thumb|300px|Widok ogólny Beskidu Dukielskiego z Przymiarek. Po prawej charakterystyczne wzniesienie Cergowej. Na skraju zdjęcia po lewej na ostatnim planie widoczny Piotruś Beskid Dukielski – umowna nazwa środkowej części Beskidu Niskiego leżącej na północ od Przełęczy Dukielskiej. Rozciąga się od dolin Wisłoki i Ryjaka na zachodzie po drogę Królik Polski – Daliowa – Czeremcha na wschodzie. Na północy granicę stanowi droga Nowy Żmigród – Dukla. Dalej na wschód obniżenie Jasionki – górnej Lubatowej i Królika Polskiego oddziela Beskid Dukielski od Wzgórz Rymanowskich. Przeważają w nim wąskie grzbiety o przebiegu równoleżnikowym lub z północnego zachodu na południowy wschód, charakteryzujące się dużą indywidualnością. Zbudowany jest ze skał osadowych – głównie piaskowców, łupków i zlepieńców. Bardzo częste są osuwiska. Towarzyszą im jaskinie szczelinowe. Najwyższym szczytem jest Baranie (754 m n.p.m.).
Do szczytów Beskidu Dukielskiego należą m.in.: Cergowa (716 m) Kilanowska Góra (558 m) Chyrowa (695 m) Dania (696 m) Polana (651 m.) Łysa Góra (641 m) Grzywacka Góra (567 m) Piotruś (728 m) Popowa Polana (638 m) Ostra (687 m) Baranie (754 m) Nad Tysowym (711 m) Żydowska Góra (719 m) Zimny Wierch (702 m) Czerteż (648 m) Dziurcz (586 m)
Bibliografia
Wojciech Krukar Rymanów Zdrój, Iwonicz-Zdrój i okolice. Mapa turystyczno-nazewnicza. wyd. Ruthenus, Krosno
Kategoria:Beskidy Wschodnie Kategoria:Topografia Beskidu Niskiego