Ewald Jan Wiśniowski (ur. 24 listopada 1927 w Bogucicach, obecnie dzielnica Katowic, zm. 23 czerwca 1970 w Zabrzu) – polski piłkarz, zawodnik między innymi Górnika Zabrze.
Wiśniowski, noszący boiskowy przydomek "Dupuś", grał na pozycji lewoskrzydłowego. Jego oficjalne dane z czasów aktywnej kariery sportowej to wzrost 170 cm i waga 67 kg, a zawodowo występował jako górnik i instruktor piłki nożnej.
Był wychowankiem Gwiazdy Bogucice, w barwach której rozpoczął treningi w 1941; klub nosił w tym okresie niemiecką nazwę TuS. W 1945 przez pewien czas był piłkarzem KS 20 Katowice i Pocztowego KS Katowice, w latach 1946–1948 grał w Pogoni Barlinek, w latach 1948–1950 ponownie w KS 20 Katowice. W 1951 przeszedł do Górnika Radlin, w barwach którego miał okazję debiutować w ekstraklasie. W 1954 sprowadzony jako czołowy zawodnik radlińskiego klubu do Górnika Zabrze, nie zdołał wywalczyć sobie stałego miejsca w składzie. W zabrskim klubie rozegrał jeden sezon na zapleczu najwyższej klasy rozgrywkowej, a po awansie do ekstraklasy zaliczył w latach 1956–1957 łącznie 19 spotkań, w których strzelił 6 bramek. Jeden mecz ligowy w sezonie dał mu prawo legitymowania się tytułem mistrza Polski za rok 1957. W tymże sezonie wystąpił też w jednym spotkaniu Pucharu Polski, w którym Górnik wyeliminował rezerwy Łódzkiego Klubu Sportowego; Górnik zdołał później dotrzeć do finału tych rozgrywek (Wiśniowski już w kolejnych meczach nie grał), ale trofeum przypadło ostatecznie pierwszemu zespołowi ŁKS.
Wiśniowski zaliczył też kilkumiesięczny epizod w Stali Lublin, a w 1958 powrócił do Katowic. Grał w barwach Górnika 20 Katowice, dawnego KS 20; później klub ten, po fuzji z innymi zespołami, nosił miano GKS Katowice. Wiśniowski występował do 1961.
Jako piłkarz Górnika Radlin zaliczył jeden mecz w reprezentacji Polski. 13 września 1953 wystąpił w meczu z Bułgarią w Sofii, strzelając bramkę, którą ustalił końcowy wynik spotkania na 2:2. Trenerem polskiego zespołu był wówczas Ryszard Koncewicz.
Określany był jako piłkarz szybki i zwinny, który "nie dotknął piłki prawą nogą, jakby się jej brzydził" (A. Gowarzewski, J. Waloszek).
Zmarł z powodu stwardnienia rozsianego. Pochowany został na cmentarzu kościoła Św. Anny, usytuowanym tuż za kościołem Św. Józefa, 300 metrów od stadionu Górnika Zabrze.
Bibliografia Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek, Górnik Zabrze, 50 lat prawdziwej historii (1948-1998), Wydawnictwo GiA, Katowice 1998 (6. część cyklu "Kolekcja klubów"), s. 196 Andrzej Gowarzewski i inni, Biało-czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski (2) 1947-1970, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995 (14. część cyklu "Encyklopedia piłkarska Fuji"), s. 58, 176
Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze GKS Katowice Kategoria:Piłkarze Górnika Radlin Kategoria:Piłkarze Górnika Zabrze Kategoria:Piłkarze Motoru Lublin Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 1970 Kategoria:Ludzie urodzeni w Katowicach Kategoria:Zmarli na stwardnienie rozsiane