Oręż (uzbrojenie) – w heraldyce zbiorcza nazwa elementów anatomicznych zwierząt herbowych używanych do walki, polowania oraz obrony. Mianem tym określa się: Szpony i dziób ptaków Rogi i kopyta parzystokopytnych Kopyta nieparzystokopytnych Pazury kotowatych itp. oraz Płetwy i ogony ryb i ssaków morskich.
Reguły heraldyki określają barwę uzbrojenia zwierząt heraldycznych w zależności od ich barwy i barwy pola (tła). Nie są one ściśle przestrzegane, ale występują w większości herbów, gdyż w zgodzie z zasadą alternacji zalecają najbardziej kontrastowe zestawienia, co jest ważne dla herbu jako graficznego znaku identyfikacyjnego. W przypadku uzbrojenia zgodnego z regułami jego barwę często pomija się przy blazonowaniu (opisie) herbu.
Nie należy mylić heraldycznego oręża zwierząt z bronią trzymaną przez nie w danym herbie. Tego typu przedmioty (miecze, topory itp.) nie podlegają tym regułom, choć często z przyczyn praktycznych (kontrast barw herbu) także je stosują.
# barwa zwierzęcia barwa pola barwa oręża przykład1złoteczerwonebłękitne2złotekażde innesrebrne lub czerwone3srebrnebłękitne albo czarneczerwone4srebrnekażde innezłote5czerwonezłotebłękitne6każde innezłoteczerwone7czerwonesrebrnebłękitne8każde innesrebrneczerwone
Bibliografia Elementy tarczy herbowej Henry Bedingfeld, Peter Gwynn-Jones, Heraldry, Wingston, 1993 Gert Oswald: Lexikon der Heraldik, Bibliographisches Institut, Leipzig, 1984, Heraldyka Kategoria:Mobilia