Jerzy Maciej Krasowski (ur. 1 listopada 1925 w Warszawie, zm. 13 kwietnia 2008 tamże) – polski aktor, reżyser, kierownik artystyczny, dyrektor teatrów.

Życiorys Podczas II wojny światowej walczył w AK. W 1951 roku ukończył studia na Wydziale Aktorskim, a w 1955 na Wydziale Reżyserskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Debiutem była reżyseria „Wilkami w nocy” T. Rittnera w Teatrze Ziemi Opolskiej w 1954. Był członkiem komunistycznej Polskiej Partii Robotniczej od 1946 do 1948 roku, Związku Młodzieży Polskiej w latach 1948–1957. Od 1948 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR we Wrocławiu i w Krakowie (w latach 1969–1979) i egzekutywy KW PZPR w latach 1975–1979.

thumb|Grób Jerzego Krasowskiego na Powązkach

Dyrektor wielu teatrów. Początkowo w Opolu, później Teatru Ludowego w Nowej Hucie prowadzonym wraz z żoną Krystyną Skuszanką. Podczas kierownictwa Krasowskiego odbyło się w nim premiery, m.in.: Myszy i ludzie (1956), Radość z odzyskanego śmietnika (1960), Burzliwe życie Lejzorka Rojtszwanca (1961), Kondukt (1962; 1969 premiera we Wrocławiu), Turandot (1956), Jacobowsky i Pułkownik, Imiona władzy.

Po zakończeniu współpracy z Teatrem Ludowym Krasowski przeniósł się do Teatru Polskiego w Warszawie, a następnie do Teatru Polskiego we Wrocławiu. W 1972 powrócił do Krakowa, gdzie rozpoczął pracę w Teatrze im. Juliusza Słowackiego będąc jego kierownikiem artystycznym. do 1981 roku. W latach 1983–1990 był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Narodowego w Warszawie. Związany był także z Teatrem Telewizji. W lipcu 1984 był członkiem Społecznego Komitetu Obchodów 40-lecia Polski Ludowej w WarszawieSkład Społecznego Komitetu Obchodów 40-lecia Polski Ludowej w Warszawie, "Trybuna Ludu", nr 162, 9 lipca 1984, s. 5..

Na przełomie lat 1957 i 1958 oraz 1961 i 1962 wykładowca, a od 1972 do 1981 rektor Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, od 1983 roku profesor PWST w Warszawie. W 1977 roku wydał zbiór felietonów oraz notatek reżyserskich Sprawa teatru.

Laureat nagrody im. Konrada Swinarskiego – przyznawanej przez redakcję miesięcznika „Teatr” – za sezon 1979/1980, za reżyserię spektaklu „Sto rąk, sto sztyletów” Jerzego Żurka w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. W latach PRL odznaczony m.in.: Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1977 otrzymał Nagrodę Miasta Krakowa. W 1986 została mu nadana Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony dla Kultury Narodowej”Potrzeby i nowe zadania /w/ "Rzeczpospolita", nr 229, 1 października 1986, s. 8..

Zmarł 13 kwietnia 2008 w Warszawie. Pochowany został w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A30-tuje-5).

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza Kategoria:Członkowie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krakowie Kategoria:Członkowie Komitetu Wojewódzkiego PZPR we Wrocławiu Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej Kategoria:Dyrektorzy Teatru Ludowego w Krakowie Kategoria:Dyrektorzy Teatru Narodowego w Warszawie Kategoria:Laureaci nagrody im. Konrada Swinarskiego Kategoria:Laureaci Nagrody im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego Kategoria:Laureaci Nagrody Miasta Krakowa Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Rektorzy Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2008