Orontydzi () – dynastia panująca w Armenii w okresie IV–III w. p.n.e. Zapoczątkowali tworzenie państwowości ormiańskiej na ziemiach należących w przeszłości do Urartu.
Początki Założycielem dynastii był Orontes, zięć Artakserksesa II, który ok. 400 r. p.n.e. został satrapą ArmeniiZiółkowski A., Starożytność, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2009, s. 1021..
Orontydzi władali: Armenią Większą, oraz krainami nad górnym Eufratem; Sophene oraz Kommagene. Armenia Mniejsza weszła w skład Królestwa Pontu.
W wyniku podboju państwa Achemenidów przez Aleksandra Wielkiego dawna satrapia Armenii uzyskała samodzielność, ponieważ inwazja macedońska jej nie objęła.
Ziemie znajdujące się w posiadaniu Mithranesa stały się celem ekspansji Seleucydów. Zmagania z potężnym sąsiadem zmusiły lokalnych Orontydów rządzących w Wielkiej Armenii i Armenii Sophene do uznania zwierzchnictwa Antiocha III Wielkiego nad sobą.
Przedstawiciele Orontes I (336–331 p.n.e.) Mithranes (331–323 p.n.e.) Perdiccas (spoza dynastii) (323 p.n.e.) Neoptolemos (spoza dynastii) (323–321 p.n.e.) Eumenes (spoza dynastii) (321 p.n.e.) Mihran (321–317 p.n.e.) Orontes II (317–300 p.n.e.) Sames (260–243 p.n.e.) Arsames I (243–226 p.n.e.) Charaspes Arsames II Kserkses z Armenii (226–212 p.n.e.) Abdissares (212 p.n.e.) Orontes III (212–200 p.n.e.)
Przypisy