Kabalistyczny zapis dat stosowano, podobnie jak chronostych, w okresie baroku.
Ten pomysł nawiązywał do kabały, w której literom hebrajskim przypisane były liczby. W tym wypadku litery alfabetu łacińskiego odpowiadały następującym liczbom:
A B C D E F G H I K L M N O P Q R S T V X Y Z 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 200 300 400 500 alt=tabela numerologiczna w druku z epoki baroku|mały|Tabela numerologiczna z De Occulta Philosophia libri III Heinricha Corneliusa Agrippy.
Datę oblicza się sumując wszystkie liczby odpowiadające kolejnym literom tekstu. Zapis stosowano w drukach i rękopisach. W przypadku druków najczęściej podawano pod poszczególnymi słowami sumę liczb ich liter. Autorzy trudzili się nad stworzeniem tekstu, z którego daje się odczytać datę.
Te o Pater aeterna in patria pars pace reviset 105 50 246 232 49 251 231 69 489
czyli rok 1722.
Niektórzy twórcy potrafili połączyć chronostych z zapisem kabalistycznym:
Mentes eDoCtas seCtata es LeX sata sorte
Tak datował Szymon Banaczkowski swe dzieło Honor philosophicus, wydane w Krakowie w roku 1760 (datę można odczytać zarówno jako chronostych, jak i w zapisie kabalistycznym).
Kabalistyczny zapis dat stosowany był głównie do datowania druków czy rękopisów, a incydentalnie tylko pojawiał się w inskrypcjach. Być może jedyny taki przykład kabalistycznego zapisu daty można zobaczyć na cokole figury św. Jana Nepomucena w Niedźwiedniku koło Ziębic w pow. ząbkowickim.
Zobacz też chronostych
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Barok Kategoria:Chronologia