Edmund Zechenter (ur. 20 października 1867 w Rzeszowie, zm. 6 czerwca 1933 w Krakowie) – dziennikarz, poeta, nowelista.
Życiorys Rodzicami Edmunda byli sędzia Wincenty Zechenter i Amalia z Bartmińskich. Ojciec Witolda Zechentera, dziadek Elżbiety Zechenter-Spławińskiej. Do szkoły uczęszczał w Krakowie. Po maturze rozpoczął pracę jako dziennikarz w Nowej Reformie (1900-1903), Słowie Polskim (1902-03, 1905-14), Naszym Kraju (1906), Czasie (1904-12,1914-15), Roli (1908, 1911-12), Museionie (1912), Głosie Narodu (1915-20). Należał do stowarzyszenia Czytelnia Akademicka oraz do grona współzałożycieli Syndykatu Dziennikarzy Krakowskich (1912).
Debiutował jako uczeń opowiadaniem w Biesiadzie Literackiej (1882), był recenzentem literackim i teatralnym. Zbierał obyczaje ludowe, znał wieś z częstych pobytów. W latach dwudziestych był referentem prasowym województwa krakowskiego. Zmarł w Krakowie, pochowany został na cmentarzu Rakowickim.
Publikacje książkowe Szkice i nastroje, (Opowiadania) 1904. Z chłopskiej Niwy (Opowiadania) Z przedm. K. Przerwy-Tetmajera, 1909 Walkowe kochanie (Opowiadania i fragment sceniczny), 1914 Legendy, 1924 Smok, 1929 Zawzięty Lasowiak, 1930
Przypisy
Linki zewnętrzne Utwory Edmunda Zechentera w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie urodzeni w Rzeszowie Kategoria:Pisarze Młodej Polski Kategoria:Pisarze związani z Krakowem Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Polscy pisarze dwudziestolecia międzywojennego Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Zmarli w 1933