Kodowanie mowy – polega na konwersji sygnału fonicznego mowy z postaci analogowej do postaci cyfrowej, tak aby możliwe było jego przesyłanie przez łącze telekomunikacyjne lub sieć komputerową.
Proces zmiany sygnału analogowego na strumień zakodowanych danych składa się z trzech etapów: próbkowania – polega na pobieraniu chwilowych wartości sygnału z określoną częstotliwością – w telefonii wystarczy, że wynosi ona 8 kHz, kwantyzacji – proces zmiany wartości pobranych próbek na skończoną liczbę nieciągłych wartości, kompresji stratnej
Metody kompresji Najpopularniejszymi metodami kodowania mowy są: PCM DPCM ADPCM LPC CELP ACELP RPE
Metody modulacji Najpopularniejsze kodeki wykorzystywane do kodowania mowy:
G.711 – najpopularniejszy kodek VoIP, stosowany tradycyjnie w cyfrowej telefonii (np. w ISDN). Częstotliwość próbkowania wynosi 8 kHz, a rozdzielczość 8 bitów na próbkę. Ze względu na brak kompresji kodek zapewnia najwyższą jakość połączeń i niskie obciążenie procesora, ale wymaga przepustowości łącza co najmniej 128 kb/s w obie strony. G.723.1 G.729 iLBC iSAC GSM
Przy nawiązywaniu połączenia oba urządzenia telekomunikacyjne, które z kodeków mogą wykorzystać i dobierają ten optymalny. Kluczowe dla zapewnienia przepustowości jest to, aby kodek, szczególnie taki, który wykorzystuje silną kompresję, zapewniał dobrą jakość, a jednocześnie nie wprowadzał zbyt dużych opóźnień mających wpływ na przeprowadzana rozmowę.
Zobacz też akustyka cyfrowe przetwarzanie dźwięku cyfrowe przetwarzanie sygnałów DSP (procesor sygnałowy)
Bibliografia B Ziółko, M. Ziółko Przetwarzanie mowy, Wydawnictwa AGH, 2011.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Technika dźwiękowa Kategoria:Cyfrowe przetwarzanie sygnałów Kategoria:Głos ludzki