Isaccea – miasto w Rumunii, w okręgu Tulcza, na granicy z Ukrainą. W dawnych źródłach polskich znana jako Obliczyca od dawnej rumuńskiej nazwy Oblucița lub bułgarskiej Oblučica.

Historia Starożytne greckie szlaki handlowe przebiegały tędy w kierunku północnym, ponieważ był to ostatni odcinek rzeki nadający się do łatwej przeprawy przed rozwidleniem Dunaju.

W 46 roku n.e. pojawili się tu Rzymianie, którzy dzięki sprzyjającym warunkom geograficznym założyli osadę Noviodunum, która później stała się bazą rzymskiej floty na Dunaju – Clasis Flavia Moesica. O rozwoju Noviodunum świadczy fakt, że zostało ono otoczone murami obronnymi w celu ochrony floty. Noviodunum była jedną z rzymskich warowni (castrum) w prowincji Mezja, następnie Mezja Dolna. W 369 roku na statku przed osadą nad Dunajem zawarto traktat pokojowy między Atanarykiem, księciem wizygockim, a Flawiuszem Walensem, cesarzem rzymskim. W latach 434-441 pod władaniem Hunów, następnie w granicach Cesarstwa Bizantyńskiego.

W kolejnych wiekach, w okresie Cesarstwa Bizantyjskiego, pozostała ważnym portem rzecznym. Cesarz bizantyjski Justynian I wzmocnił i rozbudował mury zamku w odpowiedzi na najazdy ludów koczowniczych. W 602 roku została ona zdobyta i zniszczona przez Awarów. W VII wieku pod panowaniem bułgarskim.

Od końca XIII wieku region ten znalazł się pod panowaniem Tatarów. W tym okresie tatarski wódz Nogaj z armią przeprawił się przez Dunaj, z zamiarem utworzenia tu własnego państwa, dla którego wybrał Isakceę na swoją siedzibę. W osadzie zbudowano mennicę, a na jednej stronie monet odczytano cytat z Koranu w języku arabskim, a na drugiej stronie, wśród łacińskich liter, widniała postać ludzka trzymająca krzyż.

Abu l-Fidá, arabski historyk i geograf, w swoich pismach z 1321 roku wspomina o mieście jako Isakgi. Później miasto należało do księcia Mircei I z Wołoszczyzny, a w 1462 roku odwiedził je również książę Wład III Palownik z Wołoszczyzny podczas swoich kampanii przeciwko Imperium Osmańskiemu.

W 1484 roku miasto włączono do Imperium Osmańskiego. Zbudowano nową twierdzę, zarówno w celu zabezpieczenia północnych granic Turcji, jak i ochrony przeprawy przez Dunaj, gdzie Kozacy, Tatarzy i Polacy przeprawiali się przez rzekę podczas wojen. Pod tureckim panowaniem miasto otrzymało nazwę Isac-köy (‘wioska Isaca’), od której pochodzi dzisiejsza nazwa Isaccea. W 1603 roku Kozacy spalili miasto. Mury zostały zmodernizowane podczas wojny sułtana Osmana II z Polakami w 1620 roku.

W XVIII wieku, podczas wojen rosyjsko-tureckich, miasto kilkakrotnie przechodziło z rąk do rąk i było wielokrotnie palone. Twierdza została zniszczona przez wojska rosyjskie pod koniec XVIII wieku.

Wskutek wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878) miasto weszło w skład nowo utworzonego Królestwa Rumunii.

Przypisy

Bibliografia , Triposo Travel Guide [dostęp: 12.01.2017]

Kategoria:Miasta w okręgu Tulcza Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Rumunii