thumb|EZT typu „21” z lat 90. (Midōsuji-sen) thumb|EZT typu „20” z lat 80.; linia Chūō thumb|EZT typu „70” (Nagahori-Tsurumi-Ryokuchi-sen) thumb|Linia Chūō na zjeździe do tunelu Ōsaka-kō Sakishima pod kanałem portowym (infrastruktura jest własnością kolei OTS) thumb|upright|Stacja Morinomiya na linii Nagahori-Tsurumi-Ryokuchi. Doświetlenie światłem dziennym hali peronowej
Metro w Osace, Ōsaka Chikatetsu, pełna nazwa 大阪市営地下鉄 Ōsaka Shiei Chikatetsu (pol. „Miejska Kolej Podziemna Osaki”) – najważniejsza sieć szybkiej kolei miejskiej w Osace, należąca do miasta. Jest jednym z dwóch systemów metra w Japonii, które mają genezę sięgającą okresu międzywojennego. Sieć liczy osiem linii długości sumarycznej 129,9 km i ma 101 stacji. Po uwzględnieniu linii małej kolei automatycznej (MAK), zwanej „New Tram” długość sieci wzrasta do 137,8 km. Po uwzględnieniu zaś linii obcych kolei, których wszystkie pociągi wjeżdżają na współpracującą linię metra długość systemu wzrasta do 176,1 km, a włącznie z linią Hankyū-Kyōto, której część pociągów „przechodzi” na linię metra – do 192,5 km. Dzienne przewozy sieci sięgają 2,35 mln osób. Całkowita liczba wagonów linii „ciężkiego metra” – 1280.
Sieć thumb|upright=1.5|left|Sieć metra w Osace z liniami współpracującymi innych kolei Sieć obejmuje osiem linii „metra ciężkiego” i jedną linię małej kolei automatycznej, rozwiązanych w układzie liniowym (tzn. bez rozwidleń). Obejmuje ona w zasadzie obszar miasta Osaka, sporadycznie wykraczając na obszar sąsiednich gmin. Słabo obsługiwane przez metro dzielnice północno-zachodnie penetrowane są przez inne koleje aglomeracyjne.
御堂筋線 Midōsuji-sen (numer planistyczny 1, oznaczenie „M”) – linia długości 24,5 km (z czego ok. 5 km nad ziemią) o kierunku NS, przebiega przez dwa centra Osaki: Umedę i Minami (obsługuje oba najważniejsze dworce południa – Nambę i Tennōji) tunelem pod ulicą Midōsuji (skąd nazwa). Na południu wybiega głęboko na teren miasta Sakai. Powstawała w latach 1933–1987. Ostatnia stacja na północy – 江坂 Esaka – jest punktem przejścia na współpracującą linię kolei „trzeciego sektora” – Kita-Ōsaka Kyūkō Dentetsu, w skrócie „Kitakyū”, zbudowanej dla podłączenia terenów EXPO '70 i nowego miasta Senri (całkowita długość linii po uwzględnieniu Kitakyū – 30,4 km). Linia Midōsuji stanowi najbardziej obciążony element sieci, przewożąc dziennie ok. 1260 tys. osób. Zajezdnia znajduje się przy stacji 神金岡 Shin-Kanaoka. Eksploatuje się pociągi 10-wagonowe – głównie własne metra, ale także kilka kolei Kitakyū. Średnia prędkość: 32,1 km/h.
谷町線 Tanimachi-sen (numer planistyczny 2, oznaczenie „T”) – linia długości 28,1 km, całkowicie podziemna, o kierunku NE – SE, przebiega przez Umedę i Tennōji, głównie pod ulicą Tanimachi-suji, od której wzięła nazwę. Na północnym wschodzie obsługuje centrum miasta Moriguchi. Zajezdnia znajduje się przy stacji końcowej 八尾南 Yao-Minami. Linia została zbudowana w latach 1967–1983. Eksploatowane są pociągi 6-wagonowe (stacje umożliwiają obsługę składów 8-wagonowych). Dzienne przewozy – ok. 515 tys. osób. Średnia prędkość: 32,1 km. Średnia prędkość: 31,9 km.
四つ橋線 Yotsubashi-sen (numer planistyczny 3, oznaczenie „Y”) – długości 11,4 km (całkowicie podziemna), przebiega od Umedy na południe pod ulicą Yotsubashi-suji, przez rejon Namba. Linia otwierana w latach 1941–1972. Obsługują ją pociągi sześciowagonowe. Dzienne przewozy ok. 315 tys. osób. Stacja 大国町 Daikokuchō jest wspólna z Midōsuji-sen – perony w układzie kierunkowym. Średnia prędkość: 31,6 km/h.
中央線 Chūō-sen (numer planistyczny 4, oznaczenie „C”) – długości 17,9 km, z czego 2,4 km formalnie należy do kolei „trzeciego sektora” 大阪港トランスポートシステム „Osaka Port Transport System” (OTS). Na długości ok. 6,2 km trasa przebiega na estakadzie, w pasie rozdzielającym arterii kołowej. Linia jest połączona technologiczną łącznicą z Tanimachi-sen. Zajezdnia znajduje się koło stacji 森ノ宮 Morinomiya. Linię własną metra kończono w latach 1961–1985, linię OTS w 1997 r. Na wschodzie, na stacji 長田 Nagata linia połączona jest z Kintetsu-Keihanna-sen (po jej uwzględnieniu sumaryczna długość linii wynosi 36,7 km). Trasa przebiega równoleżnikowo przez biurowe śródmieście pod ulicą Chūō-Ōdōri, łącząc poddawany zabudowie rejon portu (położony na sztucznej wyspie) z miastami Higashi-Ōsaka, Ikoma i nową urbanizacją na wzgórzach Prefektury Nara. Eksploatuje się pociągi sześciowagonowe, należące do metra oraz współpracującej kolei Kintetsu. Dzienne przewozy – ok. 363 tys. osób. Średnia prędkość: 35,2 km/h.
千日前線 Sennichimae-sen (numer planistyczny 5, oznaczenie „S”) – długości 12,6 km (całkowicie podziemna), o przebiegu SE – NW, w śródmieściu pod ulicami Shin-Naniwa-dōri i Sennichimae-dōri przez rejon Namba. Linię oddawano w latach 1961–1981. Eksploatuje się pociągi czterowagonowe. Dzienne przewozy – niespełna 200 tys. osób. Średnia prędkość: 30,2 km/h.
堺筋線 Sakaisuji-sen (numer planistyczny 6, oznaczenie „K”) – o długości 8,1 km, całkowicie pod ziemią, przebiega południkowo pod ulicą Sakai-suji, omijając najbardziej ożywione centra, z wyjątkiem rejonu Namba-Dōtonbori. Na północnej stacji końcowej 天神橋筋六丁目 Tenjinbashisuji-6-chōme linia połączona jest z Hankyū-Senri-sen (była to pierwotnie stacja początkowa tej linii). Południowa stacja końcowa znajduje się przy stacji linii Nankai-honsen 天下茶屋 Tengachaya (tam też jest zajezdnia), ale nie może być z nią połączona ze względu na różny rozstaw szyn. Linię oddawano w latach 1969–1993. Eksploatuje się pociągi 8-wagonowe – własne metra i kolei Hankyū. Dzienne przewozy to niespełna 330 tys. osób. Średnia prędkość: 30,0 km/h.
長堀鶴見緑地線 Nagahori-Tsurumi-Ryokuchi-sen (numer planistyczny 7, oznaczenie „N”) – całkowicie podziemna linia, długości 15,0 km, łączy dzielnice wschodnie ze stacją przesiadkową Kyōbashi na linii okólnej JR, rejonem Shinseibashi (przebiega pod Nagahori-dōri) i krytym stadionem „Osaka Dome”. Na trasie rozwija się dzielnicę biurowców Osaka Business Park. Linię oddawano do użytku w latach 1990–1997. Zajezdnia znajduje się koło stacji Tsurumi (całkowicie podziemna). Eksploatuje się pociągi 4-wagonowe, napędzane silnikiem liniowym. Dzienne przewozy – 150 tys. osób. Średnia prędkość: 29,6 km/h.
今里筋線 Imazatosuji-sen (numer planistyczny 8, oznaczenie „I”) – o długości 11,9 km, w całości podziemna, łączy ze sobą wschodnie dzielnice Osaki (przebieg całkowicie poza śródmieściem, pod ulicą Imazato-suji). Całkowicie podziemna zajezdnia dostępna jest łącznicą wychodzącą od stacji 清水 Shimizu. Łącznica została zbudowana dalej, do połączenia z linią Nagahori-Tsurumi-Ryokuchi川島令三 Ryozō Kawashima, 関西圏通勤電車徹底批評 上 Kansai-ken tsūkin densha tettei hihyō, 草思社 Soshisha, Tōkyō, 2004, cz. 1: , s. 129.. Linię oddano do użytku w 2006 r. Eksploatuje się pociągi 4-wagonowe napędzane silnikiem liniowym. Jako jedyna w Osace ma zamontowane ścianki bezpieczeństwa na krawędziach peronów. Średnia prędkość: 32,4 km/h.
Oprócz linii „metra ciężkiego” eksploatowana jest przez Miasto Osaka także linia „lekkiego metra”: 南港ポートタウン線 Nankō Port Town-sen, zwana także ニュートラム New Tram (oznaczenie „P”) – ogumiona mała kolej automatyczna o nadziemnej trasie długości 7,9 km. Tylko zachodnia stacja końcowa コスモスクエア Cosmosquare znajduje się pod ziemią, dla lepszego skomunikowania z Chūō-sen metra. Kolej powstała w 1981 r. dla skomunikowania nowych dzielnic zbudowanych na sztucznych wyspach i nabrzeżach portu. Krótki zachodni odcinek kolei (1,3 km) zbudowany został przez kolej „OTS” w 1997 r. – jego eksploatację przejęło miasto w 2005 r. (podobnie jak odcinka powiązanego z linią Chūō). W 1998 r. kolej przewoziła dziennie 29 tys. osób/h.
Ruch miejski obsługuje także wiele innych kolei, których głównym zadaniem jest obsługa aglomeracji. Na ich czele stoi JR Nishi Nihon, dysponująca obwodową (Ōsaka-kanjō-sen), podziemną średnicową Tōzai-sen i wylotową Hanwa-sen – liniami mającymi duże znaczenie dla ruchu miejskiego. Kolej prywatna Hankyū eksploatuje trzy linie zbiegające się na jej dworcu Umeda; do Umedy dochodzi też główna linia kolei Hanshin. Na północnym wschodzie działa linia kolei Keihan. Południe Osaki obsługiwane jest głównie przez linie kolei prywatnej Nankai, dochodzące do dużego dworca Namba, zaś południowy wschód – przez Kintetsu. Na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci sieci te stały się w znacznym stopniu bezkolizyjne, dzięki przełożeniu torowisk na wiadukty. Na południu funkcjonują także dwie linie tramwajowe prywatnej sieci Hankai. Najnowszym elementem sieci miejsko-aglomeracyjnej stała się linia Osaka Monorail, funkcjonująca wzdłuż autostrady obwodowej poza granicami administracyjnymi miasta (przechodzi obok terenów powystawowych EXPO '70).
Obsługa linii, obciążenia thumb|Stacja Daikoku-chō, peron przesiadkowy z Yotsubashi-sen (tor po lewej) na Midōsuji-sen thumb|upright|Pociąg linii Sakaisuji na Hankyū-Senri-sen koło stacji Tenjinbashisuji-rokuchōme
Częstotliwość obsługi linii waha się od 2–2½ min. w szczycie na linii Midōsuji (4 min. poza szczytem) do 7 minut poza szczytem na mniej obciążonych liniach.
Na linię kolei Kita-Ōsaka przechodzą wszystkie pociągi jadące Midōsuji-sen. Podobnie na linię Kintetsu Keihanna przechodzą wszystkie pociągi jadące linią Chūō. Połowa z nich kończy bieg w 生駒 Ikoma, a połowa dojeżdża do końca linii. Na linię Hankyū-Senri przechodzi połowa pociągów obsługujących linię metra Sakaisuji. Większość z nich jedzie do 北千里 Kita-Senri. Na linię Hankyū-Kyōto przechodzi na stacji 淡路 Awaji od 3 do 6 pociągów na godzinę. Do Kioto pociągi te nie docierają, ich najdalszą stacją końcową jest 高槻市 Takatsuki-shi. W przeciwną stronę jednakże, ze stacji 河原町 Kawaramachi w śródmieściu Kioto odjeżdża w dni powszednie, w godzinach 6:00 – 8:00 rano, sześć bezpośrednich pociągów wjeżdżających na linię Sakaisuji (do stacji końcowej Tengachaya).
Najbardziej obciążoną stacją jest 梅田 Umeda (Midōsuji-sen) – dziennie używało jej w 1998 r. ok. 450 tys. osób. Położone niedaleko stacje 東梅田 Higashi-Umeda (Tanimachi-sen) i 西梅田 Nishi-Umeda (Yotsubashi-sen) miały odpowiednio 169 tys. i 120 tys. なんば Namba – węzeł kilku linii metra – używany był dziennie przez 308 tys. osób, 天王寺 Tennōji – przez 280 tys. W latach 1992–2000 liczba przewiezionych osób na sieci własnej metra zmalała o ok. 1/10 z 1 mld 24 mln rocznie do 901 mln rocznie. Praca przewozowa wyniosła wówczas ok. 15,7 mld pasażerokm. W ostatnich latach liczba pasażerów zaczęła nieco się zwiększać.
„Gęstość ruchu” liczona jako stosunek dziennej liczby pasażerów (w tys.) do długości sieci wynosi 18,1 pas./km i jest jedną z wyższych na świecie.
Opłata za przejazd jest uzależniona od długości przejazdu – waha się od 200円 do 350円. Po włączeniu linii „OTS” do sieci metra w 2005 r. nie stosuje się dopłat za dojazd do stacji Cosmosquare. Nie ma żadnych ulg za wjazd na linie współpracujące obcych kolei – płaci się jak za osobny bilet (dodatkowo minimum 150円). Bardzo opłacalny jest bilet jednodniowy, który ważny jest również w autobusach sieci Miasta Osaki. Normalnie kosztuje on 850円, ale w dni kampanii promocji transportu publicznego, tzw. „No-My-Car-Days” (każdy piątek i każdy 20 dzień miesiąca) – tylko 600円.
Kwestie techniczne thumb|Technologia 1: zasilanie z trzeciej szyny (Tanimachi-sen) thumb|Technologia 2: zasilanie górne (Sakaisuji-sen) thumb|Technologia 3: silnik liniowy. Tunel małej średnicy drążony tarczą thumb|Technologia 4: ogumiona kolejka automatyczna (Ōsaka New Tram) thumb|Stacja Namba na linii Midōsuji; przekrój prostokątny, późniejsza rozbudowa thumb|Stacja Abeno na linii Tanimachi; budowana tarczą thumb|Stacja nadziemna Bentenchō na linii Chūō thumb|Ulica Shin-Midōsuji w dzielnicach północnych – po prawej linia Midōsuji na estakadzie w pasie rozdzielającym drogi ekspresowej thumb|Port Town (zdjęcie w kierunku SE) – widoczna estakada „New Tram” thumb|200px|Typowy szyld peronowy