mały|Waldemar Domagała podczas występu na VII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1969 roku. Waldemar Marek Domagała (ur. 23 lipca 1946 w SosnowcuWaldemar Domagała na stronie In memoriam IARP, zm. 24 listopada 2007 w Warszawie) – polski wokalista, gitarzysta, kompozytor, architekt. mały|257x257px|Elar w trakcie koncertu (koniec lat 60. XX wieku). Od lewej Grzegorz Zydel (perkusja), Kazimierz Tomys (gitara basowa), Waldemar Domagała (śpiew, gitara). thumb|258x258px|Homo Homini (1974).Od lewej: Andrzej Krupiński (gitara basowa, śpiew), Aleksander Nowacki (śpiew, banjo, gitara hawajska), Waldemar Domagała (śpiew, gitara, harmonijka ustna, kazoo)

Dzieciństwo i młodość Jego rodzicie w latach 1939-1940 trafili do Niemiec na roboty przymusowe, wracając w 1946 roku do rodzinnego Sosnowca. Młodość spędził we Wrocławiu dokąd na początku lat 50. przeniósł się wraz rodziną. W 1964 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury na Politechnice Wrocławskiej.

Kariera muzyczna Karierę muzyczną zaczynał po rozpoczęciu studiów w 1965 roku, kiedy to na zaproszenie kolegi z Wydziału Architektury, Romana Runowicza, dołączył do wrocławskiej, rhythm and bluesowo-rockowej, studenckiej grupy Elar 5, w której był wokalistą i kompozytorem (w różnych okresach, grał tam także na gitarze, harmonijce ustnej i flecie). Wraz z innymi członkami zespołu, wykonywał takie utwory, jak m.in.: Tylko raz (muz. i sł. J. Urbanowicz), Każdy ma swój dzień (muz i sł. R. Runowicz), Batiarka (muz. i sł. J. Urbanowicz), Wrocławski czas (muz. W. Domagała, sł. R.Wojtyłło) czy Moloch (muz. W. Domagała, sł. A. Kuryło).

W grudniu 1968 roku równolegle z działalnością zespołu, rozpoczął karierę solisty, zdobywając wówczas: I nagrodę za wykonanie piosenki Komu kwitną chabry (muz. Aleksander Nowacki – sł. Andrzej Kuryło) we wrocławskich eliminacjach do VII Festiwalu Piosenek i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie (dn. 4 grudnia 1968) I nagrodę za wykonanie piosenki Komu kwitną chabry (muz. A. Nowacki – sł. A. Kuryło) i III nagrodę w kategorii wykonawców na Środowiskowej Giełdzie Piosenki

W 1969 roku zaś otrzymał: IV nagrodę dla siebie, jako solisty (wykonawcy towarzyszył zespół instrumentalny pod kier. Bogusława Klimsy) oraz wyróżnienia dla autorów Waldemara Domagały i Ryszarda Wojtyłły za piosenkę Wrocławski czas na VII Studenckim Festiwalu Piosenek i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie (dn. 10 stycznia 1969) II nagrodę za wykonanie piosenki Komu kwitną chabry (muz. A. Nowacki – sł. A. Kuryło) i nagrodę rektora Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu na V Zimowej Giełdzie Piosenki Studenckiej w Opolu (dn. 22 lutego 1969)

W czerwcu 1969 roku wziął udział w koncercie zatytułowanym „Każdy kiedyś zaczynał” w ramach VII Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie wykonał utwór pt. Gdyby wszystkie kwiaty (muz. Aleksander Nowacki – sł. Andrzej Kuryło) i otrzymał wyróżnienie, co stanowiło zwieńczenie jego dotychczasowych poszukiwań, jako solisty. W czerwcu 1970 roku odszedł z Elaru, występując przez krótki okres, jako wokalista w grupie Nurt (1971).

Wiosną 1972 roku na zaproszenie Aleksandra Nowackiego, zastąpił Tadeusza Woźniaka w zespole Homo Homini w którym śpiewał i grał na gitarze, harmonijce ustnej i kazoo. Przez okres trzech lat, współtworzył trio wraz ze wspomnianym Aleksandrem Nowackim i Andrzejem Krupińskim. Z zespołem wylansował, między innymi takie przeboje jak: Drzewa ruszają w drogę (jego kompozycja do sł. Marka Dagnana, została zaprezentowana w koncercie „Interpretacje” na XI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w roku 1973), Tobie Karolino czy Wspomnienie o Adelajdzie.

Wystąpił wraz z nim również w kabarecie Olgi Lipińskiej w programie Gallux Show w 1973 roku wykonując utwór Lily the Pink..Z Homo Homini rozstał się na początku 1975, zastąpiony przez Zbigniewa Brzezińskiego, gitarzystę zespołu Kram. Tym samym zakończył swoją karierę muzyczną stawiając na rozwój w zawodzie architekta.

Architektura Po odejściu z Homo Homini dokończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej otrzymując dyplom w 1976. W 1978 roku został członkiem SARP. Jako architekt był twórcą i współtwórcą wielu obiektów przemysłowych na Kubie i w Algierii, Libii oraz współprojektantem fabryki domów w Dąbrowie Górniczej i Rybniku. Brał także udział przy projekcie galerii handlowej Blue City w Warszawie. mały|345x345px|Grób Waldemara Domagały na Cmentarzu Bródnowskim. Zmarł 24 listopada 2007 roku w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 10H-5-18).

Rodzina i życie prywatne Mieszkał przez większość życia na warszawskim Grochowie. Był żonaty, doczekał się dwójki dzieci.

Kompozycje muzyczne Elar 5 Moloch (1969) Wrocławski czas (1969)

Homo Homini Drzewa ruszają w drogę (1972) Najlepsze z chwil (1973) Pokój nam bądź (1973) Wieczorem zwykle jestem sam (1973) Pegaz albo muł pełen optymizmu (1973) Tak będzie jutro (1974) Obudzenie (1974) Świat bez ram (1974) Jest taka droga (1974) Cały czas w podróży (1974)

Przypisy

Bibliografia Nekrologi, "Gazeta Wyborcza", 28 i 29 listopada 2007

Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Polscy wokaliści rockowi Kategoria:Urodzeni w 1946 Kategoria:Zmarli w 2007 Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Architektów Polskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie