Izolator Motta – klasa materiałów, od których zgodnie z konwencjonalnymi teoriami pasmowymi przewodnictwa, oczekuje się przewodzenia prądu elektrycznego ale okazują się być izolatorami (szczególnie w niskich temperaturach). Izolatory te nie są poprawnie opisane przez pasmowe teorie ciał stałych ze względu na ich silne oddziaływania elektron-elektron, które nie są uwzględniane w konwencjonalnej teorii pasmowej. Przejście Motta to przejście od metalu do izolatora, napędzane przez silne interakcje między elektronami. Jednym z najprostszych modeli, które mogą uchwycić przejście Motta, jest model Hubbarda.
Historia Teoria pasmowa ciał stałych dobrze opisuje własności transportowe różnych materiałów w 1937r. Jan Hendrik de Boer i Evert Johannes Willem Verwey wskazali przykłady tlenków metali przejściowych, które mimo przewidywań okazały się być dielektrykamiJ.H. de Boer, E.J.W. Verwey, „Proceedings of the Physical Society of London” 49, 59 (1937).. W pracy w 1937 r.N.F. Mott, and R. Peierls, „Proceedings of the Physical Society” of London 49, 72 (1937). Nevill Mott i Rudolf Peierls pokazali, że niezgodności te mogą zostać wyjaśnione poprzez uwzględnienie w rachunkach oddziaływania elektron-elektron. W 1949 r. N. Mott zaproponował modelN.F. Mott, „Proceedings of the Physical Society of London” Series A 62, 416 (1949). dla NiO, w którym powstawanie przerwy energetycznej jest związane z istnieniem oprócz całki przeskoku t także energii oddziaływania kulombowskiego U, które przeciwdziała swobodnemu ruchowi elektronów z orbitali 3d. Rachunki przeprowadzane są w modelu ciasnego wiązania. W modelu tym energia przerwy energetycznej wynosi
gdzie jest liczbą najbliższych sąsiadów.
Przypisy
Kategoria:Fizyka materii skondensowanej Kategoria:Dielektryki