony z Gdyni trafił do Warszawy. Tam w latach 1940–1944 prowadził, wspólnie z Władysławem Dunin-Wąsowiczem, uliczną sprzedaż książek w drewnianym kiosku nazwanym „Księgarenką”, wybudowanym na placu Napoleona. W latach 1942–1944 wykładał także na tajnych Wyższych Kursach Dziennikarskich, był też wiceprzewodniczącym Stowarzyszenia Dziennikarzy Ziem Zachodnich. Po upadku powstania warszawskiego wraz z żoną wywieziony został do obozu przejściowego w Pruszkowie, skąd zbiegli do Częstochowy i Krakowa.

Przed zakończeniem wojny powrócił do Gdyni, gdzie później prowadził księgarnię. Nim została znacjonalizowana, przyczyniła się do odrodzenia życia kulturalnego w odbudowującym się mieście. Powrócił potem do swojego wcześniejszego dziennikarskiego fachu. Udzielał się jako felietonista i recenzent teatralny. Osoba Mężnickiego jest nierozerwalnie związana też z powstałym w Gdyni „Dziennikiem Bałtyckim”, gdzie był sekretarzem redakcji. Ponadto we wspomnianym dzienniku odpowiadał za dział kulturalny i dodatek Rejsy.

Od 2 lutego 1935 był mężem Marii z domu Traciłowskiej (1909–1982).

Zmarł w Gdyni, pochowany na cmentarzu Witomińskim (kwatera 57-11-6).

Ordery i odznaczenia

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Partyzancki (1961) Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1954) Odznaka Grunwaldzka (1946) Złota Odznaka „Zasłużony Pracownik Morza” (1960) Odznaka honorowa „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1966) Odznaka „Za zasługi dla Gdańska” (1960)

Źródło:.

Nagrody

Doroczna Nagroda Miasta Gdańska w dziedzinie publicystyki społeczno-kulturalnej regionu gdańskiego (1961)

Przypisy

Kategoria:Ludzie urodzeni w Częstochowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Grunwaldzką Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony Pracownik Morza” Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Witomińskim w Gdyni Kategoria:Politycy Stronnictwa Demokratycznego Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy krytycy teatralni Kategoria:Polscy księgarze Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1970