thumb|250px|Widok teleskopu NTT w Obserwatorium La Silla (Chile)
Optyka aktywna – technologia wykorzystania teleskopów typu reflektor. Technikę tę zaczęto rozwijać w latach 80. XX w. i obecnie jest we wszystkich teleskopach o zwierciadłach głównych większych niż 8 m i znacznie mniejszych oraz ze zwierciadłami segmentowymi. Przy tak wielkich i ciężkich konstrukcjach bez systemów optyki aktywnej nie dałoby się otrzymywać ostrych obrazów. Optyka aktywna powoduje dostosowanie kształtu optycznych elementów korygujących do deformacji luster i elementów konstrukcyjnych teleskopów powstających w wyniku zmian temperatury, ciśnienia lub wywołanych przez wiatr, a nawet zaburzenia w lokalnym polu grawitacyjnym. Szybkość zmian w układzie optyki aktywnej jest rzędu 1Hz.
Technika ta została po raz pierwszy w pełni wykorzystana w 3,5-metrowym teleskopie ESO New Technology Telescope (NTT) w 1989 roku.[źródło?]
Optyki aktywnej nie należy mylić z bardziej zaawansowaną technologicznie optyką adaptatywną, której zadaniem jest korekta zaburzeń frontu falowego wywołanych przez naturalne turbulencje zachodzące w atmosferze ziemskiej patrz [Migotanie gwiazd|scyntylacje] z częstością rzędu kHz.
Linki zewnętrzne Artykuł What is Active and Adaptive Optics? na stronie ESO
Kategoria:Optyka Kategoria:Teleskopy
sv:Teleskop#Aktiv optik