Społeczna Organizacja Samoobrony (SOS) – polska organizacja podziemna działająca w latach 1942–1944. Powstała w październiku 1942 w Warszawie z połączenia około dwudziestu mniejszych organizacji i funkcjonowała do wybuchu powstania warszawskiego.
W skład SOS wchodziły m.in.: Front Odrodzenia Polski (Zofia Kossak-Szczucka) "Pobudka" (Witold Rościszewski z przedwojennego ONR) Polski Związek Wolności Chłopska Organizacja Wolności „Racławice” Związek Odbudowy Rzeczypospolitej Stronnictwo Demokratyczne Konwent Organizacji Niepodległościowych Ojczyzna Polski Ruch Zjednoczenia Słowian.
Wojskowo SOS była podporządkowana Związkowi Walki Zbrojnej, a później AK, zaś cywilnie współpracowała z Kierownictwem Walki Cywilnej. Przedstawiciel SOS brał także udział w obradach Politycznego Komitetu Porozumiewawczego.
Według Stefana Korbońskiego powstanie SOS wiązało się z aspiracjami ZWZ do utworzenia ciała politycznego konkurencyjnego wobec PKP, który reprezentował partie polityczne.
W relacji Korbońskiego, w skład zarządu SOS (który brał udział w spotkaniach ze ścisłym kierownictwem podziemia, m.in. z Stefanem "Grotem" Roweckim) wchodził Jerzy Mostowicz, wiceprzewodniczący Polskiego Ruchu Zjednoczenia Słowian. Okazał się on być agentem gestapo i zlikwidowany został przez Witolda Rościszewskiego.
Przewodniczącymi SOS byli kolejno Mieczysław Bilek (dyrektor przedwojennego Banku Gospodarstwa Krajowego) i Jakub Krasowski. Organizacja wydawała pismo "Komunikat SOS".
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Partie i ugrupowania konspiracyjne w okupowanej Polsce 1939–1945 Kategoria:Polskie organizacje podziemne II wojny światowej