Chorągiew husarska koronna Stefana Koniecpolskiego – chorągiew husarska koronna I połowy XVII wieku, okresu wojen ze Szwedami i Moskwą.
Charakterystyka Chorągiew husarska należała do wojsk autoramentu narodowego. Składała się z dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
Rotmistrzem tej chorągwi był Stefan Koniecpolski herbu Pobóg, porucznik tej chorągwi Borowski zginął podczas walk ze Szwedami w wojnie ze Szwecją (1626–1629) o Pomorze i Prusy KsiążęceHerbarz polski Kaspra Niesieckiego powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, tom V, Lipsk 1840, s.202.
Stan liczebny tej chorągwi pod koniec listopada 1627 wynosił 100 koniJerzy Teodorczyk, w: „Wyprawa szwedzka z Meklemburgii do Prus Królewskich 1627 r”..
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie husarskie koronne Kategoria:Oddziały wojskowe Koniecpolskich herbu Pobóg Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny o ujście Wisły