7 Pułk Artylerii Przeciwpancernej (7 pappanc) – oddział artylerii przeciwpancernej Polskich Sił Zbrojnych. thumb|250px|Tablica w kościele garnizonowym w Londynie
Formowanie i zmiany organizacyjne mały|Mjr Kazimierz Zygmunt Rybicki. Powstaniec wielkopolski 1918/1919, żołnierz Wojska Polskiego 1920-1939 oraz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie 1941-1945. Od 7 XI 1942 - 23 VII 1943 r. był zastępcą dowódcy 7 Pułku Artylerii Przeciwpancernej. Pułk podporządkowania armijnego. Utworzony w obozie wojskowym w rejonie Khanaqin rozkazem Dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie z dnia 6 listopada 1942 roku ze stanu 7 kompanii przeciwpancernej i 7 kompanii ochrony sztabu ze składu 7 Dywizji Piechoty oraz części kadry dawnego karpackiego dywizjonu przeciwpancernego Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich i rozwiązanej kadrowej 4 Dywizji Strzelców. 7 pułk artylerii przeciwpancernej podporządkowany był bezpośrednio dowódcy artylerii Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie dowódcy artylerii II Korpusu gen. Andersa. Przeznaczony był do zwalczania wszelkiego rodzaju pojazdów pancernych pociskami o dużej prędkości początkowej i płaskim torze. 15 listopada 1942 stan pułku 18 oficerów i 183 szeregowych, 2 armaty przeciwpancerne, 1 samochód mki Willis, 1 Ford 3t. O d chwili sformowania pułk był uzupełniany żołnierzami z innych reorganizowanych oddziałów 7 DP: 7 dywizjonu rozpoznawczego, 22 pułku piechoty, 23 pułku piechoty oraz z Ośrodka Zapasowego Armii. Oficerowie i szeregowi byli kierowani na kursy radiooperatorów, kierowców, uruchomiono w pułku szkołę podoficerską jako baterię szkolną przy III dywizjonie. Żołnierze pułku uczestniczyli w strzelaniach z wszelkiego rodzaju armat przeciwpancernych. Pułk otrzymał na wyposażenie na częściowe pokrycie etatu armaty przeciwpancerne 6-funtowe.
W kwietniu 1943 roku został dyslokowany w rejon Kirkuku prowadząc intensywne szkolenie i specjalistyczne kursy z otrzymywanym uzbrojeniem i wyposażeniem. Od września 1943 roku pułk wraz 2 Korpusem Polskim został przeniesiony do Palestyny do miejscowości Isdud. Pod koniec października bierze udział w manewrach korpusu kryptonim „Virile”. Żołnierze dowództwa pułku oraz II i III dywizjonów w listopadzie zostali skierowani do brytyjskich Centrów Wyszkolenia: Artylerii w Almaza i Broni Pancernej w Abbasia w Egipcie, celem przeszkolenia na niszczycielach czołgów „Sherman 3.M.10”.W grudniu 1943 I i IV dywizjony oraz pododdziały pułkowe przetransportowano do Egiptu. W dniu 31 grudnia 1943 roku stan pułku wynosił 39 oficerów i 644 szeregowych. Uzbrojony był w 24 samobieżne niszczyciele czołgów 3.M.10", 8 armat 17-funtowych i 16 armat 6-funtowych oraz 32 pojazdy gąsienicowe 114 pojazdów kołowych i 19 motocykli. 8 stycznia 1944 roku jednostka zakwaterowana została w obozie wojskowym w Quassasin, pomiędzy 27 stycznia a 25 lutego cały pułk wraz z uzbrojeniem został przetransportowany różnymi statkami z portu w Aleksandrii do portu Tarent we Włoszech. Do połowy kwietnia 7 pappanc. przebywał w obozie wojskowym w San Basilio. Z uwagi na swój specyficzny charakter, przeznaczenie oraz zróżnicowane uzbrojenie pododdziałów i potrzeby taktyczne pułk nie działał całością sił lecz poszczególnymi dywizjonami i bateriami.
Działania bojowe pułku Bitwa o Monte Cassino i bój o Piedimonte W dniu 26 kwietnia 1944 r. pułk wszedł do bitwy o Monte Cassino i Piedimonte, tego dnia pierwsze dwa działony przejęły stanowiska ogniowe od kanadyjskiego 7 pułku artylerii przeciwpancernej i znalazły się pod ogniem wroga. Dywizjony samobieżne uczestniczyły w artyleryjskim wsparciu natarcia 2 Korpusu Polskiego w bitwie o Monte Cassino. Dywizjony kołowe armat ciągnionych pełniły służbę: łączności, ewakuacyjną, zadymiania, zaopatrzeniową. W dniach 12-19 maja 8 i 9 baterie dywizjonu III wspierały czołgi 4 pułku pancernego i piechotę na „Drodze Polskich Saperów”, „Gardzieli” i Massa Albanetty. Natomiast w dniach 20-25 maja 6 bateria samobieżna wspierała 6 Pułk Pancerny, pododdziały piechoty i kawalerii w walkach o Piedimonte. W tym okresie poległ 1 oficer i 2 podoficerów, rannych zostało 11 szeregowych pułku. Jedno działo samobieżne spalone i 2 uszkodzone.
Walki od rzeki Chienti do rzeki Musone Od 30 maja do 17 czerwca pułk przekazał uzupełnienia do jednostek liniowych piechoty i wypoczywał. Samobieżnymi dywizjonami II i III od 18 czerwca do 1 lipca wspierał Oddział Wydzielony 5 Kresowej Dywizji Piechoty nad rzeką Chienti. 30 czerwca 5 bateria artylerii samobieżnej brała udział w pościgu, wspierała 1 szwadron pancerny pułku 4 pancernego i część 13 wileńskiego batalionu strzelców "Rysie", a następnie współdziała z 1 pułkiem ułanów Krechowieckich i 4 pułkiem pancernym podczas forsowania rzeki Potenzy. Brał udział w walkach w rejonie M. Fano i o S. Biagio. Ponosząc straty 1 zabitego i 3 rannych żołnierzy.
Walki o Loreto i bitwa o Anconę 7 pułk artylerii przeciwpancernej, III dywizjonem walczył nad rzeką Musone, 3 i 4 lipca wspierał 2 Brygadę Pancerną i brytyjski 7 pułk huzarów w rejonie Castelfidardo-Badia. Wraz z ww. jednostkami zdobył Montoro, Osimo. W rejonie Recanati-Loreto rzut gospodarczy III dywizjonu został zbombardowany i ostrzelany przez lotnictwo wroga. II i III dywizjonami samobieżnymi pomiędzy 7 a 14 lipca wraz z 2 Brygadą Pancerną walczył w rejonie miejscowości Casa Nuova, Madonna della Crescia, Montopa. Od 17 lipca I i IV dywizjony wspierały oddziały piechoty, pancerne i kawalerii pancernej niszcząc nieprzyjacielskie gniazda ogniowe w rejonie Casa Nuova, Casa Fontaneli, Casa Piccini, Casa Galla i Villa. Dywizjony samobieżne II i III współdziałały z 6 pułkiem pancernym walcząc w rejonie Croce, San Vincenzo, Monte Torte. 18 lipca 7 pappanc. brał udział w natarciu w kierunku Madonna della Grazie, Galignano, Paterno di Ancona, Cassero niszcząc nieprzyjacielskie środki ogniowe i pojazdy pancerne. Baterie pułku wspierały oddziały włoskiej 2 brygady i 1 pułku ułanów Krechowieckich oraz 15 pułku ułanów Poznańskich przy próbie okrążenia niemieckiej 278 Dywizji Piechoty sforsowały rzekę Esino oraz toczyły walki o przyczółek Chiaravalle. W trakcie tych walk poległ 1 oficer i 9 szeregowych, 1 oficer i 25 szeregowych zostało rannych zniszczeniu uległo działo samobieżne, uszkodzono 4 działa samobieżne i jedno 6-funtowe. W walkach pułk zniszczył nieprzyjacielskich 17 dział (samobieżnych, przeciwpancernych i przeciwlotniczych), ciągnik, wiele punktów ogniowych oraz zabrał do niewoli 72 jeńców.
Walki od rzeki Cesano do Metauro Od 19 lipca 1944 roku dywizjony i baterie 7 pappanc. wspierają prowadzące pościg za wrogiem oddziały 2 KP. 19 lipca 1 pułk ułanów Krechowieckich w ataku na lotnisko Ancona, 6 pułk pancerny na Chiaravalle, 15 pułk ułanów Poznańskich na Monte Marciano. 21 i 22 lipca Oddział Wydzielony „A” i Oddział Wydzielony „B” w natarciu na Cassa Tellaro, San Silvestro, Belvedere, a 23-25 lipca na miejscowość Ostra. 26 i 27 lipca dywizjon I wspiera włoską Grupę „Utilii”, dywizjon II (samobieżny) w składzie OW „A” opanował wzg. San Angelo i osłaniał przeprawę przez rzekę Misa. IV dywizjon zabezpieczał obronę ppanc. 2 Grupy Artylerii w Monte Marciano. W okresie od 28 do 30 lipca pododdziały pułku konsolidowały obronę na zajętym terenie. W okresie od 31 lipca - 3 sierpnia IV dywizjon wspierał pułk ułanów Karpackich w walkach w rejonie Urbania-Urbino. 4-5 sierpnia III dywizjon (samobieżny) wspierał 4 pułk pancerny w bojach o Ponticelli, Ronticelli i Scapezzano. 6-7 sierpnia pułk większością sił walczy w rejonie Capuccini i La Villa oraz Scapezzano. 8 sierpnia II dywizjon (samobieżny) wspierał brytyjskich huzarów z 7 pułku w rejonie Santa Lucia, a III dywizjon (samobieżny) 1 pułk ułanów Krechowieckich i oddziały 3 DSK. 9 sierpnia w natarciu na wzg. 208 i La Croce II dywizjon (samobieżny) zniszczył nieprzyjacielskich 7 dział samobieżnych i 1 ppanc. III dywizjon (samobieżny) na wzg. 162 1 działo samobieżne i ciągnik artyleryjski oraz gniazda karabinów maszynowych. Do 15 sierpnia 1944 r. pułk przeszedł na wypoczynek w rejon Monte Bettolle. Od 17 sierpnia pułk prowadził marsz za czołowymi oddziałami korpusu przekraczając 18 sierpnia rzekę Metauro. W dniach 19-22 sierpnia dywizjony: II (samobieżny) walczył między innymi o San Costanzo, III (samobieżny) o wzg. 124, 164, Monte San Giovanni, Il Vicinato, IV wspierał pułk ułanów Karpackich. W tym okresie zniszczono nieprzyjacielskich: 17 dział samobieżnych i czołgów, 3 armaty ppanc, 2 pojazdy i szereg stanowisk ogniowych o wzięto 7 jeńców. Poległo 2 oficerów i 8 szeregowych, rannych zostało 2 oficerów i 21 szeregowych. Zniszczone zostały 2 działa samobieżne, 1 cariers, uszkodzonych zostało: 7 dział samobieżnych i czołg OP oraz 1 armata 17-funtowa.
Bitwa o "Linię Gotów" W dniach 23-31 sierpnia 1944 r. baterie I dywizjonu wspierały 14 wileński i 17 lwowski bataliony strzelców oraz pancerniaków z 6 pułku w walkach o Monte della Forche, Carignano oraz Belilla, Rondello i wzg. 194. 1 i 2 września III dywizjon (samobieżny) wraz z ułanami Krechowieckimi forsuje rzekę Foglia i zdobywa wzg. 131 i 187 niszcząc wiele schronów i pilboxów. W walkach tych poległ jeden żołnierz, a ranny został też 1 artylerzysta, uszkodzeniu uległ czołg Sherman OP. Od 3 do 29 września pułk przebywał na wypoczynku i uzupełniał straty w Casa San Paulo. Od 30 września dywizjony samobieżne II i III przebywały w rejonie Rimini, a następnie Riccione, od odłamka artyleryjskiego zginął 1 żołnierz pułku.
Walki w Apeninach Emiliańskich Od 16 października III dywizjon (samobieżny) współdziałał z pancerniakami 4 pułku w rejonie Safone i San Pietro in Bagno. Następnie w listopadzie 4 Pułk Pancerny był wspierany przez III dywizjon (samobieżny) 21 listopada podczas walk o Monte Fortino i Casa Colina oraz 22-23 listopada Monte Mamante. Ogniem dział z dolin wspierał działania piechoty na okoliczne wzgórza i wioski górskie. Baterie przekroczyły rzekę Sintria i wkraczyły z piechotą do Mamante, Limisano oraz Villa di S. Giorgio. Ogniem prowadzonym przez dywizjony samobieżne wspierały walki piechoty o wzg. 155. Teren działania baterii i dywizjonów był zaminowany i trudny do działania z uwagi na zimowe warunki górskie. W czasie walk baterie pułku zniszczyły nieprzyjacielskie działo samobieżne, samochód pancerny i wiele punktów oporu wroga. Poległ 1 żołnierz pułku, a 3 zostało rannych, uszkodzeniu uległo działo samobieżne i samochód pancerny.
Walki obronne nad rzeką Senio W styczniu 1945 roku 7 pułk artylerii przeciwpancernej został dyslokowany do rejonu Arezzo-Staggiano, wydzielony z pułku II dywizjon wspierał w obronie oddziały 5 KDP. W okresie grudnia i stycznia do pułku przydzielono dodatkowe działa samobieżne „SP 17 pdr. Archer”, pozwoliło to wyposażyć trzy dywizjony w pojazdy obu typów. Od 4 lutego w miejsce II dywizjonu został wydzielony I dywizjon i wysłany na linię frontu gdzie wspierał w obronie 3 DSK. Na początku marca odcinek obrony 5 KDP przydzielono III dywizjon pułku. Wspierające oddziały piechoty w obronie poszczególne dywizjony prowadziły walkę ogniową niszcząc punkty: oporu, dowodzenia, obserwacyjne, stanowiły ruchome odwody ppanc. niszcząc przy tym 2 armaty ppanc i 1 samochód pancerny. Prowadzono także ogień pośredni na wykryte przez obserwację lotniczą cele w głębi obrony nieprzyjaciela. W trakcie tych działań 3 żołnierzy pułku odniosło rany.
Bitwa o Bolonię