Ius spolii (łac. prawo łupu, zaboru) – we wczesnym średniowieczu prawo monarchy do przejęcia majątku ruchomego, będącego prywatną własnością zmarłych duchownych. Uprawnienie to było przyczyną napięć między władzą świecką i duchownymi.
W 1180 roku Kazimierz II Sprawiedliwy, panujący od niedawna w dzielnicy małopolskiej, chcąc wzmocnić swoją pozycję, zrzekł się iuris spolii po zmarłych biskupach i opatach na międzydzielnicowym zjeździe książąt i dostojników kościelnych w ŁęczycyM. Barański: Dynastia Piastów w Polsce. S. 298, 300. Ten akt zapoczątkował formalne uniezależnianie się Kościoła od władzy świeckiejJ. Bardach, B. Leśnodorski, M. Pietrzak: Historia ustroju i prawa polskiego. S. 77..
Zobacz też Świętopietrze Dziesięcina Annaty
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historia Kościoła katolickiego Kategoria:Prawo w średniowieczu