thumb|Warsztat średniowiecznego rzemieślnika (inscenizacja) Partacz ( – poza cechemCzesław Witkowski: Słownik pojęć historycznych, wyd. 2008, s. 176), także przeszkodnikJerzy Rajman: Encyklopedia średniowiecza, wyd. 2006, s. 738, szturarzHistoria. Encyklopedia szkolna PWN, wyd. 2009, s. 454 – dawniej osoba wykonująca działalność rzemieślniczą w mieście lub w jego pobliżuEncyklopedia szkolna. Historia Polski, wyd. 2015, s. 246, ale niebędąca rzemieślnikiem zrzeszonym w cechu pomimo jego istnienia.
Partacze byli zdecydowanie zwalczani przez cechy jako zagrażająca im konkurencja (łamiąca monopol produkcji). Byli znani od XV wieku. Zazwyczaj wywodzili się z biedoty miejskiej, której nie było stać na finansowe sprostanie procedurze cechowej. W dużych miastach azylem dla partaczy były nieobjęte prawem miejskim jurydyki, podmiejskie klasztory oraz rezydencje szlacheckie. Wyroby partaczy były z reguły tańsze i wbrew współczesnemu znaczeniu słowa nie odznaczały się gorszą jakością.
Zobacz też
mieszczaństwo
Przypisy
Kategoria:Zawody rzemieślnicze Kategoria:Historia gospodarcza średniowiecza