Chorągiew husarska koronna Adama Działyńskiego – chorągiew husarska koronna połowy XVII wieku, okresu wojen ze Szwedami i Moskwą, licząca sobie w II kwartale 1656- 44 konie.
Charakterystyka Chorągiew husarska należała do wojsk autoramentu narodowego. Była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–200 koni. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
Porucznikiem chorągwi był Aleksander Polanowski.
Żołnierze chorągwi Działyńskiego brali udział w kampanii cudnowskiej przeciw siłom kozacko-moskiewskim. Walczyli w bitwach pod Lubarem i Słobodyszczami.
W październiku 1655 chorągiew starosty briańskiego Adam Działyński Adama Działyńskiego walczyła z wojskami szwedzkimi pod Wojniczem. W tym czasie liczyła około 120 koni.
W pierwszym kwartale 1656 liczyła około 100 koni.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Działyńskiego, Adama
Kategoria:Polanowscy herbu Pobóg Kategoria:Jazda koronna w dobie potopu szwedzkiego Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1654–1667)