Lazurowanie – sposób barwienia powierzchni szkła lub ceramiki.
Lazurowanie (dekorowanie) szkła lub ceramiki polega na pokrywaniu powierzchni mieszaninami zawierającymi sole metali, a następnie wypalaniu tej powłoki w wysokiej temperaturze. Podczas wypalania pierwiastki zawarte w pastach łączą się trwale ze szkłem, dając specyficzne efekty.
Żółtą lazurę srebrową uzyskuje się po nałożeniu na powierzchnię szkła mieszaniny ochry ze wiązkami srebra. Czerwoną lazurę miedziową uzyskuje się po nałożeniu na powierzchnię szkła mieszaniny ochry z miedzią. Czerwoną lazurę wynalazł w 1828 lub 1832 czeski chemik i technolog szkła i polegała ona na trzykrotnym wypalaniu w zmiennych warunkach. Czarną lazurę uzyskano w 1914 w Glasfachschule (technicznej szkole szkła) w Haidzie.
Lazurą żółtą zdobiono ceramikę islamską już w IX w. Od XIV w. barwiono szkła w witrażach, od końca XVIII wyroby porcelanowe. Na początku XIX Samuel Mohn, Anton Kothgasser, a także Friedrich Egermann oraz inni pokrywali całą powierzchnię szkieł lub tylko części, które były tłem dla dekoracji szlifowanych i rytowanych. Wyroby ozdabiane tą techniką były popularne w XIX w. jako pamiątki z pobytu w uzdrowiskach.
Galeria zdjęć
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Techniki malarskie