thumb|Pracownicy RWE w studiu radiowym w Monachium; Piotr Mroczyk 1. z prawej thumb|Grób Piotra Mroczyka na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu Piotr Mroczyk (ur. 29 września 1947 w Poznaniu, zm. 19 grudnia 2007 w WarszawieLechosław Gawlikowski Pracownicy Radia Wolna Europa. Biografie zwykłe i niezwykłe, wyd. ISP PAN i NDAP, Warszawa 2015, s. 433-438) – polski działacz opozycji, dziennikarz, dyrektor Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa.
Życiorys Był synem Czesława Mroczyka (zastępcy dowódcy Dywizjonu 303, uczestnika bitwy o Anglię) i Angielki, Patrycji Kershaw.
W 1964 ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, następnie studiował w Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Od 1970 mieszkał w Warszawie. Od lutego do września 1973 pracował jako tłumacz w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Wietnamie. Od 1974 był pracownikiem Polskiego Radia, jako spiker i lektor w Radiu Polonia. Od września 1980 był członkiem NSZZ „Solidarność”, pierwszym przewodniczącym Komisji Zakładowej w Komitecie do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”, a także wiceprzewodniczącym Krajowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” Radia i Telewizji.
Od 14 grudnia 1981 do 7 grudnia 1982 był internowany w Białołęce i Darłówku. W marcu 1983 wyjechał do Wielkiej Brytanii, od jesieni tego roku przebywał w Stanach Zjednoczonych, gdzie początkowo prowadził wykłady poświęcone Europie Środkowo-Wschodniej i papieżowi Janowi Pawłowi II. W latach 1984–1987 pracował w Sekcji Polskiej Głosu Ameryki, od maja do lipca 1987 był korespondentem Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa w Waszyngtonie.
W listopadzie 1985 założył Fundację Solidarności, której celem była pomoc więźniom politycznym w PolsceKultura (paryska), nr 1-2/1986, s. 159. (Marcin Frybes ocenił współcześnie, że „trudno jednak odnaleźć dziś ślady jej konkretnej działalności”Marcin Frybes Amerykanie polskiego pochodzenia oraz Polacy w USA wobec „Solidarności” w latach 1980–1989. Emocje, osoby i organizacje, w: Za naszą i waszą Solidarność. Inicjatywy solidarnościowe z udziałem Polonii podejmowane na świecie (1980–1989), t. 1: Państwa pozaeuropejskie, wyd. IPN, Warszawa 2018, s. 132.. Działalność tej fundacji stała się przedmiotem publicznej kontrowersji. Paryska Kultura domagała się w 1989 i 1990 rozliczenia zgromadzonych przez nią środków. Jej dobrego imienia bronił Ross A. Johnson, dyrektor Radia Wolna EuropaKultura (paryska), nr 1-2 z 1990, s. 104.). Od lipca 1989 był przez pewien czas współwłaścicielem pisma „Gwiazda Polarna”Kultura (paryska), nr 9 z 1989, s. 161..
Od kwietnia 1989 był formalnie asystentem Marka Łatyńskiego jako dyrektora Rozgłośni Polskiej RWE, przebywał jednak w Waszyngtonie, gdzie pracował jako korespondent rozgłośni. 1 grudnia 1989 został formalnie dyrektorem Rozgłośni, pełnił tę funkcję do 15 kwietnia 1994. W tym samym dniu został prezesem RWE Inc. w Warszawie, która istniała do 1997Kiedy początek i koniec RWE?.
4 grudnia 2007 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski..
Zmarł 19 grudnia 2007 po długiej chorobie w Warszawie.
4 stycznia 2008 pochowany na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu (pole 5, kwatera 5, miejsce 10A).
Przypisy
Kategoria:Internowani w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1981–1982 Kategoria:Urodzeni w 1947 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Pracownicy sekcji polskiej Radia Wolna Europa Kategoria:Pracownicy sekcji polskiej Głosu Ameryki Kategoria:Zmarli w 2007