Klaus Siebert (ur. 29 kwietnia 1955 w Schlettau, zm. 24 kwietnia 2016 w Altenbergu) – niemiecki biathlonista reprezentujący NRD, wicemistrz olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata, a także zdobywca Pucharu Świata.
Kariera Pierwszy sukces w karierze osiągnął w 1975 roku, zdobywając brązowy medal w sprincie podczas mistrzostw świata w Anterselvie. Wyprzedzili go jedynie dwaj reprezentanci ZSRR: Nikołaj Krugłow i Aleksandr Jelizarow. Był tam też czwarty w sztafecie i ósmy w biegu indywidualnym. Rok później wywalczył złote medale w sprincie i sztafecie podczas mistrzostw świata juniorów w Mińsku. Brązowy medal zdobył też na mistrzostwach świata w Vingrom w 1977 roku, gdzie razem z Manfredem Beerem, Frankiem Ullrichem i Manfredem Geyerem był trzeci w sztafecie.
Kolejne dwa medale wywalczył podczas mistrzostw świata w Hochfilzen w 1978 roku. Najpierw był siódmy w biegu indywidualnym, jednak dwa dni później był już trzeci w sprincie. Uległ tam jedynie swym rodakom: Ullrichowi i Eberhardowi Röschowi. Ponadto sztafeta NRD w składzie: Beer, Siebert, Ullrich i Rösch zdobyła złoty medal. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Ruhpolding ponownie dwukrotnie stanął na podium. Zwyciężył w biegu indywidualnym, zostając drugim niemieckim biathlonistą w historii, który tego dokonał. Wyprzedził tam Aleksandra Tichonowa z ZSRR i Sigleifa Johansena z Norwegii. Ponadto wspólnie z Beerem, Ullrichem i Röschem obronił tytuł mistrzów świata w sztafecie.
Brał też udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1980 w Lake Placid, zdobywając srebrny medal w sztafecie. Reprezentacja NRD wystąpiła tam w składzie: Mathias Jung, Klaus Siebert, Frank Ullrich i Eberhard Rösch. Zajął tam też 15. miejsce w biegu indywidualnym oraz czwarte w sprincie, przegrywając walkę o podium z Anatolijem Alabjewem z ZSRR. Były to jego jedyne starty olimpijskie.
W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 13 stycznia 1978 roku w Ruhpolding, wygrywając bieg indywidualny. Były to pierwsze w historii zawody tego cyklu, tym samym już w swoim debiucie nie tylko stanął na podium ale został pierwszym zwycięzcą zawodów PŚ. Wyprzedził tam Eberharda Röscha oraz Andreasa Schweigera z RFN. W kolejnych startach jeszcze 15 razy plasował się w czołowej trójce, odnosząc jeszcze siedem zwycięstw: 24 lutego 1978 roku w Anterselvie i 31 marca 1978 roku w Sodankylä wygrywał sprint, a 1 kwietnia 1978 roku w Sodankylä, 28 stycznia 1979 roku i 18 stycznia 1980 roku w Ruhpolding, 24 lutego 1980 roku w Anterselvie oraz 20 marca 1980 roku w Hedenäset był najlepszy w biegu indywidualnym. W sezonie 1978/1979 zdobył Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej, a w sezonach 1977/1978 i 1979/1980 był drugi.
Po zakończeniu kariery poświęcił się pracy trenerskiej. Był między innymi szkoleniowcem austriackich biathlonistów w latach 2002–2005, a od 2006 kobiecej reprezentacji Chin. W latach 2008–2014, był trenerem białoruskich biathlonistek. Doprowadził Darję Domraczewą do złotych medali igrzysk olimpijskich oraz mistrzostw świata. Zrezygnował ze swojego stanowiska po sezonie 2013/2014, ze względu na chorobę nowotworową.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie
Mistrzostwa świata
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej Sezon Miejsce 1977/1978 2. 1978/1979 1. 1979/1980 2.
Miejsca na podium chronologicznie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Biathloniści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1980 Kategoria:Medaliści zimowych igrzysk olimpijskich w biathlonie Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1980 Kategoria:Niemieccy biathloniści Kategoria:Niemieccy trenerzy narciarscy Kategoria:Urodzeni w 1955 Kategoria:Wschodnioniemieccy medaliści olimpijscy Kategoria:Wschodnioniemieccy olimpijczycy (Lake Placid 1980) Kategoria:Zmarli w 2016