Bitwa pod Raciborzem (1241) – pomiędzy siłami polskimi pod dowództwem księcia opolsko-raciborskiego Mieszka II Otyłego a wojskami mongolskimi podczas I najazdu mongolskiego na Polskę w XIII wieku.
20 marca 1241 roku oddziały zwiadowcze wojsk mongolskich dotarły do Raciborza i zaczęły przeprawę na lewy brzeg Odry. Zadanie miały utrudnione, gdyż okoliczna ludność zniszczyła mosty na rzece. Książę opolsko-raciborski Mieszko II Otyły na czele silnego oddziału wykorzystał sytuację i zaatakował przeprawiających się Mongołów zadając im dotkliwą klęskę. Według przekazu Karola Gromanna poległo w walce około czterystu Mongołów. Mieszko wzmocnił załogę w grodzie, zaś kwiat rycerstwa pociągnął za sobą do Legnicy, gdzie książę wrocławski Henryk II Pobożny wyznaczył miejsce zbiórki sił chrześcijańskich.
Literatura Piastowie. Leksykon biograficzny, wyd. 1999, str. 720 Wielka Historia Polski cz. do 1320, wyd. Pinexx 1999, s. 187-188
Kategoria:Bitwy I najazdu mongolskiego na Polskę Kategoria:Polska w czasach rozbicia dzielnicowego Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Polski Kategoria:Bitwy imperium mongolskiego Bitwa pod Raciborzem Kategoria:Bitwy w 1241