Archeometria (gr. archaíos – dawny, archē – początek, przyczyna, zasada, pierwiastek, metria – miara) – dziedzina badań archeologicznych mająca na celu potwierdzenie autentyczności, wieku, pochodzenia wykopalisk i obiektów archeologicznych oraz określenie technologii ich uzyskania na podstawie składu chemicznego.
Badania Archeometria dotyczy badań takich jak m.in.: badania geofizyczne; badania geologiczne; badania geomorfologiczne; badania mineralogiczne; badania chemiczne; badania fizyczne; badania biologiczne; badania genetyczne.
Metody archeometrii W archeometrii wykorzystywane są metody chemii analitycznej, a m.in. analiza węgla radioaktywnego (C-14) i archeomagnetyzm. Stosowane metody badań nie powinny przyczyniać się do uszkodzenia poznawanego obiektu.
W archeometrii stosowane są następujące metody analityczne: metoda spektroskopowa w podczerwonym, widzialnym oraz nadfioletowym zakresie widma; metoda fluorescencji i dyfrakcji rentgenowskiej; spektrometria mas jonów wtórnych; spektrometria Mössbauera; analiza aktywnej neutronowej; mikroskopia optycznej i elektronowej.
Przy określaniu wieku obiektu zastosowanie mają zazwyczaj metody izotopowe. Metody archeometrii wykorzystywane są przy konserwacji zabytków.
W Polsce zagadnienia dotyczące zastosowań badań archeometrycznych zamieszczane są w czasopismach archeologicznych i specjalistycznych dotyczących odpowiednich dziedzin. W Wielkiej Brytanii publikacje znajdują się w piśmie "Archeometry", natomiast w Stanach Zjednoczonych w "Journal of Archaeological Science".
Przypisy
Bibliografia Wielka Encyklopedia PWN, Warszawa 2001, t. 1, s. 240, t. 1-30, t. 5
Kategoria:Teoria i metodologia archeologii Kategoria:Nauki stosowane