thumb|266px|Emilia Plater na czele partii powstańczej Partia powstańcza – nieregularny oddział powstańczy, oddział wojskowy złożony głównie z ochotników, prowadzący działania o charakterze partyzanckim. Określenie odnosząc się zwykle do polskich oddziałów z okresu styczniowego, ale i powstania listopadowegoWacław Tokarz Wojna polsko-rosyjska 1830 i 1831, Warszawa 1993 s. 231., cechujących się różnorodnym uzbrojeniem (m.in. drągi i kosy) oraz zmiennym składem osobowym, od kilku osób do kilku tysięcy ludzi; zwykle jednak były to niewielkie oddziały, często się rozpraszające i łączące się z innymi w nową partię bądź przyłączające się do innego oddziału.
Przykłady partii powstańczych z lat 1863–65: oddziały Macieja Marcina Lelewela-Borelowskiego, Kajetana Cieszkowskiego, ks. gen. Stanisława Brzóski, Zygmunta Sierakowskiego, Józefa Wysockiego, Zygmunta Padlewskiego, Michała Kruka-Heydenreicha czy Władysława Kononowicza.
Partiami nazywano oddziały ochotników walczące w dymitriadach, a także nieregularne oddziały partyzanckie w okresie potopu. Niekiedy odróżniano partie szlacheckich wolontarzy od luźnych kup chłopskich walczących ze szwedzkim najeźdźcąPor. Jan Chryzostom Pasek, Pamiętniki: [Rok 1656].
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Powstanie styczniowe Kategoria:Powstanie listopadowe