Andrij Wasylowycz Hołowko (; ur. we wsi Jurky na Połtawszczyźnie, zm. 5 grudnia 1972) – ukraiński pisarz i krytyk. Laureat Nagrody Szewczenkowskiej (1969).
Andrij Hołowko urodził się w zamożnej wiejskiej rodzinie. W latach 1905–1908 pobierał nauki w wiejskiej szkole i w tym właśnie okresie zaczął pisać wiersze w języku rosyjskim. W 1912 r. pod wpływem Kobzarza zaczął pisać po ukraińsku. Kiedy jego edukacja dobiegała końca, rodzina postanowiła wysłać Andrija do dodatkowej klasy, której ukończenie dawało prawo do wykonywania zawodu nauczyciela. Został jednak wyrzucony ze szkoły za pisanie wierszy po ukraińsku oraz za udział w towarzystwie Junac’ka spiłka. Mimo to Andrij Hołowko ukończył krótki kurs nauczania.
Po jego zakończeniu w 1915 r. trafił na front, zaś 2 lata później podjął pracę w szkole. Od 1919 r. pisywał do miejscowej, kremenczyckiej gazety. W czerwcu 1920 r. wstąpił jako ochotnik do Armii Czerwonej. W 1924 r. w stanie niepoczytalności zastrzelił swoją żonę i sześcioletnią córkę. Następnie podjął leczenie w szpitalu psychiatrycznym. Pod koniec lat 20., po zakończeniu leczenia, podjął współpracę z czasopismem Płuh. Podczas II wojny światowej był korespondentem wojennym kilku czasopism, m.in. Komunist, Za czest’ bat’kiłszczyny. Po jego śmierci Związek Pisarzy Ukraińskich ustanowiło nagrodę jego imienia przyznawaną za najlepszą powieść roku.
Twórczość Powieści Możu, 1926 Bur’jan, 1927 Maty, 1931 Artem Harmasz, 1951–1960
Opowiadania Pyłypko, 1923 Diwczynka zi szljachu, 1922 Towaryszi, 1923 Czerwona chustynka, 1957
Linki zewnętrzne Miljawski o Hołowce
Kategoria:Radzieccy pisarze Kategoria:Ukraińscy pisarze Kategoria:Ukraińscy krytycy literaccy Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1972