Papieska elekcja 8-12 lipca 1153 – odbyła się po śmierci papieża Eugeniusza III i zakończyła wyborem kardynała Corrado Demetri, który przyjął imię Anastazy IV.
Śmierć Eugeniusza III Eugeniusz III, pierwszy papież z zakonu cystersów, zmarł 8 lipca 1153 w Tivoli. W trakcie niemal całego swego pontyfikatu miał on poważne problemy z komuną miejską w Rzymie i często musiał rezydować poza Wiecznym Miastem. Liderem stronnictwa przeciwnego świeckiej władzy papieża był Arnold z Brescii. Problemy Eugeniusza III z rzymianami miały duży wpływ na sukcesję po nim.
Kardynałowie elektorzy Za pontyfikatu Eugeniusza III doszło do formalnego ukonstytuowania Świętego Kolegium Kardynałów jako korporacyjnej struktury kościelnej, grupującej kardynałów trzech stopni: biskupów, prezbiterów i diakonów. W lipcu 1153 roku Święte Kolegium liczyło prawdopodobnie 35 kardynałów, nie wiadomo jednak ilu z nich uczestniczyło w elekcji. Na podstawie danych o zagranicznych misjach legackich w tym roku oraz innych funkcjach pozakurialnych pełnionych przez kardynałów można stwierdzić, że co najmniej pięciu kardynałów było nieobecnych, zatem maksymalna liczba wyborców następcy Eugeniusza III wynosi 30, a niewykluczone, że było ich nawet mniejNp. kardynał Rudolf z S. Lucia nie występuje jako sygnatariusz bulli papieskich w okresie od 4 czerwca 1152 aż do 30 grudnia 1153 , co sugerowałoby, że w tym czasie nie urzędował w kurii papieskiej, jednak przyczyny tej ewentualnej absencji nie są znane.:
Konrad Demetri (nominacja kardynalska 21 lutego 1114) — kardynał biskup Sabiny; prymas Świętego Kolegium Kardynałów Imar OSBCluny (14 marca 1142) — kardynał biskup Tusculum Waryn CanReg (23 grudnia 1144) — kardynał biskup Palestriny Hugo OCist (22 grudnia 1151) — kardynał biskup Ostii Gregorio Centu (2 marca 1140) — kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów Guido Florentinus (2 marca 1140) — kardynał prezbiter S. Crisogono Ubaldo de Lucca (17 grudnia 1138) — kardynał prezbiter S. Prassede Manfred (18 grudnia 1143) — kardynał prezbiter S. Sabina Ariberto (18 grudnia 1143) — kardynał prezbiter S. Anastasia Juliusz (20 maja 1144) — kardynał prezbiter S. Marcello Ubaldo CanReg (20 maja 1144) — kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme Guido Puella CanReg (23 grudnia 1144) — kardynał prezbiter S. Pudenziana Jordan OCarth (23 grudnia 1144) — kardynał prezbiter S. Susanna Ottaviano de Monticello (26 lutego 1138) — kardynał prezbiter S. Cecilia Astaldo degli Astalli (18 grudnia 1143) — kardynał prezbiter S. Prisca Rolando Bandinelli (23 września 1150) — kardynał prezbiter S. Marco; kanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego Gerard (3 marca 1151) — kardynał prezbiter S. Stefano al Monte Celio Giovanni Paparoni (18 grudnia 1143) — kardynał prezbiter S. Lorenzo in Damaso Cencio de Gregorio (3 marca 1151) — kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina Giovanni da Sutri (22 lutego 1152) — kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo Enrico Pisano OCist (22 lutego 1152) — kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo Giovanni Morrone (22 lutego 1152) — kardynał prezbiter Ss. Silvestro e Martino ai Monti Odone Bonecase (5 marca 1132) — kardynał diakon S. Giorgio in Velabro; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów Rudolf (18 grudnia 1143) — kardynał diakon S. Lucia in Septisolio Guido di Crema (20 maja 1144) — kardynał diakon S. Maria in Portico Giacinto Bobone (23 grudnia 1144) — kardynał diakon S. Maria in Cosmedin Giovanni Gaderisio CanReg (23 września 1150) — kardynał diakon Ss. Sergio e Bacco Ottone da Brescia (22 lutego 1152) — kardynał diakon S. Nicola in Carcere Gerard de Namur (22 lutego 1152) — kardynał diakon S. Maria in Via Lata Bernard de Rennes OCist (24 maja 1152) — kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano
Sześciu elektorów mianował Innocenty II, pięciu Celestyn II, siedmiu Lucjusz II, jednego Paschalis II, a pozostałych jedenastu Eugeniusz III.
Nieobecni Co najmniej pięciu kardynałów było nieobecnych w kurii na początku lipca 1153 roku, w tym czterech legatów na misjach zagranicznych i opat Montecassino:
Nicholas Breakspeare CanReg (17 grudnia 1149) — kardynał biskup Albano; legat papieski w Skandynawii Rainaldo di Collemezzo OSB (1141) — kardynał prezbiter Ss. Marcellino e Pietro; opat Montecassino Bernard CanReg (23 grudnia 1144) — kardynał prezbiter S. Clemente; archiprezbiter bazyliki watykańskiej; legat papieski w Niemczech Gregorio de Jacinto (18 grudnia 1143) — kardynał diakon S. Angelo in Pescheria; legat papieski w Niemczech Ildebrando Grassi CanReg (22 lutego 1152) — kardynał diakon S. Eustachio; legat papieski w Lombardii
Dwóch nieobecnych mianował Eugeniusz III, po jednym Innocenty II, Celestyn II i Lucjusz II.
Wybór Anastazego IV Dzień po śmierci Eugeniusza III kardynałowie zebrali się w celu dokonania wyboru jego następcy. 12 lipca, czwartego dnia obrad jednogłośnie wybrali kardynała biskupa Sabiny Corrado Demetri, rodowitego rzymianina, który za pontyfikatów Innocentego II i Eugeniusza III kilkakrotnie pełnił funkcję wikariusza Rzymu i Italii i utrzymywał dobre stosunki z komuną miejską. Elekt przybrał imię Anastazy IV. Jego wybór został przyjęty przez mieszkańców Wiecznego Miasta bardzo pozytywnie i jeszcze tego samego dnia nowy papież bez żadnych problemów został intronizowany w bazylice laterańskiej.
Przypisy
Bibliografia Ambrogio Piazzoni "Historia wyboru papieży", Wyd. M, Kraków 2003 Kazimierz Dopierała "Księga papieży", Wyd. Pallotinum, Poznań 1996 Ian Stuart Robinson, The Papacy 1073-1198. Continuity and Innovation, Cambridge University Press 1990 Philipp Jaffé, Regesta pontificum Romanorum ab condita Ecclesia ad annum post Christum natum MCXCVIII, vol. II, Lipsk 1888 J.M. Brixius, Die Mitglieder des Kardinalkollegiums von 1130-1181, Berlin 1912
Uzupełniające źródła internetowe George William Greenaway, Arnold of Brescia, s. 147 S. Miranda: papieska elekcja 1153
1153 Kategoria:Wydarzenia 1153