Sebastian Stefan Mila (ur. 10 lipca 1982 w Koszalinie) – polski piłkarz, który występował na pozycji pomocnika. W latach 2003–2015 reprezentant Polski. Po zakończeniu kariery piłkarskiej, komentator i ekspert piłkarski, od 20 września 2023 do 12 czerwca 2025 asystent szkoleniowca Michała Probierza w reprezentacji Polski.

Kariera klubowa Do pierwszego klubu trafił w wieku 10 lat, kiedy Bałtyk Koszalin ogłosił nabór. Przerwał grę w klubie z powodu kłopotów w nauce. Próbował także gry w Gwardii Koszalin, potem wrócił do Bałtyku, a następnie rozpoczął naukę w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Gdańsku. Był wówczas powoływany do reprezentacji młodzieżowych i juniorskich.

Grał w Lechii Gdańsk, także po połączeniu z miejscową Polonią i zmianie nazwy na Lechię/Polonię. W klubie zadebiutował w meczu o Puchar Ligi, a po spadku klubu do III ligi przeniósł się do Orlenu Płock. Następnie wiosną 2002 przeszedł do pierwszoligowego klubu Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, a swojego pierwszego gola w pierwszej lidze zdobył w meczu z Górnikiem Zabrze w sezonie 2002/2003. Jako piłkarz klubu przyczynił się do wyeliminowania drużyny Atlantas Kłajpeda i wejścia do Pucharu UEFA, a później eliminacji Herthy Berlin i Manchesteru City z rozgrywek pucharowych.

Na przełomie sezonów 2004 i 2005 został wypożyczony na dwa i pół roku z opcją pierwokupu do Austrii Wiedeń. W lidze nie zdobył ani jednej bramki, strzelił natomiast po jednym golu w pucharze Austrii i Pucharze UEFA. Zawodnik w drużynie z Wiednia grał niewiele, przez co przestały się nim interesować zarówno polskie, jak i austriackie media, był również pomijany przy powołaniach przez trenera reprezentacji Polski, Leo Beenhakkera.

W lutym 2007 przeszedł do norweskiego klubu Vålerenga Fotball, w którym rozegrał pełny sezon 2007. Na początku 2008 za 250 tys. euro został wypożyczony na pół roku do ŁKS Łódź, a następnie został definitywnie pozyskany przez polski klub. Po zakończeniu sezonu został sprzedany do Śląska Wrocław, ówczesnego beniaminka Ekstraklasy, z którym już w swoim pierwszym sezonie wywalczył Puchar Ekstraklasy i uplasował się na szóstym miejscu w rozgrywkach ligowych. W sezonie 2009/2010 Wojskowi zajęli dziewiąte miejsce, a rok później drugie, przegrywając jedynie z Wisłą Kraków. Wicemistrzostwo Polski dało wrocławianom, których Mila od 2010 był kapitanem, przepustkę do europejskich pucharów. Śląsk rozpoczynał zmagania w II rundzie kwalifikacji do Ligi Europy, eliminując kolejno Dundee United oraz Łokomotiw Sofia, a przegrywając dopiero w fazie play-off (IV, ostatnia runda kwalifikacyjna) z Rapidem Bukareszt. W sezonie 2011/2012 zdobył ze Śląskiem drugie w historii klubu mistrzostwo Polski, a w następnym roku ligowe zmagania zakończył z tytułem najlepszego pomocnika sezonu, trzecim miejscem w lidze oraz wygranym Superpucharem Polski, strzelając dziewięć bramek i uzyskując 21 asyst we wszystkich rozgrywkach. 28 lutego 2014 stracił opaskę kapitana w Śląsku na rzecz Marco Paixão. Sezon 2014/2015 zaczął czterema golami i czterema asystami w 10 kolejkach – strzelał Ruchowi Chorzów, Legii Warszawa, Górnikowi Łęczna i Jagiellonii Białystok, a Śląsk wygrał każde ze spotkań z wyjątkiem meczu z Legią.

W styczniu 2015 podpisał kontrakt z Lechią Gdańsk. Pierwszego gola dla Lechii strzelił w 19. minucie meczu przeciwko Pogoni Szczecin na 1:0. W maju 2018 po zakończonym sezonie Ekstraklasy zakończył karierę piłkarską. Kariera klubowa (stan na 30.10.2016) Klub Sezon Liga Liga Puchar Inne Europa SumaMecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Lechia/Polonia Gdańsk1999/00 (w.) II liga12 2 0 0 – – 12 22000/01 II liga22 2 1 0 4 0 – 27 2 Suma 34 4 1 0 4 0 – 39 4 Orlen Płock2001/02 (j.) II liga15 2 1 0 – – 16 2 Suma 15 2 1 0 – – 16 2 Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski2001/02 (w.) I liga9 0 0 0 – – 9 02002/03 I liga27 3 1 0 – – 28 32003/04 I liga25 8 1 0 – 8 1 34 92004/05(j.) I liga13 3 1 0 – – 14 3 Suma 74 14 3 0 – 8 1 85 15 Austria Wiedeń2004/05 (w.) Bundesliga13 0 3 1 – 3 1 19 22005/06 Bundesliga13 2 1 0 – 4 0 18 22006/07 (j.) Bundesliga10 1 0 0 – 4 0 14 0 Suma 36 3 4 1 – 11 1 51 5 Vålerenga Fotball2007 Tippeligaen14 0 2 0 – 4 0 20 0 Suma 14 0 2 0 – 4 0 20 0 ŁKS Łódź2007/08 (w.) I liga12 0 0 0 – – 12 0 Suma 12 0 0 0 – – 12 0 Śląsk Wrocław2008/09 Ekstraklasa22 5 0 0 5 0 – 27 52009/10 Ekstraklasa26 6 1 0 – – 27 62010/11 Ekstraklasa28 4 2 0 – – 30 42011/12 Ekstraklasa27 4 2 2 – 5 1 34 72012/13 Ekstraklasa26 7 7 2 1 0 6 1 40 102013/14 Ekstraklasa30 2 1 0 – 6 0 37 22014/15 (j.) Ekstraklasa19 5 2 0 – – 21 5 Suma 178 33 15 4 6 0 17 2 216 39 Lechia Gdańsk2014/15 (w.) Ekstraklasa16 2 0 0 – – 16 22015/16 Ekstraklasa29 2 1 0 – – 30 22016/17 Ekstraklasa2 0 0 0 – – 2 0 Suma 47 4 1 0 – – 48 4 Ogółem w karierze 410 62 27 5 10 0 40 4 487 71

Kariera reprezentacyjna Grając w reprezentacji juniorów, zdobył w 1999 tytuł wicemistrza Europy do lat 16, a w 2001 z kadrą U-18 został mistrzem Europy.

14 lutego 2003 zadebiutował w reprezentacji Polski w meczu przeciwko Macedonii. Od tego czasu w kadrze strzelił osiem bramek. Po raz ostatni przed ponad pięcioletnią przerwą w barwach Polski zagrał w sierpniu 2006 z Danią.

Ponownie do kadry został powołany przez Franciszka Smudę na mecz towarzyski z Bośnią i Hercegowiną, który odbył się 16 grudnia 2011.

W 2014 został powołany przez Adama Nawałkę na mecze eliminacji do Mistrzostw Europy z Gibraltarem, Niemcami, Szkocją i Gruzją, oraz na towarzyski mecz ze Szwajcarią. 11 października 2014, po asyście Roberta Lewandowskiego, strzelił bramkę w meczu Polska-Niemcy, ustalając wynik spotkania na 2:0.

W 2018, przed towarzyskim meczem Polska – Litwa (4:0), Zbigniew Boniek, prezes Polskiego Związku Piłki nożnej, podziękował czterem byłym reprezentantom (w tym Mili, ale też Arkadiuszowi Głowackiemu, Pawłowi Brożkowi i Rafałowi Murawskiemu) za ich wkład w grę dla reprezentacji. Zawodnicy otrzymali pamiątkowe koszulki z numerami oznaczającymi liczbę występów w narodowej reprezentacji – Mila dostał koszulkę z nr 38. Mecze i gole w reprezentacji Polski Lp. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi1. 14 lutego 2003 Split 3-0 towarzyski od 46' 2. 11 października 2003 Budapeszt 2-1 el. ME 2004 do 53' 3. 11 grudnia 2003 Ta’ Qali 4-0 towarzyski do 65' 4. 14 grudnia 2003 Ta’ Qali 3-1 towarzyski do 63' 5. 18 lutego 2004 San Fernando 2-0 towarzyski od 18' 6. 31 marca 2004 Płock 0-1 towarzyski od 73' 7. 28 kwietnia 2004 Bydgoszcz 0-0 towarzyski do 67' 8. 29 maja 2004 Szczecin 1-0 towarzyski 90' 9. 5 czerwca 2004 Solna 1-3 towarzyski do 59' 10. 12 lipca 2004 Chicago 1-1 towarzyski do 61' 11. 4 września 2004 Belfast 3-0 el. MŚ 2006 do 74' 12. 8 września 2004 Chorzów 1-2 el. MŚ 2006 do 64' 13. 9 października 2004 Wiedeń 3-1 el. MŚ 2006 90' 14. 13 października 2004 Cardiff 3-2 el. MŚ 2006 od 71' 15. 17 listopada 2004 Saint-Denis 0-0 towarzyski od 67' 16. 9 lutego 2004 Grodzisk Wielkopolski 1-3 towarzyski 90' 17. 30 marca 2005 Warszawa 1-0 el. MŚ 2006 od 68' 18. 4 czerwca 2005 Baku 3-0 el. MŚ 2006 do 84' 19. 15 sierpnia 2005 Kijów 3-2 towarzyski od 46' 20. 3 września 2005 Chorzów 3-2 el. MŚ 2006 od 73' 21. 7 października 2005 Warszawa 3-2 towarzyski od 65' 22. 13 listopada 2005 Barcelona 3-0 towarzyski od 82' 23. 16 listopada 2005 Ostrowiec Świętokrzyski 3-1 towarzyski 90' 24. 28 marca 2006 Rijad 2-1 towarzyski 90' 25. 2 maja 2006 Bełchatów 0-1 towarzyski 90' 26. 14 maja 2006 Wronki 4-0 towarzyski 90' 27. 3 czerwca 2006 Wolfsburg 1-0 towarzyski od 65' 28. 16 sierpnia 2006 Odense 0-2 towarzyski od 75' 29. 16 grudnia 2011 Antalya 1-0 towarzyski 90' 30. 29 lutego 2012 Warszawa 0-0 towarzyski od 89' 31. 11 października 2014 Warszawa 2-0 el. ME 2016 od 77' 32. 14 października 2014 Warszawa 2-2 el. ME 2016 od 63' 33. 14 listopada 2014 Tbilisi 4-0 el. ME 2016 do 85' 34. 18 listopada 2014 Wrocław 2-2 towarzyski od 63' 35. 29 marca 2015 Dublin 1-1 el. ME 2016 od 84' 36. 16 czerwca 2015 Gdańsk 0-0 towarzyski od 60' 37. 7 września 2015 Warszawa 8-1 el. ME 2016 od 87' 38. 17 listopada 2015 Wrocław 3-1 towarzyski od 77'

Kariera komentatora W 2018 roku rozpoczął pracę jako ekspert telewizyjny i komentator w TVP Sport, pracował m.in. przy meczach mistrzostw świata (2018 w Rosji i 2022 w Katarze), EURO 2020 czy europejskich pucharów. Wspólnie z Dariuszem Szpakowskim skomentował finał mundialu w Katarze pomiędzy Argentyną a Francją.

Kariera trenerska 20 września 2023 został asystentem szkoleniowca Michała Probierza w reprezentacji Polski.

Sukcesy Klubowe Austria Wiedeń Mistrzostwo Austrii (1x): 2005/2006 Puchar Austrii (2x): 2004/2005, 2005/2006

Śląsk Wrocław Mistrzostwo Polski (1x): 2011/2012 Wicemistrzostwo Polski (1x): 2010/2011 Puchar Ekstraklasy (1x): 2008/2009 Superpuchar Polski (1x): 2012

Reprezentacyjne Mistrzostwo Europy U-18: 2001 Wicemistrzostwo Europy U-16: 1999

Indywidualne Ligowiec Roku według tygodnia „Piłka Nożna”: 2011, 2012 Najlepszy pomocnic Ekstraklasy 2012/13

Życie prywatne Syn Stefana (byłego piłkarza pierwszoligowej Gwardii) i Urszuli, ma siostrę Katarzynę. Jest kuzynem Wojtka Wolskiego, kanadyjskiego hokeisty polskiego pochodzenia. Ma żonę Urszulę.

Ambasador Fundacji „Wrocławskie Hospicjum dla Dzieci” od 2010.

Wystąpił w 461. odcinku Świata według KiepskichŻegnaj laleczko (461)..

Jest zadeklarowanym fanem FC Barcelony.

W 2019 roku ukazała się jego autobiografia.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze Lechii Gdańsk Kategoria:Piłkarze Wisły Płock Kategoria:Piłkarze Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski Kategoria:Piłkarze Austrii Wiedeń Kategoria:Piłkarze Vålerengi Fotball Kategoria:Piłkarze ŁKS Łódź Kategoria:Piłkarze Śląska Wrocław Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2006 Kategoria:Ludzie urodzeni w Koszalinie Kategoria:Urodzeni w 1982