Chorągiew husarska koronna królewicza Aleksandra Sobieskiego – chorągiew husarska koronna II połowy XVII wieku, okresu wojen Rzeczypospolitej z Turcją i Rosją.
Charakterystyka Chorągiew husarska należała do wojsk autoramentu narodowego. Składała się z dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
Patronem chorągwi był syn króla Jana III Sobieskiego, królewicz Aleksander Benedykt Sobieski, natomiast faktycznym dowódcą – Zygmunt Zbierzchowski – podkomorzy łomżyński.
Żołnierze chorągwi znaleźli się w kompucie wojsk koronnych pod Wiedniem w 1683 (149 koni) i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej 1683 – 1699. Pod Wiedniem chorągiew walczyła w składzie pułku królewskiego. Zgodnie z etatem chorągiew królewicza pod dowództwem Zbierzchowskiego, a potem Jana Krosnowskiego powinna posiadać 150 koni starego zaciągu i 50 zaciągu nowego. Faktycznie posiadał 184 konie.
W 1686 król Jan Sobieski zorganizował kolejne uderzenie na Mołdawię. Armia była gotowa do działań z początkiem lipca. W tym czasie, będąca w składzie pułku królewskiego, chorągiew królewicza liczyła 200 koni.
Etat chorągwi królewicza Aleksandra z 1690 przewidywał 150 koni.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie husarskie koronne Kategoria:Oddziały wojskowe Sobieskich herbu Janina Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-tureckiej (1683–1699) Kategoria:Oddziały I Rzeczypospolitej biorące udział w wyprawie na Mołdawię (1686) Kategoria:Oddziały polskie walczące w bitwie pod Wiedniem