mały Józef Michał Witoszyński von Dobrawola (ur. 27 października 1858 we Lwowie, zm. 9 grudnia 1931 tamże) – tytularny generał major cesarskiej i królewskiej Armii.
Życiorys Urodził się 27 października 1858 we Lwowie, w rodzinie nauczyciela. Ukończył z wynikiem bardzo dobrym pięć klas gimnazjum we Lwowie.
27 października 1875 wstąpił do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 30 we Lwowie. Został skierowany do szkoły kadetów, którą ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1876 w korpusie oficerów piechoty i wcielony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 30 we Lwowie. Ukończył Terezjańską Akademię Wojskową.
Dowodził kolejno: 1887 – tymczasowe dowództwo kompanii w 30 Pułku Piechoty we Lwowie 1888 – kompania 63 batalionu Landwehry we Lwowie 1896 – II batalion 20 Pułku Piechoty Landwehry w Stanisławowie 1902 – batalion 1 Pułku Piechoty Landwehry w Wiedniu
1 maja 1906 jako tytularny pułkownik został przeniesiony w stan spoczynku i zamieszkał w Drohobyczu, a następnie we Lwowie.
6 sierpnia 1914 został powołany do wojska jako dowódca nowo utworzonej 130 Brygady Piechoty, z którą walczył na froncie rosyjskim w składzie Korpusu Hofmanna. W skład jego brygady wchodził Legion Ukraińskich Strzelców Siczowych. Witoszyński był opiekunem i konsultantem Legionu.
Został awansowany 1 stycznia 1915 na rzeczywistego pułkownika, a 25 maja 1915 na tytularnego generała majora. W 1917 uzyskał nobilitację szlachecką z predykatem Dobrawola (od nazwiska matki Agnieszki Dobrowolskiej).
W październiku 1915 odszedł ze służby frontowej i 1 grudnia powrócił do stanu spoczynku. 14 kwietnia 1917 ponownie powołany do pracy w administracji wojskowej na terenie Moraw, 15 listopada 1918 powrócił w stan spoczynku. W połowie 1919 wstąpił do Ukraińskiej Armii Halickiej, pracując w Komendzie Głównej UHA, a następnie, po połączeniu jej z Armią Ukraińskiej Republiki Ludowej w zjednoczonym dowództwie obu armii w Kamieńcu Podolskim.
Brał udział w sierpniowej ofensywie 1919 na Kijów. Po internowaniu Armii URL w Polsce przebywał w obozie internowania w Łańcucie, po czym zamieszkał we Lwowie.
Od 27 lipca 1920 pracował jako urzędnik w Zarządzie Archiwalnym Dowództwa Okręgu Generalnego "Lwów", a od 1923 w Austriackim Archiwum Wojskowym we Lwowie.
Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.
Ordery i odznaczenia Kawaler Orderu Leopolda (1916) Kawaler Orderu Korony Żelaznej III klasy (1914) Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze Odznaka za Służbę Wojskową III klasy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Krzyż Jubileuszowy Wojskowy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Nobilitowani w Królestwie Galicji i Lodomerii Kategoria:Polacy – generałowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Generałowie majorowie cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Generałowie Ukraińskiej Armii Halickiej Kategoria:Generałowie Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Absolwenci Terezjańskiej Akademii Wojskowej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie Kategoria:Urodzeni w 1858 Kategoria:Zmarli w 1931