Feliks Zawisza (ur. 31 sierpnia 1897 w Wilnie, zm. 12 czerwca 1983 w Wierzbicy) – plutonowy piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Marcina i Antoniny z domu Zinkiewicz. Jako nastolatek wstąpił do Legionów Polskich. 14 grudnia 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, m.in. w składzie Wileńskiego Pułku Strzelców walczył w Bitwie Warszawskiej. Za bohaterską postawę wykazaną podczas walk, które miały miejsce 15 maja 1920, odznaczony został orderem „Virtuti Militari” V klasy. W tym też roku, 25 sierpnia został ranny, w wyniku czego był „prawie niezdolny do pracy”.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego m.in. do 1 kwietnia 1926 służył w Policji Państwowej w Wilnie, a następnie zajmował się rolnictwem.
Zmarł 12 czerwca 1983 w Wierzbicy i pochowany został na miejscowym cmentarzu.
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Annę (ur. 15 sierpnia 1926) i Romana (4 stycznia 1930).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4127 – 3 lutego 1922
Przypisy
Bibliografia Łukomski Grzegorz, Polak Bogusław, Suchcitz Andrzej [red. naukowa Polak Bogusław], Kawalerowie Virtuti Militari, 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, Koszalin 1997, .
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy Bitwy Warszawskiej (1920) Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1983 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Żołnierze 85 Pułku Strzelców Wileńskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Wierzbicy (powiat radomski)