mały|Major Michał Kamieński/ Koniec lat 1920-ch Michał Kamieński h. Rola (ur. 13 sierpnia 1893 w Glakowie, w powiecie orszańskim, zm. 8 sierpnia 1944 w Warszawie) – major Wojska Polskiego, artysta rzeźbiarz i malarz.

Życiorys Syn Aleksandra i Michaliny z Burło-Burdzickich. Miał dwie siostry Jadwigę i Alexandrę oraz dwóch braci Konstantego – oficera wojsk balonowych, pilota, i Mikołaja. Rodzice, siostry oraz Mikołaj mieszkali na terenie BSRR. Brat Mikołaj był kilkakrotnie represjonowany. Po raz pierwszy został aresztowany w 1927 r. wraz z innymi krewnymi, lecz wkrótce go uwolniono. W 1930 r., wraz z matką Michaliną, został wywłaszczony i zesłany do Kotłasu, skąd uciekł do Moskwy. Tam ponownie aresztowało go OGPU i wysłało na Ural, do Niżnego Tagilu. 16 października 1937 r. został skazany NKWD na 10 lat łagrów i wysłany do Tajszetłagu, skąd nigdy nie wrócił. Siostra Aleksandra wraz z bratem męża, Mieczysławem Lachowiczem, oraz siedmioma innymi osobami została rozstrzelana w Orszy jako rzekoma polska „szpieżka”. Jej mąż, Wilhelm Lachowicz, został rozstrzelany w kwietniu 1938 r. w Butowo pod Moskwą.

Michał Kamieński ukończył Korpus Kadetów w Połocku i szkołę wojskową w Petersburgu. W latach 1910–1914 studiował rzeźbę i malarstwo w akademii petersburskiej u prof. Akademii Sztuk Pięknych W. Beklemiszewa, a także u I. Ginzburga.

Od 1914 r. w stopniu podporucznika służył w wojsku rosyjskim, biorąc udział w walkach z Niemcami i Austriakami. Był dwukrotnie ciężko ranny. 20 lipca 1915 roku pod Chełmem doznał urazu głowy. Za udział w tym boju został odznaczony Orderem Świętej Anny IV klasy z napisem „Za odwagę”. Druga kontuzja zdarzyła się podczas boju koło wsi Świniuchy 3 września 1916 roku. Za udział w tym boju Kamieński został odznaczony orderami: Świętego Stanisława z mieczami i kokardą oraz Świętej Anny III klasy z mieczami i kokardą.

Od 21 listopada 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. Po przybyciu do Warszawy w czerwcu 1918 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W listopadzie tego roku wziął udział w rozbrajaniu Niemców. W Warszawie kontynuował studia rzeźbiarskie u Piusa Welońskiego. Został przyjęty do Wojska Polskiego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. Jego oddziałem macierzystym był 8 Dywizjon Samochodowy w Bydgoszczy. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 1. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. W 1928 w 5 Dywizjonie Samochodowym w Krakowie. Następnie został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Z dniem 31 sierpnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku.

Byl członkiem Stowarzyszenia Dowborczyków "Ku Chwale Ojczyzny. Po śmierci gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego, jako dowborczyk, uczestniczył w jego pogrzebie oraz zdjął pośmiertną maskę generała.

Z zainteresowań sportowych – jazda konna, jazda samochodem, narciarstwo, szermierka. Wyścigami samochodowymi Michał interesował się wraz ze swoim kuzynem, kapitanem pilotem Piotrem Kamieńskim. I tak, gazeta „Automobilista Wojskowy” z 15 marca 1926 roku, nr 2, na stronie 3 publikuje listę członków Klubu Wojskowych Automobilistów i Motocyklistów. Wśród nich znajduje się nazwisko majora Kamieńskiego, a obok – kapitan Piotr Kamieński.

Od 1938 bądź wcześniej mieszkał w Warszawie ul. Flory 1 m. 8. Rzeźbił pomniki i portrety, uprawiał malarstwo portretowe.

Został rozstrzelany przez Niemców 8 sierpnia 1944 roku w czasie powstania warszawskiego. Miejsce pochowania nieznane. Symboliczny nagrobek ustawiono na grobie brata Konstantego Kamieńskiego na cmentarzu Powązkowskim (kwatera c-4-16).

Twórczość Malarstwo Portrety marszałka Józefa Piłsudskiego i marszałka Ferdynanda Focha (ofiarowane Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie]) Portret gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego (ofiarowany Stowarzyszeniu Dowborczyków) Portret gen. Władysława Sikorskiego Śmierć ułana polskiego, 1918 (Muzeum Wojska Polskiego) Projekt pomnika Dowborczyka, rysunek (Muzeum Wojska Polskiego) Rzeźby thumb|Popiersie Franciszka Żwirki Babcia Rolnicy (ofiarowana marsz. Józefowi Piłsudskiemu) Popiersie płk Louisa Faury (ofiarowane Wyższej Szkole Wojennej, tam do 1939 r.) Pomnik Napoleona, ok. 1921 (ofiarowany Wyższej Szkole Wojennej ul. Koszykowa w Warszawie; pomnika, rozebranego po II wojnie światowej, zachowało się popiersie ustawione na dziedzińcu Muzeum Wojska Polskiego; w maju 2011 pomnik został odsłonięty na placu Powstańców Warszawy – przedwojennym Placu Napoleona) Model pomnika Napoleona (całej postaci) Pomnik Dowborczyków (ustawiony na Wybrzeżu Kościuszkowskim w Warszawie) Projekt pomnika Kościuszki (wyróżniony w konkursie w warszawskiej Zachęcie) Rzeźba – miniatura „Żołnierz Polski” Pomnik Franciszka Żwirki, 1933 (w Centrum Wyszkolenia Lotniczego w Dęblinie) Duży pomnik Żwirki i Wigury Rzeźba – miniatura Żwirki i Wigury, 1935, brąz (dla Aeroklubu R.P.) Rzeźba „Ogrodnik” Pomnik Ignacego Jana Paderewskiego w Warszawie, 1938, brąz (obecnie w Parku Ujazdowskim, odsłonięty w 1978 r.) Rzeźba – portret „Uśmiech Marszałka” Marszałek Piłsudski z buławą Pomnik Żołnierzy Wojsk Balonowych w Toruniu Pomnik – popiersie Karola Rychlińskiego (ustawiony na terenie szpitala psychiatrycznego w Drewnicy pod Warszawą, odsłonięty 25 czerwca 1933 r.) Portret – płaskorzeźba K. Rychlińskiego, 1932 „Rodacy” (legionista i Dowborczyk), 1918 (do 1939 roku w Muzeum Wojska Polskiego) Rzeźba „Generał Sowiński”, 1931 (do 1939 r. w Muzeum Wojska Polskiego) Popiersie płk D.W., brąz (wystawione w 1935 r. w TZSP w Warszawie) Wojewódzki Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Drewnica „Żołnierz Polski”, brąz, 1925 (Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu) Popiersie Stanisław Wigury, marmur (Muzeum Narodowe w Warszawie) Popiersie Franciszka Żwirki, brąz Śmierć ułana polskiego Rzeźba – autopopiersie, brąz Rzeźba anioła, brąz (na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Ozorkowie (woj. łódzkie); na początku XXI w. skradziono figurę dziecka ochranianego przez Anioła - element kompozycji rzeźbiarskiejNa temat rzeźby zob. „Spotkania z zabytkami” 7–8/ 2010.)

Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (17 stycznia 1938) „za zasługi na polu pracy społecznej” - jako Michał Kamiński. Order Świętego Stanisława z mieczami i kokardą (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy z mieczami i kokardą (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)

Przypisy

Bibliografia

Pomnik muzyka i patrioty, Stolica, Nr 39 (1605), Warszawa, 24 września 1978.

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Michał Kamieński Kategoria:Majorowie broni pancernych II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ofiary zbrodni niemieckich w powstaniu warszawskim 1944 Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polscy rzeźbiarze Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Upamiętnieni symbolicznym grobem na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1944